Foto bij I fell for you ~283~

Jessica Alvarez pov.

Het was akelig stil, buiten was het hevig aan het sneeuwen, dikke, witte vlokken dwarrelde naar beneden, bedekte de straat en huizen. De lantaarnpalen knipperde een voor een aan, terwijl er een kleine, oude auto voor bij reed. Ik slikte bij het zien van het grimmige weer, net als of het wist wat er aan de hand was hier. Alles leek langzamer te gaan, Tobias zette een stap naar voren, greep de houten stoel vast en ramde het tegen Severus' boven lichaam aan als of het niks was.
'Niet doen!' gilde ik hysterisch en pakte de stof van zijn shirt beet, maar het was al te laat. Met een klap kwam Severus tegen het aanrecht aan en zakte op de grond. Hij greep naar zijn zij, trok een pijnlijk gezicht en probeerde op te staan, maar faalde. Zijn woedende vader was hem voor door nogmaals de stoel tegen hem aan te rammen en nog een keer en nog een keer, tot hij uitgeput de stoel liet vallen.
Nee, kom op Jessica! Doe wat! Gebruik je krachten! Paniekerig concentreerde ik me zo goed mogelijk, maar ik kreeg mijn ademhaling niet onder controle. Waarom lukt het niet! Ik hield mijn adem in, spande al mijn spieren aan en beet mijn tanden op elkaar. Hij heeft mijn Severus pijn gedaan en zal daar voor boeten, maakt niet uit hoe. Er ontsnapte een gesmoorde kreun uit zijn mond, vol met pijn door de knokkelige handen die zich als een slang rond zijn nek heen sloten.
'Tobias! Zo is het genoeg, laat hem gaan!' Eileen schoot naar voren en probeerde haar man van Severus af te halen die geen kant op kon, maar ze was niet sterk genoeg. Ik besefte me maar al te goed dat ik nu wat zou horen te doen, maar ik bleef stok stijf staan. Mijn ogen vielen langzaam dicht, ik merkte door gesloten oogleden door dat het licht in de kamer uit was gevallen. Het overwelmende gevoel van een grote lading magie schoot door mijn lichaam heen. Plots bevond ik mezelf in complete concentratie, niks dat dit kon onderbreken, nu niet meer. Het leek als of mijn lichaam zich in een soort trance bevond, maar het voelde goed. Ik voelde me krachtig en alles leek duister aan te voelen. Een fijn gevoel... Mijn ogen schoten wijd open en precies op dat moment klonk er een oor verdovende schreeuw. In verbazing zette ik een stap naar achter, mijn rug raakte nog net niet de muur aan. Severus' vader lag op de grond, handen in zijn bruine haar en opgekropen tot een bolletje.
Severus greep naar lucht snakkend naar zijn keel en kroop meteen weg van zijn vader die schreeuwend op de grond lag.
Deed ik dit? Waren dit mijn krachten? Met toe geknepen ogen keek ik naar hem en bedacht me wat. Dit is de eerste keer dat het op iemand anders lukte dan Severus... Bij dat schoten mijn ogen gelijk naar Severus die op de grond zat, handen in zijn zij gedrukt. Voorzichtig knielde ik bij hem neer en legde mijn nog hele hand op zijn wang neer. Door alle adrenaline was ik mijn kapotte hand alweer vergeten, het harde gebons leek er niet meer te zijn, maar ik wist dat dit de adrenaline was en dat ik dus extra moest opletten. Hij kreunde zacht en liet zijn hoofd tegen de muur achter hem aan vallen, terwijl ik zijn handen bij zijn zij weg haalde.
'Jess,' klonk er vaag. 'Lieverd concentreer je, dit gaat niet goed,' kreunde hij zacht. Zijn stem klonk erg dromerig, net als de rest van het geluid plotseling deed. Vragend keek ik op naar zijn gezicht en zag wat hij bedoelde. Grimassend greep hij naar zijn hoofd, het teken dat het niet alleen bij zijn vader werkte op dit moment. Oh nee. Dit was niet goed, totaal niet goed.


Severus Snape pov.

Mijn hele lichaam onderging helse pijn, natuurlijk niet zo erg als wat the Dark Lord soms voor me in petto had, maar toen haar krachten zich ook nog eens op me neer stortte, kwam het wel erg dicht in de buurt. Mijn bloederige handen haalde ik uit mijn zij vandaan en drukte ze tegen de zijkanten van mijn hoofd aan, maar ik kon deze pijn al. Dat zou helemaal niks verhelpen. Met op elkaar geklemde tanden nam ik een diepe adem teug in door mijn neus en liet hem snel weer er uit door mijn mond. Ik wist dat ze hier niks aan kon doen, maar oh, hopelijk leert ze het snel te beheersen. Knarsetandend schraapte mijn nagels over mijn hoofdhuid heen, als gevolg dat er nog meer pijn ontstond. Mijn gezicht voelde warm aan, klopte pijnlijk door alle slagen die het gekregen had. En het was niet alleen mijn gezicht dat beurs aan voelde, mijn hele lichaam. Maar een plek was ongelofelijk pijnlijk; mijn zij. Al het bloed op mijn handen kwam ook daar vandaan, een grote vleeswond, veroorzaakt door de stoel die kapot in de hoek lag. De rugleuning stuk en een afgebroken poot die net even iets te dicht bij mijn vader lag. Uit het niets was er een koele wind, ijzig zelfs en waaide richting Jessica die verbaast knipperde toen het recht door haar heen ging. Tot mijn opluchting was daarbij meteen de pijn in mijn hoofd weg, net als bij mijn vader die met grote ogen haar aan keek. Het rare was dat deze keer de pijn minder heftig was, het was niet meer zo ongelofelijk ondraagbaar.
'Wat ben jij?!' riep hij met een geshockte uitdrukking op zijn gezicht. Ze lachte zacht, niet een lief lachje, of een lachje omdat iets grappig was, nee. Een heel erg naar lachje. Mijn ogen schoten naar haar op en zag gelijk dat er wat anders aan haar was. Haar lippen waren gevormd tot een klein onschuldig glimlachje en haar ogen zagen er opmerkelijk donkerder uit. Ik slikte, wat is hier aan de hand.
'Uw zoons vriendin,' zei ze heilig. Langzaam, maar gecontroleerd hurkte ze bij hem neer en pakte de afgebroken stoelpoot beet. 'Volgende keer dat je op het punt staat om je zoon wat aan te doen, of je vrouw, bedenk je je dit. Raak een van hun nog een keer aan en ik hoor het. Ik kom er achter.' Ze bestudeerde het puntige gedeelte van de poot en grijnsde lichtjes. 'En dan is er niemand om me te stoppen,' zei ze zacht en honend. Hij keek haar aan als of ze een geest was, probeerde naar achteren te schuiven, maar vond uit dat dat niet ging. Dit was voor het eerst dat ik angst in zijn ogen zag, voor het eerst in al die jaren dat hij dat liet zien. Krijt wit slikte hij en liet zijn ogen afzakken naar de stoelpoot in haar handen. En ja, dus ook de hand die gewond was... Haar rechterhand was gezwollen en blauw, maar ze leek er geen last van te hebben. Zachtjes legde ze de punt van het stuk afgebroken hout op zijn borstkas neer en keek hem met een schuin hoofd aan. 'Je behandeld je vrouw met respect van af nu. Ze is niet je bediende, maar je vrouw.' Betoverd keek ik naar haar, net als mijn moeder die perplex stond. 'Begrepen?' Hij knikte en ze glimlachte. Er was zelfs iets aan haar stem, zo anders, zo veel gevaarlijker en duister...


@ashleyG: Hahahaha, wie weet komt dat nog XD Vader en zoon, rollend over de grond, terwijl ze aan elkaars haar trekken... Dat zie ik Sev niet doen ben ik bang :p

Reacties (2)

  • Histoire

    Ik hoop dat het zal helpen. Al heb ik mijn twijfels of die vader zijn vrouw voortaan wel met respect gaat behandelen... Ik hoop zo hard dat ze scheiden.

    3 jaar geleden
  • ashleyG

    Hmmm nee mannen zijn toch iets meer van het fysieke vechten ..... haren trekken hoort daar niet bij XD

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen