Foto bij 80 • Het nachtspel



'Oké, de kust is veilig!' zei Eleanor en ze loodste de eerstejaars Hufflepuffs de kelder uit. Ernie was nog in de kelder met de tweede en derde jaars, die de route al kenden en -hopelijk- minder lawaai maakte. Eleanor liep, net als alle andere leerlingen, in haar pyjama, zoals traditie het had voorgeschreven. 'Blijf allemaal dicht bij elkaar!' Ze liep voor de groep uit en leidde ze de gangen door. Het was pikkedonker om hen heen, maar het gebruik van een staf was verboden. Echter, was het pad voor hen toch makkelijk te zien, dankzij de schilderijen aan de muur, die wel hun staf konden gebruiken en de gang verlichtten.
'Ohja, het is weer Pasen!' zei een schilderij van een oude man opgewekt en haalde zijn staf tevoorschijn. 'Veel succes!'
'Hemel, ze gaan weer! Opletten dames!'
'Kom maar kinders, de kust in veilig.'
'Allemaal in jullie pyjama's, och, ik hou van Pasen!'
De schilderijen waren allemaal al op de hoogte van de traditie en hoewel ze meestal 's nachts niet gestoord wilden worden, maakte ze voor Pasen een uitzondering en hielpen de meeste schilderijen mee om de leerlingen naar buiten te krijgen zonder dat de leraren er erg in hadden. Eleanor keek achterom, al die leerlingen in pyjama's met normale schoenen eronder, ze moest er om lachen. Af en toe klonk er zacht gegiechel achter haar van een van de leerlingen bij wie de spanning te veel werd, waarna deze bruut de mond werd gesnoerd door de anderen met een boel gesis. De kinderen liepen allemaal ineen gedoken en keken schichtig om zich heen, bang dat ze gesnapt zouden worden. En bij iedere plank die kraakte, sprongen ze allemaal een meter de lucht in. Deze traditie was verre weg de beste.
'Stop!' zei plotseling een lief, klein vrouwtje in een schilderij. 'Het is the Caretaker! Hij komt eraan! Verstop jullie, snel!'
Eleanor keek gejaagd om zich heen, zoekend naar en uitweg. Haar oog viel op een leeg lokaal. 'Oké, hup, hierin!' Eleanor rende naar de gesloten deur toe en opende deze met haar staf. Paniekerig fluisterend renden de leerlingen naar binnen en Eleanor sloot de deur achter zich. De leerlingen doken in paniek onder tafeltjes in een poging om zich te verstoppen. Er werd gefluisterd en af en toe klonk er een bang gepiep door de kamer. Zoals elke andere eerstejaars, waren zij doodsbang voor Filch, Eleanor gaf ze geen ongelijk.
'Stt,' zei ze zachtjes en ging tegen de deur aanzitten. Ze staarde naar de gezichten van de jonge kinderen, elk van hen leek uiterst geconcentreerd en allemaal probeerden ze te horen wat er buiten de deur gebeurde. Eleanor hoorde duidelijk voetstappen door de gang. Haar hart bonkten in haar keel en even voelde ze zichzelf weer een eerstejaar. Het was doodstil in de kamer en Eleanor was er haast zeker van dat elk van de leerlingen de voetstappen voorbij kon horen lopen. Even later klonk ook de bekende stem van Ross Gibberd, de Head-boy uit Gryffindor. 'Meneer Filch, is er een probleem?'
'Uit de weg, snotaap. Ga aan je werk!' hoorde ze FIilch naar hem blaffen, terwijl hij voorbij kwam sloffen. Ze zag duidelijk het licht van een fakkel onder de deur door komen. Ze legde haar vinger aan haar mond en gebaarde de kinderen stil te blijven. Ze doken nog dieper ineen en het leek haast wel alsof ze door de vloer probeerden te zakken.
'Natuurlijk, meneer, maar als ik zo vrij mag zijn..-' Zijn stem stierf langzaam weg en toen Eleanor zeker wist dat de kust veilig was, opende ze de deur en liep naar buiten. Ze keek snel de gang door en zag het licht van de fakkel om de hoek verdwijnen. Opgelucht slaakte ze een zucht en was Ross dankbaar.
Ze draaide zich om en wenkte de anderen. 'Kom op, opschieten.'
De leerlingen wisten niet hoe gauw ze weg moesten komen. Schichtig om hen heen kijkend volgden ze Eleanor door de gangen. Eleanor stond abrupt stil toen ze voetstappen hoorde en spreidde instinctief haar armen voor de kleintjes. Ze schrok toen er een bleek figuur vanuit de schaduw verscheen, maar toen ze zag dat het Draco was, kalmeerde ze. Ze zuchtte een keer opgelucht en ontspande haar armen weer. Alsof het niet cliché genoeg kon zijn, droeg hij een zijde, groene pyjama, dat haast scheen in het maanlicht.
Draco grijnsde. 'Schrok je, grondgraver?' Er hing een schaduw over zijn gezicht, maar zelfs toen kon ze door het maanlicht de sluwe twinkeling in zijn ogen zien schitteren. De duisternis benadrukte de vermoeide blik op zijn gezicht, maar ondanks dat leek hij in een verrassend goede bui te zitten. Misschien omdat hij stiekem wel uitkeek naar vanavond en niet van plan was dit te laten verpesten, zelfs niet wanneer hij haar tegen het lijf liep, dat hoopte ze tenminste. Ze herinnerde zich even de afgelopen middag, nog steeds niet wetend waarom hij voor haar opstond. Eigenlijk maakte het haar niets uit, ze wilde zich alleen nog concentreren op vanavond.
'Ja,' antwoordde ze, 'wij zijn net Filch tegen het lijf gelopen, en eerlijk, ik kon hem haast niet van jou onderscheiden.'
Draco trok zijn lip walgend op. 'Vergelijk je me nou met die vuile Squib?' blafte hij en de kinderen achter hem keken gespannen naar hem op. Het was niet duidelijk of zij als Slytherins achter hem stonden, maar Eleanor wilde hun avond niet verpesten omdat Draco en zij een geschiedenis hadden. Ze keek opzij naar haar leerlingen en keek toen hem weer aan. 'Laten we dit niet nu doen. Eén avond niet, voor hen.'
Er zeurde direct wat aan haar nek, maar door de hoeveelheid druppels die ze in het kopje had gegoten, leek de pijn haast niet aanwezig. Ze wist dat het er was, maar ze dankte de hemel dat ze de pijn ditmaar gewoon kon negeren. Draco keek haar strak aan, maar ze wendde haar blik niet van hen af. Uiteindelijk snoof hij een keer en keek opzij de gang in. 'Laten we doorlopen, Mevrouw Norris loopt hier ook nog ergens rond.'
Eleanor glimlachte geniepig. 'Juist, jammer dat ik die niet van de trap kan gooien,' zei ze en liep langs hem heen met haar groep. Eleanor leidde ze naar trappen, waar de Head Girl al klaar stond en hen wenkte; Filch was niet in de buurt.
'Doorlopen grondgravers, er moeten er meer langs,' sneerde Draco en duwde zich dwars door de groep eerstejaars Hufflepuffs heen, waarna zijn groepje hem volgde. Toen hij haar voorbij spurtte, keek hij even een keer om. Hij oogte haar van onder naar boven en liep toen weer door.
Eleanor voelde een paar blikken op haar branden en keek de trap af waar haar eerstejaars stonden. Ze keken haar aan met een veelzeggende blik, waarvan ze precies wist wat het betekende.
'Ik kan het ook niet helpen dat hij een eikel is. Hup, hup,' zuchtte ze en liep voor de groep langs naar de vijfde verdieping. Daar, vlak voor het beeld van Gregory the Smarmy stonden Hermione met de Gryffindors eerste jaars en Padma Patil met de Ravenclaws eerstejaars.
Harry kwam tevoorschijn vanachter het beeld en knikte. 'Ga maar. Buiten even wachten op een van de Prefects.'
Met een hoop geroezemoes en terughoudend gelach propten de leerlingen zich door de doorgang, waar een lange trap naar beneden liep richting de schoolgronden. Eleanor moest er om lachen, ze kon zich haar eerste keer nog wel herinneren. Toen viel ze bijna van de trap, maar toen werd ze gelukkig door Justin bij haar kraag gegrepen.
Ze probeerde wat toezicht te houden op de eerste jaars, maar die waren zo enthousiast dat ze zich overal doorheen probeerde te wurmen. Hermione stond wacht bij de gang, terwijl Draco nonchalant tegen de muur geleund stond, alsof het hem niets kon schelen of ze door Filch gepakt zouden worden. Eleanor keek even om naar Draco. Het verbaasde haar, dat ondanks zijn afkeer tegen iedereen, hij alsnog mee wilde doen met deze traditie. Hier in de gang was namelijk iedereen aanwezig die hij tot op elke haar verachtte; Harry, Ron, Hermione, zij. En toch stond hij hier. Dat had ze niet van hem verwacht. Al begreep ze het wel, het was een geweldige ervaring en voor iets dat maar eens in het jaar terug kwam, moest je er echt bij zijn. Haar blik ging even over zijn figuur heen, die doordat hij half in het maanlicht stond goed te zien was. De groene pyjama omhulde zijn lichaam perfect, alsof deze op maat gemaakt was, wat waarschijnlijk ook het geval was. Zijn armen, die hij over elkaar geslagen op zijn borst steunden, ontsnapten vanuit zijn mouwen. Haar ogen volgde de duidelijk zichtbare spier richting zijn verstopte handen. Ze beet even op haar lip en voelde haar wangen rood worden. Ze had geen idee of het nou kwam omdat hij er werkelijk goed uit zag in die zijde dingen of dat de ketting weer met haar emoties speelde, maar ze voelde zich verhit en kon haar ogen niet van hem af trekken.
'Ga jij eerst maar, Ella,' zei Harry en Eleanor keek met een ruk om. Ze schrok van Harrys stem en bad dat hij niet had gezien dat ze zo naar Draco stond te kijken. Maar het leek erop van niet. Eleanor knikte en liep naar de doorgang toe. Het was nu haar taak om deze groep naar de velden te leiden. Ze rende achter de groep aan de lange, donkere gang door naar beneden. Toen ze buiten aankwam, stonden de kinderen nog op haar te wachten en praatten in enthousiasme over de ontsnapping; de Hufflepuffs nog het meest enthousiast over hun meesterlijke ontsnapping aan Filch. En toen Eleanor beneden aankwam, kreeg ze een kort applaus van haar leerlingen. Eleanor snoof een keer en genoot van de frisse geur van het bos. De hemel stond vol met sterren en het terrein was verlicht door de volle maan.
'Gaan jullie mee?' zei ze nu weer op normale toon en pakte haar staf. 'Lumos'
Het moment dat ze de spreuk had uitgesproken, haalde de anderen ook hun staf te voorschijn en spraken de spreuk uit. De duisternis verdween onder het licht van de velen lichtgevende stokken en iedereen leek nu hun zenuwen te hebben achtergelaten in die donkere gangen.
Eleanor wenkte de leerlingen en ging hen voor naar de velden. Het was frisjes buiten, maar het was dragelijk. Ze was in ieder geval blij dat deze traditie niet in de winter werd gehouden. Achter zich om kijkend, zag ze de lange stoet met leerlingen, van wie hen gezichten onduidelijk bleven door de vele kleine lampjes die ver terug liepen in de duisternis.
Toen ze langs Hagrids huisje kwam, klopte ze gauw op zijn deur. Ze wachtte even tot hij in de deuropening verscheen. 'Is't tijd?' vroeg hij en ze knikte. 'Goed, 'k keek d'r al naar uit!'
Hagrid was de enige leraar van de school die elk jaar weer mee ging naar het veld en hartelijk iedereen toejuichten. Wat niemand meer verraste, Hagrid overtreed ook nu en dan graag nog wel de regels. Hij liep met haar mee richting het Quidditch veld, waar iedereen plaats nam op de tribunes. Nu iedereen zo ver van de school was verwijderd, praatte niemand nog meer op een fluistertoon. Er werd enthousiast gepraat en gekeken naar de sterren. Geduldig werd er gewacht totdat de andere leerlingen ook verschenen -wat zeker toch wel een half uur duurde- en toen iedereen aanwezig was, werd er door de Head boy en Head girl een krachtige Lumos Maxima straal de lucht in geschoten en was het Nachtspel echt begonnen. Dit was de meest chaotische wedstrijd van het jaar, want alle afdelingen speelden er in mee, dus veel licht was er wel nodig. Echter was er maar een Keeper bij elke drie hoepels aanwezig, die om het uur wisselde met de overige keepers. Eleanor en Ron stonden samen aan een kant en Grant Page uit Ravenclaw en Miles Bletchley uit Slytherin stonden aan de overkant. Het was ongelooflijk druk op het veld en hoewel het de eerste paar minuten niet zo soepel verliep en er zelfs wat botsingen plaatsvonden, kregen ze vervolgens de smaak te pakken en ging het spel erg lekker. Hoewel het voor sommige onmogelijk leek, kregen de afdelingen het elk jaar weer voor elkaar. Iedereen werkte nauw samen en iedereen leek plezier te hebben, ook al was het een grote puinhoop op het veld. Er waren wel vier scheidsrechters nodig om alles goed in de gate te houden, één voor elk van de afdelingen.
Hagrid klapte hard voor elke afdeling en voor een keer werd er niet ge-boe'd of ge-bah'd bij een wedstrijd. Toen Eleanor opkeek naar de Astronomy Toren, zag ze lichtjes flikkeren en glimlachten, de leraren waren ook weer van de partij.
'Malfoy! Je valt nog van je bezem in die zijde Pyjama's!' riep een Ravenclaw Chaser naar hem en lachte hartelijk, terwijl ze de Quaffler opving. De tribune barsten in lachen uit. Eleanor grinnikte en keek in spanning naar Malfoy, benieuwd hoe hij zou reageren.
'Moet jij nodig zeggen in de tent van je!' brulde hij terug, absoluut niet geraakt door haar opmerking.
Eleanor grinnikte. Ze kon niet aan hem horen of hij boos was, of er deze keer werkelijk de lol van in kon zien. Na al die jaren verbaasde het haar nog steeds hoe de afdelingen zo plotseling, in één avond, zo verenigd waren door dit spel. Ze dook op haar bezem naar beneden en sloeg met een harde klap de Quaffle weg bij de hoepel. Ze gaf Ron een High-five en ging weer verder met het spel.
Een paar punten werden gescoord en er werd hard gejuicht. Alles leek rustig te verlopen -op de chaos van het spel zelf na dan- totdat een verdwaalde Bludger een zekere Seeker van zijn bezem stootte. Draco kon zich nog net vastgrijpen aan zijn bezem en na oneindige pogingen zat hij weer op zijn bezem.
'Aiden! Smerige Mudblood!' bulderde hij woedend naar de Ravenclaw Beater en wierp hem een vuile blik, zijn ogen leken haast bliksem te schieten. Het was plotseling doodstil op het veld. Toen schoot Draco weg en verliet het veld. Eleanor, zo goedhartig dat ze wilde dat iedereen een fijne tijd zou hebben, vloog achter hem aan, maar werd tegengehouden door haar captain. 'Terug op je plek. Hij verziekte de sfeer toch alleen maar.'
Aarzelend vloog ze terug naar de doelen en het spel ging weer verder.
Tot zeker midden in de nacht gingen ze door, maar toen uiteindelijk de Snitch was gevangen door Harry, hield het spel op en stortten de leerlingen uitgeput ter aarde. Het was zeker twee uur 's ochtends nu en iedereen was dood moe. Sommige leerlingen waren al terug gegaan naar de school en anderen waren op de banken in slaap gevallen, waarna de huiselven ze hadden bedekt met dekentjes. Hapjes waren door de elven op de onderste bank gelegd, zodat iedereen er bij kon. Eleanor knipoogde naar een elf onder de trap en hij glimlachte verlegen.
Ze plofte op de bank en rustte haar hoofd op Jaydens schoot, terwijl ze haar benen op de bank legde. 'Ik ben moe!' riep ze lachend.
'Je kan het vergeten hoor, ik ga je niet weer dragen,' grapte Jayden die een gebraden worstje naar binnen werkte.
'Hé zeg! Houd die stinkpoten eens bij me weg.' Davon kneep in zijn neus en duwde Eleanos benen aan de kant. Ze ging lachend overeind zitten en gaf hem een beuk.
De head-boy liep naar het midden van het veld. 'Dat was het weer voor dit jaar allemaal! We hopen dat jullie het naar jullie zin hebben gehad en tot volgend jaar!'
De grote lichtbol boven het veld verdween weer en iedereen sleepten zichzelf terug naar het kasteel. En alhoewel de spelers nog vol energie en adrenaline zaten, stonden de andere leerlingen op instorten. Hagrid droeg er twee over zijn schouders mee naar het kasteel, de eerstejaars waren niet meer wakker te krijgen. Eleanor liet zich door Davon en Jayden meeslepen naar het kasteel en toen ze bij de verborgen ingang aankwamen en ze opkeek naar de eindelooslijkende trap, slaakte ze een luide zucht, die vervolgens werd herhaald door veel leerlingen achter haar. Boven aangekomen, verspreidde iedereen zich weer over het kasteel, om zo veilig en zonder gesnapt te worden terug te komen naar hun eigen afdelingen, natuurlijk met behulp van de schilderijen, die wonderbaarlijk genoeg wakker waren gebleven tot zij waren teruggekeerd. Toen Eleanor in de kelder kwam, zei ze iedereen gedag en liep direct door naar de slaapkamer, waar ze op bed plofte en als een blok in slaap viel.

Reacties (5)

  • GoCrazy

    Wow! Het is echt super mooi geschreven!! Ik had het gevoel dat ik erbij was en kon het me helemaal inbeelden!!:D

    3 jaar geleden
  • Mouli

    Draco is booos draco is booos draco is boooooos

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Hahah dus de leraren weten het wel! Ik dacht al, Perkamentus zou dit moeten hebben geweten! I like it

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Ahh dit is geweldig!
    Hoe zit het nou met Draco?
    Snel verder??(flower)
    Kudoo

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder!!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen