Foto bij I fell for you ~284~

Severus Snape pov.

Ze pakte haar wand op die op de vloer lag en richtte het op zijn hoofd, waarna hij in een keer weg zakte. Niet dood, nee, verlamd. Tevreden stond ze weer op, maar op het moment dat ze recht op stond veranderde er een hoop. Een teug lucht zoog ze naar binnen, knipperde verbaast en greep naar haar rechter hand met een pijnlijk gezicht. Wat is hier toch aan de hand...
'Kom eens hier,' zei ik zacht tegen haar. Verbaast keek ze me aan, maar deed gelijk wat ik zei. Bezorgd legde ze haar gezonde hand op mijn schouder neer, maar daar ging het niet om. Haar ogen... De normaal zo blauwe, vrolijke ogen, waren nu grijs gekleurd, met nog een vaag randje blauw aan de buitenkant. 'Je ogen...' zei ik ademloos, mond open en ogen wijd. Zijn dit haar krachten die omhoog komen? Fronsend keek ze me aan, knipperde een keer en weg was het. Geen grijs meer, geen duisternis. De heldere blauwe ogen waren weer terug, net zo helder als vroeger, vrolijk en levendig. Hoe kan dit? Ik zag toch echt dat ze grijs waren! Letterlijk grijs, niet met een blauwe tint, nee echt beton grijs. De enigste kleur was het blauwe randje aan de buiten kant, meer niet
'Wat bedoel je?' Meteen schoot mijn blik naar haar rechter hand en ik pakte hem beet, veel te ruw. 'Au! Sev wat is er aan de hand?' Ze trok haar hand terug en hield het beschermend tegen zich aan, duidelijk in pijn. Word ik gek? Net was ze toch echt bezig met die hand!
'Ik moet Albus spreken,' zei ik snel en trok mijn wand uit mijn zak. Geconcentreerd focuste ik me op een blije gedachte, een bepaalde gedachte die ik altijd gebruikte voor mijn patronus, maar het was al heel erg lang geleden sinds ik er een gemaakt had. Zuchtend gaf ik mijn wand een zwiep en uit een lichtblauw, licht gevend bolletje voor me vormde zich een hinde. Het dier kwam bezorgd naar me toe lopen en duwde haar kopje tegen mijn schouder aan. 'Ik wil dat je een bericht naar Albus brengt,' zei ik tegen het dier dat me met een schuin hoofdje aan keek. Nadat ik het bericht had ik gesproken, liep ze gelijk weg, op weg naar Albus die Elijah naar Jessica haar huis zou sturen.
'Severus, wat is hier gaande?' klonk mijn moeder die net met Jessica in gesprek was. Ik zuchtte en trok een pijnlijk gezicht toen ik op stond. Mijn zij was zeer gevoelig, duidelijk kapot. Ook leek het als of er bulten en blauwe plekken zaten wat waarschijnlijk ook wel zo was, maar het voelde echt heel erg naar.
'Niks,' gromde ik en drukte mijn hand tegen de brandende wond aan. Hoe is dat er überhaupt gekomen?
'Ga zitten, Sev. Je kan niet staan,' zei Jessica zacht en zette een stoel voor me neer waar ik meteen op neer zakte. Ze leek erg in de war, maar probeerde het niet te laten zien. Natuurlijk, ze wilt niet dat ik me druk maak. Een ding dat ze altijd leek te vergeten, ik ben niet voor niets een spion al langer als tien jaar. Ze zond me een waarschuwende blik toe en ik grijnsde breed.
Na een tijdje was de pijn alleen maar erger geworden, maar dat liet ik niet zien. De adrenaline was weg en zo kwam de pijn dus ook terug. Verafschuwend keek ik naar mijn vader die nog steeds knock-out tegen de muur tegen over ons zat. Op een of andere manier voelde het toch bevrijdend en luchtte het op, als of het klaar was. En dat was het ook, maar ik had het nooit in mijn hoofd kunnen af ronden. Mijn blik gleed af naar mijn moeder die nog steeds met Jessica in gesprek was. Ik hoorde hun stemmen duidelijk, maar had er geen aandacht voor. Wat ik wel wist is dat ze het over mij hadden, over hoe we elkaar ontmoet hadden en hoe dat ging en wat er daarna gebeurde. Een aantal keer hoorde ik mijn moeder een afkeurende opmerking tegen me maken, maar ik negeerde ze. Ondertussen had Jessica een zak ijs voor op haar hand gekregen, of nou ja, het bleek nu dus meer dan haar hand te zijn. Ze weerde de klap af met de binnenkant en daardoor is haar hele duim, handpalm en pols nu dik en zeer pijnlijk.
'Maar hij is wel heel lief hoor, een beetje eigenwijs, maar lief,' zei Jessica zacht, maar door de verandering van volume in de stemmen viel het me juist op. Er verscheen een kleine glimlach op mijn mond, minuscuul, maar het was er wel. 'Hij was ook erg koppig toen ik voor stelde om hier naar toe te gaan. Het heeft wel even geduurd voordat hij er mee akkoord ging, maar uit eindelijk heeft hij het toch gedaan.' Ik rolde met mijn ogen en richtte mijn ogen op het raam rechts van me, het keukenraam. Het raam dat uit zicht had op een klein grasveldje met een grote eikenboom staan en daar achter water. Zuchtend wendde ik mijn ogen van het raam af. Daar zag ik Lily altijd van uit mijn kamer spelen met Petunia... Wat een rot zus was dat zeg en nu nog. Geërgerd door de op komende herinneringen en gevoelens hees ik mezelf omhoog. Het kan nog wel even gaan duren voordat Albus er is. Kreunend greep ik naar mijn zij en hield mezelf omhoog aan de muur.
'Wat ga je doen?' Ik kreeg vragende blikken toe geworpen, maar dat deed me weinig.
'Ik wil even... Boven kijken,' zei ik zacht. Ik was aan de ene kant heel erg nieuwsgierig, maar aan de andere kant, boven zijn de meest nare dingen gebeurd die ik me kon voor stellen. Mijn moeder knikte begrijpend en Jessica stond op.
'Ik ga mee,' zei ze bij het zien van mijn twijfelende blik. Ik knikte en liep, of nou ja, deed poging tot, naar de deur. Elke stap die ik zette deed pijn aan mijn hoofd en lichaam, maar ik zette door. Eenmaal boven, schoot alles zo weer vers terug mijn hoofd in. Meteen links van me was de deur naar mijn vorige kamer, schuin rechts van me was de deur naar mijn ouders. De badkamer zat tussen de twee slaapkamers en kon je dus ook alleen maar zo in gaan. Meteen rechts van me stond een ladder. Een houten ladder die omhoog ging tot een luik, het luik dat ik me me maar al te goed kon herinneren. Ik slikte en draaide me er van weg, mijn hart in mijn keel. Misschien is dit toch te veel... Jessica legde zacht haar gezonde hand op mijn rug neer en wreef er over. Het was enig sinds kalmerend, rustgevend, maar ik voelde me te ongemakkelijk hier. Ik drukte uit het niets de deur van mijn oude kamer open en liet het krakend open zwaaien.

Reacties (1)

  • Histoire

    Je maakt me benieuwd. Ik vraag me af wat er is in die kamer.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen