Foto bij I fell for you ~285~

Severus Snape pov.

Mijn ogen gleden door de verlaten kamer heen, alles was nog het zelfde. Precies het zelfde... De kleine kamer leek al die jaren verlaten te zijn geweest, wat het ook was, maar het leek als of er nog nooit in die tijd iemand naar binnen was gekomen. Mijn hand gleed van het stoffige handvat af en greep de deurpost vast. Ik werd licht in mijn hoofd, voelde me niet goed worden. Rechts van me, tegen de muur van de deur aan lag nog steeds het oude matrasje van vroeger, samen met het kussen en laken die nooit warm en comfortabel genoeg waren om me door de strenge winters heen te brengen. De muur tegen over van het bed, was de muur met het smalle raam waar ik altijd naar buiten in staarde, aan het bureau dat er voor stond. Naast het bureau stond een boekenkast, dat zag ik altijd als het meest waardevolle dat ik bezat; mijn boeken. De muren waren beige, de grond een aantal tinten donkerder en de enkele gordijn die nooit gebruikt was zwart. Mijn voeten sleepte zich naar voren, de kamer binnen. Bij het zien van alle spullen draaide mijn maag zich om en leek het als mijn hart uit mijn borst zou bonzen.
De vingertoppen van mijn hand gleden over de op heuphoogte kledingkast links van me en lieten en spoor achter. En dat was het enigste wat er stond in de kamer, een oud matrasje, boekenkast, bureau en kledingkast, maar meer was ook niet nodig. De overige ruimte werd bezet door stapeltjes boeken hier en daar, een roestige ketel en een koffer die half open in de hoek was neer gegooid.
Met een bitter gezicht liep ik naar het bureau toe en pakte op waar mijn ogen als eerste op kwamen. Een stuk perkament met wat haastig gekrabbel er op wat ik herkende als dat van mij, jaren geleden. Bevend legde ik het terug en merkte niet dat Jessica ook was gaan rond strunnen, te nieuwsgierig.
Een half op gebrande, rode kaars met daarnaast een leer mapje. Fronsend pakte ik het op en vouwde het open, een set messen, verroest en al. Zuchtend legde ik het terug en zette mijn handen op het bureau neer om er op te steunen. Na denkend keek ik door het smalle raam heen naar het grasveldje, de plek onder de boom waar ik Lily liet zien dat ze een heks was. Lily... Een brok groeide snel achter in mijn keel en verslagen liet ik mijn blik op het bureau onder mijn handen vallen. Vaag voelde ik de aanwezigheid van Jessica naast me, maar durfde niet om haar aan te kijken toen er een traan over mijn wang heen gleed. Ik voelde me zo zwak en breekbaar in deze kamer, in dit hele huis zelfs! Ik ben verdomme een volwassen man! Bij het in ademen trilde mijn onderlip hevig en even kon ik mijn zwakte niet meer hebben. Ik heb zo veel mee gemaakt, zo vaak mijn emoties kunnen onderdrukken, jaren lang voor een harteloze moordenaar gewerkt en dan breek ik hier? Kwaad pakte ik de half op gebrande kaars beet en smeet het tegen de muur aan. Met een knal kwam de kaars met de muur in contact en rode stukjes wax vlogen in het rond en lieten hun spoor achter op de muur.
'Severus, rustig, het is niet erg,' suste Jessica me toen ik kreunend naar mijn zij greep door de explosieve beweging. Oké, geen slimme zet. 'Er is geen rede om weer boos op je zelf te worden.' Voorzichtig knikte ik en rechtte mijn rug, de pijn negerend tussen knarsende tanden door.
'Ik weet het,' zei ik zacht. Een zucht rolde over mijn lippen heen. Mijn trillende hand ging door mijn haar heen, niet wetend wat te doen tot mijn blik op het matras op de grond bleef hangen. Er ging een schok door me heen toen ik het zag liggen en bukte om het op te pakken.
Op het matras lag mijn oude teddybeer, de beer die me door alles heen geholpen had en het enigste gezelschap was als ik opgesloten zat. Grimassend draaide ik de beer om in mijn handen en zette het afgescheurde pootje tegen de beer aan. Deze beer heeft heel wat door staan. Met een lichte glimlach op mijn gezicht streek ik met mijn vingers over de vuile vacht heen. Misschien is dit wel het enigste object waar ik leuke herinneringen aan heb. Als kind vertelde ik hem uren lange verhalen over magie, recepten van Potions, spreuken, de geschiedenis van Hogwarts en natuurlijk, Lily. Maar al snel werden die goede gedachtes ruw onderbroken.
Een harde knal klonk van beneden en ik wist maar al te goed wat voor knal dat was. Mijn vermoeden werd bevestigd toen een zilver, blauwe hinde de kamer binnen kwam stappen. Albus is beneden dus dan kunnen we maar beter naar hem toe gaan. Een zucht rolde over mijn droog geworden lippen heen en voorzichtig zette ik de beer terug neer, tegen het kussen aan.
'Sev, ga jij maar alvast, ik wil nog een ding zien,' zei ze vaag, maar gebaarde dat ik moest gaan. Fronsend knikte ik en liep moeizaam de trap af na een laatste blik op mijn kamer gelegd te hebben. Met elke beweging die ik maakte voelde ik hevige pijn in mijn zij. Grimassend liep ik de woonkamer binnen en knikte kort naar Albus die beleefd glimlachte en terug knikte. Dit gaat waarschijnlijk een drukke avond worden, een hele drukke avond. Nog steeds zag ik haar beton grijze ogen voor me, koud en gevoelloos.Toch was het ook zo weer weg, als of er nooit wat aan de hand was. Een rilling gleed over mijn rug heen. Als het maar niet iets is waar we te druk ons zorgen over hoeven te maken, ook al zei mijn gevoel dat dat waarschijnlijk wel het geval zou zijn.
'Als ik het zo goed bekijk is niet alles soepel gegaan,' zei Albus met een gefocuste blik op mijn gezicht. Mijn gespleten lip, dik oog en beurs hoofd begonnen steeds meer pijn te doen, samen met mijn open gereten zij.
'Niet echt, nee,' zei ik verbitterd. Kreunend liet ik mezelf op de bank neer zakken en keek verafschuwend naar mijn vaders slappe lichaam. Hopelijk luistert hij naar Jessica en laat hij mijn moeder met rust. De kans alleen dat het hem gaat lukken was niet groot, de agressie, zo veel woede om niks. Albus kwam naast me zitten en legde zijn hand op mijn schouder neer. 'Albus, volgens mij hebben we er weer een probleem bij,' zei ik zacht en keek de man somber aan. Hij zuchtte en ging met zijn hand over zijn zilveren baard heen.
'Laten we dit bij haar thuis bespreken, dan kan ik gelijk al die nare wonden helen,' mompelde hij diep in gedachte.

Reacties (2)

  • Histoire

    Dat was een gezellig bezoek...

    3 jaar geleden
  • Muizlet

    Wauw. Heel mooi hoofdstuk, ik heb het in 1 tuig gelezen.
    Het verhaal wordt steeds mooier en nog leuker om te lezen. Ik kan de uitroeptekens niet vinden anders was je ermee omver geworpen hoor, haha.(Y):P

    Jouw verhaal is de reden dat ik elke keer weer terugkom naar quizlet (ik ben namelijk elke keer weer een paar maanden offline; maar ik mis je verhaal dan weer)

    Complimenten complimenten en ik vind heel erg dat jouw verhaal wordt ondergewaardeerd. Je verdient veel meer reacties en kudo's (ook van mij).

    Liefs(flower)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen