Foto bij Sleepy tantrums and a happy embrace

SLO - Shut Out Of Paradise

Ik hield Harry’s hand stevig vast terwijl we op de bank zaten toe te kijken hoe de twee kinderen op de grond om elkaar heen drentelden. Dat gold eigenlijk vooral voor Charlie, die Tristan aftastte, en waar de oudste van de twee zich ook niet op zijn gemak voelde. Hij was dan ook een beetje van zijn stuk gebracht door de heftige reacties van iedereen om hem heen, en waarom wist hij nog steeds niet. Charlie net zomin, maar die was het al gauw weer vergeten.
‘Tristan,’ glimlachte Harry terwijl hij de jongen wenkte. Hij stond op van de vloer en liep naar zijn vader toe, maar bleef net buiten zijn handbereik staan. Met een onderzoekende blik keek hij naar hem, naar mij, vervolgens naar de afstand tussen hem en ons in en leek het wel prima te vinden.
Charlie was zijn broer gevolgd terwijl Gemma juist was opgestaan om de rest van de familie in de keuken met wijn te vergezellen. Dat Tristan er nu officieel bij hoorde zou die dag uitgebreid worden gevierd – ook al was het nog vroeg. Daarom was er voor elk ook maar één glas.
Harry en ik hoefden echter niets omdat ik bij en er voor Harry wilde zijn, en hij zelf juist vooral voor Tristan.
‘Gaat alles goed?’ vroeg hij rustig aan zijn zoontje. Die fronste. Harry wachtte.
‘Wat is goed?’
Harry deed zijn mond direct open maar het duurde even voordat er wat uitkwam. Hij leek een beetje van zijn stuk gebracht te zijn.
‘Heb je een fijn gevoel in je buik? Of ben je boos?’
‘Ik ben niet boos,’ antwoordde Tristan alleen terwijl hij de kamer rondkeek. ‘Tristan,’ zei Harry echter en hij richtte zijn aandacht weer op hem, ‘ik wil je graag iets vertellen. Ik hoop dat je het leuk gaat vinden.’
Tristan zei niets. Charlie was naar me toegelopen en op mijn schoot geklommen. Ik had hem gelaten maar was niet met hem bezig – op dat moment lag mijn aandacht bij zijn oudere broer.
Toen de stilte bleef heersen en ik de twee naar elkaar zag blijven kijken begon ik me ongemakkelijk en bijna een buitenstaander te voelen. Het leek alsof de twee even hun momentje nodig hadden, maar toen ik met Charlie op wilde staan om naar de keuken te gaan werd mijn pols vastgepakt. Ik ontmoette Harry’s doordringende blik en bleef zitten.
Dat hij wilde dat én ik én Charlie erbij waren betekende veel voor me. Hij probeerde me nu echt in alle gebeurtenissen te betrekken, letterlijk, al was nog maar de vraag of dat altijd juist zou zijn.
‘Tristan, jongen,’ Harry haalde diep adem, een glimlach begon al op te spelen, ‘ik ben vandaag gebeld en heb, voor mij, leuk nieuws gekregen. Misschien vind jij het ook wel leuk.’
Tristans wenkbrauwen schoten omhoog. ‘Wat dan?’
Harry veegde zijn handen af aan zijn broek en ik legde er automatisch zelf een op zijn rug. Hij leunde een beetje in mijn aanraking.
‘Ze hebben gezegd dat je voortaan bij papa mag wonen.’
Even was het stil. Het duurde een paar seconden voordat Tristan het zich realiseerde. Zijn ogen verwijdden een stukje en bijna bang keek hij naar zijn vader. Alsof hij bang was er niets van te kunnen begrijpen.
‘Bij jou?’
‘Bij mij,’ glimlachte Harry en hij knipperde een paar keer hevig met zijn ogen. De glans bleef echter staan en zelfs zijn onderlip begon te trillen. Hij haalde echter een paar keer diep, trillerig adem, voordat hij vragend zijn hand naar Tristan uitstak. Die liet zich op zijn hoede naar zijn vader trekken, waarna hij in een voorzichtige knuffel getrokken werd.
‘Je mag voor altijd bij mij wonen, lieverd,’ hoorde ik hem in zijn haar murmelen, en Harry omhelsde hem ietsje steviger, begroef zijn neus daar waar zijn mond nog net had gezeten en snoof diep. Alsof hij alle prikkels van zijn eigen kind op wilde nemen. Ik slikte de brok in mijn keel door. Hield onbewust Charlie ook wat steviger vast, die zich protesterend losmaakte en vervolgens naar de keuken spurtte.
Dat er een klein glimlachje om Tristans mondje stond toen hij weer een stapje achteruit zette ontging mij en zijn eigen vader niet.
‘Waarom ga je niet even iets te drinken aan oma vragen? Of iets te eten, als je honger hebt,’ moedigde Harry het kind aan, maar het jochie fronste en ging weer dichter bij hem staan.
‘Nee,’ murmelde hij en hij stopte een duim in zijn mond terwijl hij op Harry’s schoot probeerde te klimmen. Die tilde hem ietwat verbouwereerd op en zette hem op zijn bovenbenen.
Omdat zijn gezicht naar mij toe gericht was keek hij me ook de hele tijd aan. In het begin voelde ik me ongemakkelijk, maar toen begon ik de blik in zijn ogen te herkennen en zag ik dat het alleen maar nieuwsgierigheid en afwachting was. Van enige beoordeling was helemaal geen sprake.
‘Ben jij nu mama?’
Mijn ogen schoten, nu wel nerveus, naar die van Harry, die was gaan fronsen en een dubbele kin kreeg toen hij deze op zijn borst legde om naar Tristan te kunnen kijken. Voordat hij echter iets kon zeggen opende ik al mijn mond.
‘Ik ben niet je mama, lieverd, maar als je dat fijn vindt mag je dat wel altijd zeggen. Maar je mag me ook Aibee noemen. Zo noemt Lux me altijd.’
‘Luxie?’
‘Luxie, ja,’ antwoordde Harry nadat hij even naar me had geglimlacht. Tristan reageerde alleen door een duim in zijn mond te stoppen en zijn hoofd tegen zijn vaders borst aan te leggen. Binnen vijf minuten was hij pleitte.

Ik keek naar de hand in de mijne, zag en voelde hoe zijn duim langzaam en afwezig over de rug van de mijne ging en wist dat zijn gedachten elders waren.
Hij had Tristan voorzichtig op de bank gelegd, die niet wakker was geworden, en me lief tegen zich aangetrokken. Zijn adem blies in mijn gezicht, zijn andere hand lag in mijn zij. Ik keek op naar zijn gezicht. Waar hij eerst peinzend voor zich uit had gestaard beantwoordde hij direct mijn blik door met een klein glimlachje zijn wenkbrauwen vragend op te trekken. Ik drukte mijn lippen glimlachend op elkaar, gaf hem met een ‘Hm?’ een zacht duwtje tegen zijn schouder. Op zijn gezicht, een paar centimeter van de mijne verwijderd, brak een bredere glimlach met een rij tanden door. Ik zag zijn ogen nog even naar mijn lippen schieten voordat zijn neus zacht tegen de mijne botste, en ik draaide mijn hoofd een stukje zodat mijn lippen zacht langs de zijne streken.
‘Vandaag is zo’n fijne dag,’ murmelde hij zacht tegen mijn mond en ik glimlachte zwakjes. ‘Ja, het is een mooie dag. Eentje die je je altijd gaat herinneren.’ Ik drukte voor het eerst mijn lippen dicht op de zijne, bleef even hangen, trok me toen terug. Hij strekte zijn nek echter een stukje en drukte zijn mond weer op de mijne. Toen hij echter niet van plan leek te zijn ook maar enig afstand tussen ons te creëren wendde ik glimlachend maar vooral blozend mijn gezicht af.
‘Straks komt er iemand binnen, Harry.’
‘Ze weten het toch al,’ antwoordde Harry direct terwijl hij grijnzend een arm over mijn schouders sloeg en me dichter naar zich toetrok. Met een rood hoofd liet ik me door hem kussen.
Het was een fantastische dag met veel vrienden en familie die langskwamen voor thee en een koekje, allemaal direct gebeld door een dolgelukkige Anne. Dat gold op een gegeven moment niet meer voor Tristan, die zoveel informatie en prikkels binnen leek te krijgen dat hij er gek van werd en op een gegeven moment een keel opzette.
‘Tijd voor nog een dutje,’ merkte Harry droogjes op terwijl hij in het bijzijn van een paar ooms, tantes, neven en nichten opstond, een huilende Tristan optilde en met een zwakke glimlach met hem de gang in naar boven verdween. Even bleef ik nog naar de dichte deur staren en bedacht me dat dit soort momenten er vaak zouden zijn, misschien wel voor altijd, gezien het mooie mens dat Tristan was, en ik merkte dat er nergens in mezelf wrok of woede te vinden was. Ik had alleen maar zin om het jochie erbij te hebben, nog iemand te krijgen waar ik aandacht en liefde aan kon geven, ook al zou hij er niet altijd blij mee zijn. But then again, dat zou ook voor Charlie gelden als hij een puber werd.
Ik knipperde hevig met mijn ogen en had ze gelukkig weer droog tegen de tijd dat Harry weer verscheen. Al meteen vonden zijn ogen de mijne toen hij de deur achter zijn rug sloot en hij glimlachte. Wenkte me vervolgens terwijl hij naar de keuken liep. Ik ging hem achterna.
‘Hey,’ ik trof hem leunend tegen het aanrecht aan met zijn armen over elkaar geslagen. Hij spreidde ze echter met een glimlach en ik liet me door hem omhelzen.
Zo stonden we een tijdje. Tussen zijn benen met mijn wang tegen zijn borst gedrukt, zijn armen strak om me heen geslagen en zijn wang op mijn hoofd. We praatten niet, maar zijn warmte zo overweldigend voelen leek al genoeg te zijn.
‘Ik wilde dat iedereen wegging zodat we al naar bed konden,’ klonk zijn stem toen zacht en hij drukte een kus op mijn kruin.
‘Hm?’ Ik hield mijn ogen gesloten.
‘Letterlijk.’
Ik giebelde en porde hem in zijn zij. ‘Dat is dan jammer, Harry,’ hij begon te lachen, ik voelde de trillingen tegen mijn oor, beet blozend op mijn lip en tilde toen mijn hoofd op. Een paar glanzende ogen keken liefdevol terug. Hij streek mijn haar zacht uit mijn gezicht en hield me met zijn andere hand nog steeds stevig vast. Ik merkte dat degene bij mijn haar licht trilde.
‘Alles goed?’ murmelde ik terwijl ik hem een lichte frons zond. Hij slikte en glimlachte toen zwakjes.
‘Natuurlijk,’ een kus op mijn voorhoofd. Ik ademde langzaam uit.
‘Ik ben zo blij met jou,’ klonk Harry plotseling terwijl hij zijn kin op mijn hoofd had gelegd om me niet aan te hoeven kijken. Ik pakte de stof van zijn shirt tussen mijn vingers beet en haalde diep adem.
‘Ik ook met jou,’ antwoordde ik ademloos terwijl hij zacht met zijn handen over mijn armen streek. Ik kon horen dat zijn ademhaling trilde en gaf hem geen ongelijk.

Dat er zoveel familie en vrienden langskwamen was leuk, maar ook vermoeiend. We wisten pas net hoe onze levens eruit zouden zien en al meteen waren daar een heleboel mensen bij. We bleven echter wel zitten tot het eind, vooral Harry, die glimlachte naar ieder met wie hij oogcontact kreeg en elke vraag, die daarvoor al een paar keer gesteld was, geduldig bleef beantwoorden. Ik had zoveel lof voor hem dat mijn hele lichaam tintelde.

Een uur later zwaaiden we de laatste persoon uit, wat mijn moeder was, en terwijl Robin en Anne even later ook het huis verlieten om samen uit eten te gaan, besloten Harry en ik de boel in huis weer wat op te ruimen. Er had zich een grote stapel vieze vaat op het aanrecht verzameld en niet alles paste in de vaatwasser. Alles wat overbleef besloten we zelf af te wassen.
Terwijl ik schrobde en Harry droogde was er muziek opgezet. Ik wiegde neuriënd voor de gootsteen heen en weer terwijl Harry, soms met ogen dicht, al afdrogend in rondjes door de keuken dwaalde en iets luider meezong dan ik. Charlie, die eerst aan de eettafel had zitten kleuren, was op de bank in slaap gevallen en werd er geen enkele keer wakker van.
Ik voelde me zo gelukkig op dat moment, ook al deed ik een rotklus en Harry gewoon raar, maar misschien juist daarom, omdat het zo volstrekt normaal was, betekende het juist enorm veel voor me.
Toen ik over mijn schouder gluurde zag ik Harry met de muziek meedeinen, zijn ogen gesloten en zijn stem duidelijk door de keuken. Het was schor en mooi. Ik staakte mijn bewegingen en keek alleen maar. Voelde mijn hart alleen maar hard in mijn keel bonken, liet toen de afwasborstel in het hete water plonzen en was binnen een paar stappen bij Harry. Omdat hij me niet aan zag komen schrok hij licht toen hij twee natte handen op zijn wangen voelde, maar realiseerde zich meteen dat ik het was en glimlachte toen. ‘Hey,’ een opkomende grijns en twinkelende ogen kwamen me tegemoet, ik schudde blozend mijn hoofd, trok de zijne naar me toe en drukte mijn mond op die van hem. Tergend langzaam sloeg hij zijn armen om me heen, om me vervolgens net zo langzaam heel dicht tegen zich aan te drukken. Ik verdronk in zijn omhelzing.

Reacties (6)

  • batbucks

    Awwwh wat een geweldig mooi stukje!

    2 jaar geleden
  • biancadokkum

    Wauw <3!
    Echt super awesome geschreven:)!

    2 jaar geleden
  • Twice

    Ahhhh, superleuk stukje, as always!
    Het is zo leuk om te lezen hoe gelukkig ze nu zijn met Tristan erbij. (:

    2 jaar geleden
  • oomsjes16

    Mooi!!
    Snel verder

    2 jaar geleden
  • Smexy

    This is beautiful. So, so beautiful.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen