Foto bij 86 • Neville




Jenna Owen Pov

Jenna leunde achterover en ging op het gras liggen aan het meer. Eindelijk was het een keer lekker weer in het weekend. Het was windstil en er was geen wolkje aan de lucht, alleen maar zon en blauwe lucht. Om haar heen groeiden paardenbloemen en het gras voelde zo heerlijk zacht. Ze had dit gemist.
Jenna opende haar tas en haalde er een boekje uit. Ze was al klaar met al haar huiswerk en wilde even ontspannen. Niets beters dan een goed boek in de buitenlucht. Ze was eerder opzoek geweest naar Eleanor, maar zij lag nog steeds in haar bed. Ze was voor de zoveelste keer niet op komen dagen bij het ontbijt en toen Jenna terug ging naar de kelder, was ze haar bed nog niet uitgekomen. En dat terwijl Eleanor altijd de eerste was geweest die uit haar bed was, nou ja, in ieder geval voor Jenna. Het zat haar niet lekker. De ene keer was ze zo vrolijk en leek ze compleet zichzelf en de andere keer sloot ze zich op in de kelder of was ze de hele dag niet te vinden. En niet omdat Jenna haar niet gezocht had, ze was letterlijk overal geweest waar Eleanor meestal te vinden was; Hagrid, het bos, bij het meer, de kelder, de bibliotheek op de zevende verdieping, de keukens, de haard in de Great Hall, of op de binnenplaats van het kasteel, ze was nergens te bekennen. Misschien kwam het nu gewoon omdat ze bepaalde mensen wilde ontwijken, aangezien ze met zoveel ruzie had de laatste tijd; in dat geval begreep ze het wel. Maar ook dat vond Jenna apart. Eleanor maakte nooit ruzie, dat was haar taak. Jenna was de vriendin met de grote bek, die het voor haar onschuldige, goedhartige vriendin wilde opnemen wanneer dat nodig was, dat was haar taak. Het was raar dat ze daar nu niet meer over na hoefde te denken. Eleanor redde zich ineens prima zonder haar. Eleanor was alleen niet iemand die graag een conflict aan ging, tenzij het Malfoy was natuurlijk, dan was het eruit voordat ze er erg in had. Maar daar had ze dan ook geen schuldgevoelens bij. Logisch, het was voor hem vaak zijn verdiende loon. Maar Harry, Hermione en Ron? Dat klopte niet. En het leek haast wel alsof ze haar excuses niet wilde maken, iets dat helemaal niet bij haar paste. Ze ontweek ze alleen maar. Jenna slaakte een zucht, misschien overdacht ze het gewoon te veel en zat alles in haar hoofd. Maar ze kende Eleanor al zes jaar en dit gedrag was niet haar eigen.
'Jenna,'
Jenna keek op en glimlachte toen ze Neville zag. Ze schoot overeind en veegde snel een pluk haar achter haar oren. 'Dag Neville,' zei ze zo luchtig mogelijk.
Hij ging naast haar op het gras zitten en glimlachte. 'Lekker weer, hé,' zei hij en ze knikte. 'Wat lees je?'
Jenna keek opzij naar het boek dat op haar schoot was gevallen en hield het op. 'Sjakie en de bonenstaak.'
Neville keek er nieuwsgierig naar. 'Die ken ik niet, waar gaat het over?'
Jenna sloeg het boek dicht en gaf het aan hem. 'Lees maar, je vind het vast wel leuk. Het gaat over een jongetje die zijn koe ruilt voor magische bonen.'
'Dus er is wel magie in de Mugglewereld?'
Jenna schudde lachend haar hoofd. 'Het is maar een sprookje. Net als de verhalen van Beetle the Bard, maar dan voor muggles. Ik vond het in mijn moeders boekenkast, maar je mag het wel lenen. Geef maar terug wanneer je het uit hebt.'
Neville nam het boekje aan en knikte. 'Dank je wel.'
Er viel een korte stilte, waarin beide niet wisten wat ze moesten zeggen. Jenna was nooit verlegen, tenzij ze bij Neville in de buurt was. Al twee jaar lang was ze verliefd op hem, en nog had ze het niet aangedurfd om het hem te vertellen. Ze wist niet precies waar ze bang voor was, maar ze kon Neville maar moeilijk lezen. Bij haar in de buurt, leek hij minder nerveus dan anders, terwijl zij juist begon te zweten als een otter. Ze keek hem aan, eigenlijk zou ze ervoor moeten gaan. Wat had ze te verliezen? Misschien was het lang niet zo'n gek idee en misschien voelde hij juist hetzelfde. Ze hadden zoveel gemeen en spraken vaak af. En anders hadden zij beide wel mensen om zich heen. En nu waren ze alleen. Nu had ze een kans.
'Zeg, Neville,' begon ze voorzichtig en begon van spanning grassprietjes te plukken. 'Ik heb al een tijdje en gedachte in mijn hoofd, maar ik heb het nooit aan je durven te vertellen.' Ze keek hem aan, hij leek nog onwetend, dus ging ze verder. De plek onder haar vingers was ondertussen al kaal en ze moest haar hand verschuiven om wat nieuwe sprietjes te vinden. 'Je hoeft niets te zeggen als je er niet hetzelfde over denkt, maar..'
'Jenna! Daar ben je!'
Jenna sloot haar ogen geergerd en snoof een keer. Weer een kans misgelopen. Ze opende haar ogen en zag niemand minder dan het trio op haar af komen lopen. 'Oh, hoi Neville,' zei Harry en richtte zich vervolgens op Jenna. 'Mogen we even met je praten, het gaat over Ella.'
Jenna ging rechtop zitten en keek de drie beurtelinks aan. 'Wat is er?' vroeg ze bezorgd.
'Heeft Ella jou laatst nog iets in vertrouwen verteld? Iets dat je misschien apart vond, maar zij niet verder op in ging?'
Jenna fronste haar voorhoofd. 'Niet dat ik weet, wat dan?'
Hermione wisselde een peinzende blik met Harry en liep toen naar Jenna toe, waarna ze naast haar op het gras ging zitten. 'Wij maken ons zorgen.'
'Dat weet ik,' brak Jenna haar af, 'en dat weet zij ook. Daarom heeft ze ruzie met jullie, toch?' Het was niet haar bedoeling om hen ermee te confronteren, maar ze moest het hen wel even duidelijk maken dat ze die ruzie nu wel aan het opzoeken zijn. Eleanor had duidelijk aangegeven dat ze niet wilde dat ze zich zo met haar bemoeide -hoorde ze van Jayden na de training-, wat ze best kon begrijpen. Zelf wilde ze ook graag wel wat prikken om erachter te komen wat er met Eleanor aan de hand was, maar ze ontweek liever een argument met haar beste vriendin.
'Ik weet dat we haar lastig vallen, dat heeft ze ons echt wel laten zien,' verdedigde Hermione zichzelf fel. 'maar een van de huiselven heeft ons gesproken.'
Jenna trok een wenkbrauw op en liet Hermione uitpraten. 'Eleanor zit ergens mee en het zit haar erg dwars. We weten niet wat het is, maar de huiself zei dat het haar pijn deed. We hebben geen idee wat hij er mee bedoelde, maar we vroegen ons af.. Aangezien ze jou het meeste vertrouwd, of ze iets heeft gezegd.'
Jenna staarde naar het gras. Ze probeerde zich te herinneren of ze iets had opgemerkt, maar behalve de nachtmerries en de afwezigheid op de dag, had ze niks gemerkt. En pijn, daar had ze nooit iets van opgevangen. Menstruatiepijn, goed, maar meer niet. Was ze echt zo blind geweest?
'Ik weet niks,' antwoordde ze, 'ze heeft me niks in vertrouwen verteld. Ik heb geen idee.'
Hermione keek Harry aan.
'Ik durf het haast niet te vragen, Jenna, maar wil jij met Ella gaan praten?'
'Maar dan zou ik precies datgene doen dat ze van jullie veracht.' Ze slikte het laatste woord in, dat klonk zo bot, maar het was de waarheid. 'Ik bedoel, ik wil ook weten wat er mis is, zeker als ze pijn heeft. Maar er is niks aan haar te merken behalve dat haar persoonlijkheid wat zwabbert en jongens, dat gebeurd nou eenmaal. Daar zijn we menselijk voor. We veranderen.'
'Maar wat maakte nou dat zij zo veranderd dan?' vroeg Ron haar. 'Het enige dat is veranderd is de Defence Against the Dark Arts lessen.'
Jenna haalde haar schouders op. 'Misschien is dat het gewoon; Malfoy. Ze zegt dat het niets is, maar ik kan niet geloven dat je bijna vier uur naast hem kan zitten en dan jezelf kan blijven. Hermione had dan al tien keer haar klauwen uitgeslagen, eveneens als Ron en jij, Harry.'
De drie bleven stil. Natuurlijk hadden ze Malfoy er allang van verdacht, logisch, ze mochten hem niet. Het kon makkelijk dat het Eleanor gewoon te veel beïnvloedde, wie weet wat hij allemaal tegen haar zei tijdens die lessen. Hij had aan het begin van het jaar ook al de macht van de les op haar gebruikt. Jenna begreep best dat Eleanor daardoor wat voorzichtiger is geworden. En met haar ouders, daar was ze nu zo wat geobsedeerd mee geraakt. Wat begrijpelijk was; ze had nog maar twee jaar op deze school om de informatie hier bij elkaar te sprokkelen. En het dode spoor dat ze had geraakt, dat bracht vast ook een hoop stress mee, dan nog school meegerekend. Jenna begreep wel waar die nachtmerries vandaan kwamen en van nachtmerries kwam slaapgebrek en van slaapgebrek kwam een chagrijnige Eleanor die het niet prettig vond als mensen haar constant stalkten.
Jenna zuchtte. 'Ik ga haar wel even zoeken en ik zal het vragen, maar als ik met lege handen terug kom, dan houden jullie er mee op. Haar gedrag klikt in elkaar en volgens mij is ze gewoon overspannen of zoiets.' Jenna stond op klopte haar broek af en liep langs het trio het kasteel binnen. Achter zich hoorde ze voetstappen hollen en toen ze achterom keek, zag ze Neville aan komen lopen. 'Ik ga naar de bibliotheek toe op de zevende verdieping, kom je daar straks heen?'
Jenna knikte en glimlachte. 'Dank je wel, ik zie je daar.' Ze nam afscheid en liep de trap af richting de kelder. Ze had geen idee waar ze Eleanor zo moeten vinden, maar de laatste keer dat ze haar zag, lag ze nog in bed. Jenna beet op haar lip, ze haatte dit moment met heel haar hart, maar ze moest er achter komen. Wat als het trio gelijk had?'

Reacties (5)

  • Altaria

    JAA JENNA en NEVILLE AMEN!

    4 jaar geleden
  • Histoire

    Goed zo! Ze krijgen het eindelijk door!

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Neville en Jenna(H)
    Nou moeten ze Eleanor echt gaan helpen hoor!

    4 jaar geleden
  • Chantilly

    Awh! Ik ship Jenna en Neville! Jenville? Nenna? Jeville? Jenille?

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen