Foto bij 87 • Twee gebroken harten




Eleanor opende haar ogen, opnieuw had een nachtmerrie haar geteisterd. Er leek geen einde aan te komen. Ze voelde zich zo moe. Eigenlijk verbaasde ze zich nog over het feit dat ze elke dag toch uit bed kon komen. Ze keek opzij naar de wekker die op haar nachtkastje stond en zag dat het al na vijven was. Had ze al die tijd in bed gelegen?
Ze kwam overeind en keek sloom de kamer rond, iedereen was natuurlijk al weg. Haar maag rommelde, misschien moest ze eerst maar eens wat gaan eten. Ze rilde even toen ze onder de dekens vandaan kwam en wreef over haar blote armen. Ze pakte een wollen vest uit haar openstaande hutkoffer en trok deze aan over haar pyjama. Ze stapte uit bed en liep op haar tenen de kamer uit. Het voordeel dat iedereen al weg was, was dat ze niet hoefde op te letten dat haar ketting onzichtbaar bleef. Ze kon gewoon in haar hemd lopen en het maakte toch niet uit. Ze liep naar de badkamer toe en keek in de spiegel. De groeven in haar nek waren nog duidelijk zichtbaar. Het leek er haast op dat Harry's litteken zich overal op haar nek bevond. Magische brandwonden waren toch iets aparts. Ze schrok er niet eens meer van dat ze zo neutraal over de wonden dacht. Ze haatte het beeld en ze hoopte elke dag dat het zou verdwijnen. Ze haatte hoe de ketting haar uiterlijk aanpaste en haar afzichtelijk maakte, maar ze raakte eraan gewend. Ze raakte gewend aan het beeld dat voor de spiegel verscheen als ze erin keek en de irritatie die ze elke dag te verduren kreeg. Eleanor sloeg haar ogen neer en staarde naar de wasbak. Ze begon zich langzaam over te geven aan hetgeen waar ze aan vastzat. Er was een manier om er vanaf te komen, maar ze wist niet wat. Misschien was er zelfs geen kans dat ze er ooit achter kwam, niet zonder dat ze het haar moeder zou kunnen vragen. Die kans was er alleen niet.
Ze keek op en staarde in haar eigen vermoeiden ogen. Er was nog een kans. En daar moest ze zich aan vasthouden.
Eleanor liep weg bij de spiegel en liep de gemeenschappelijke ruimte in. Ze ging zitten op de bank en staarde door de kleine raampjes naar buiten. Het leek heerlijk weer te zijn. Misschien moest ze ook maar even naar buiten gaan en even genieten van de zon. Dat kon ze wel gebruiken.

'Ella! Ben je hier?' klonk plotseling een stem en Eleanor schoot van schrik overeind. Ze sloeg het witte vest om zich heen en verborg de ketting eronder. Jenna kwam naar binnen gelopen. 'Ben je nu pas je bed uit?' vroeg ze verontwaardigd.
'Ik denk dat mijn pyjama het antwoord wel verklapt,' antwoordde Eleanor droog en glimlachte wat schaapachtig. Ze trok het vest nog strakker om zich heen en ging weer op de bank zitten.
Jenna kwam naast haar zitten en keek haar aan. Eleanor voelde zich wat ongemakkelijk, maar had geen idee waarom. Ze voelde zich normaal gesproken altijd prima bij Jenna in de buurt, maar vanavond leek er iets veranderd. Ze keek opzij en trok een wenkbrauw op. 'Wat is er nou?'
Jenna slaakte een zucht. 'Niks, ik wilde gewoon even weten hoe het met je gaat.'
Eleanor haalde haar schouders op. 'Prima, met jou?'
'Nee, het gaat nu even niet om mij, maar om jou,' antwoordde ze direct en Eleanor keek haar fronsend aan, maar zei niks.
Jenna trok haar knieën op en glimlachte; een glimlach ontstaan uit medelijden. 'De laatste tijd ontwijk je ons een beetje en ik vroeg me af of er iets is dat je bij me kwijt wilde. Je weet dat je me kan vertrouwen, Ella.'
Eleanor staarde haar aan. Het leek alsof Jenna iets op het spoor was en dat terwijl Eleanor nog wel zo voorzichtig was geweest. Ze besloot dat er maar een ding te doen was om hier uit te komen en dat was doen alsof ze niet wist waar Jenna het over had.
'Wat bedoel je? Ik heb niks te vertellen, hoor.'
Jenna slaakte een zucht. 'Nee, dat zeg je de hele tijd. Maar volgens mij is dat niet waar. Je bent zo afwezig en je maakt met iedereen ruzie en Harry zei..-'
'Harry?' kapte Eleanor haar verontwaardigd af. 'Heb je met hem gepraat?'
Jenna schudde gejaagd haar hoofd. 'Nee, hij kwam naar mij toe omdat hij zich zorgen maakte.'
Een zucht van ergernis verliet Eleanors mond. 'Geen wonder dat je hier nu zit. Je laat je dingen in je hoofd praten, Jen. Hij doet dit alleen omdat hij zich verveeld en omdat er ditmaal geen reden is voor hem om de held uit te hangen. Hij zoekt gewoon een reden om dat weer terug te krijgen. Die gryffindors geven niks om mensen, ze geven alleen om gerechtigheid. Ze zijn zo zeker van het feit dat ze het goeie doen dat ze compleet vergeten dat het misschien verkeerd is wat ze doen. Ze geven geen zier om mij, ze willen alleen hun eigen ego voedden.'
'Dat is niet waar , Ella!' zei Jenna streng, maar Eleanor had het allang gehoord. 'Ja, dat is het wel,' blafte ze. 'Die ruzies zijn niet ontstaan omdat ik dat wilde, of omdat ik chagrijnig ben, die zijn ontstaan omdat zij opdringerig doen! Ik wil ook geen ruzie met ze, ze zijn mijn vrienden. En dit waait echt wel over, als zij zich gewoon even onder controle kunnen krijgen. Ik heb gewoon veel aan mijn hoofd nu.'
'Waarover dan? Laat mij je helpen, daar ben ik toch voor!'
Eleanor schudde haar hoofd. 'Je kan me hier niet bij helpen, Jen, hier moet ik zelf gewoon uitkomen.'
Jenna stond op van de bank en keek haar aan. 'Maar wat dan! Vertel het me gewoon. Je lijdt er te veel onder en ik kan je helpen het te verlichten. Waarom duw je me weg?'
'Ik heb zo mijn redenen!' blafte Eleanor terug. Ze wilde het niet uitleggen, ze kon het niet. Maar ze wilde geen ruzie met Jenna. Ze moest haar veilig houden, veilig van de ketting en van haar.
'Je bent zo egoïstisch! Zie je niet dat anderen er ook onder lijden?'
Eleanors wenkbrauwen kropen bijeen in een diepe frons en ze klemde haar kaken op elkaar. Ze probeerde zich nog in te houden, maar de ketting leek haar een duwtje in de rug te geven. 'Ik ben niet egoïstisch!' brulde ze woedend, 'Als ik dingen mijn zaken wil houden dan is dat mijn keuze. Waarom is dat zo moeilijk te begrijpen? Wat is het met jullie dat jullie ieder klein dingetje van me moeten weten? Ik snap jullie niet. Moet ik dan altijd perfect en gelukkig zijn? Nieuwsbericht: niemand kan eeuwig vrolijk blijven! En niemand heeft geen geheimen.'
'Je hoeft ook niet altijd vrolijk te zijn! Maar je zit al het halve jaar niet lekker in je vel en ik wil weten waarom!'
'En dan noem je mij egoïstisch?'
Jenna stopte met praten en keek haar aan. Het leek erop dat die zin tot haar door drong. Dat was het enige nadeel aan Hufflepuffs; hun hulpvaardigheid. Sommige van hen vergaten dat mensen soms niet geholpen willen worden en voor zichzelf willen bewijzen dat ze het zelf wel aankunnen. Maar een weggeslagen hand, daar konden ze niet tegen. 'Je bent al net als hen, Jen,' zei ze op een scherpe toon. 'Misschien moet ik van jou ook maar even afstand doen.'
'Nee,' stamelde Jenna, 'nee, ik wil geen ruzie met jou.' Haar stem begon te trillen bij elk woord dat ze uitsprak. 'Ik maak me gewoon zorgen.'
'Doe dat dan niet!' riep Eleanor en zwaaide overdreven met haar hand. 'Ik wil ook geen ruzie met jou, je bent mij beste vriendin en ik hou van je, maar..-' Een scheurende pijn over haar nek snoerde hij de mond. Met tranen in haar ogen sprong op van de bank en wende zich van Jenna af. Haar hand reikte naar haar nek, maar ze raakte haar huid niet aan, wetend dat dit alleen maar tot meer pijn zou lijden. Ze zonk haar tanden in haar onderlip en probeerde haar tranen te bedwingen.
'Ella?'
'Nee, Jen!' siste ze tussen haar tanden. 'Dat blije meisje dat je eens kende, is verdwenen en je leert er maar mee leven.' Ze slikte en kneep haar ogen dicht, waardoor de tranen over haar wangen rolden. Ze balde haar vuisten en sprak de woorden die ze met moeite over haar lippen liet rollen: 'En anders hoef ik je niet meer te zien.' Daarmee eindigend, stormde ze de kelder uit, achtervolgd door Jenna's geroep. De pijn in haar hart deed nog meer zeer dan wat de ketting haar aan deed. Nooit had ze gedacht dat ze ruzie zou krijgen met Jenna, de enige persoon die haar door en door kende en zonder wie ze echt niet rond de school zou lopen. In al die jaren op Hogwarts hadden ze alles samen gedaan en zij wist als enige alles over haar. Maar ze was te nieuwsgierig. Ze kwam nu te dichtbij en dat zou voor haar alleen maar een probleem opleveren. Eleanor moest haar van zich weg duwen, anders zou Jenna de eerste zijn die ze zou verliezen.
Eleanor rende door de gangen heen, tranen stromend over haar wangen. Haar voetstappen galmden door de gang. Ze snelde de trap op en vluchtte naar de enige plek waar ze wist dat ze zich kon verbergen: de meisjes wc op de tweede verdieping.
Ze rende naar binnen en smeet de deur achter zich dicht, waarna ze zich op de grond liet storten en de tranen niet meer tegenhield. Watervallen stroomden over haar wangen en of het nou door verdriet of pijn kwam, dat wist ze niet meer. Het enige dat ze wist, was dat ze veel pijn voelde. Haar hart voelde leeg en haar nek voelde als gebrand door heet ijzer. Krijsend legde ze haar hoofd in haar nek. De pijn was te heftig om het nog in te houden. Ze voelde hoe de korsten in haar nek open barstten en het bloed langs haar hals stroomde, maar de pijn slokte al haar aandacht op. Bij elke golf van pijn kromde ze haar rug en gilde. De pijn leek alleen maar te verergeren en ergens voelde het alsof de huid van haar nek gestroopt werd. Ze groef haar nagels in de stenen grond, maar kon geen houvast vinden. Nogmaals krijste ze, totdat haar longen begonnen te branden en ze hoorde haar stem door de kamer echoën. Ze kon er niet meer tegen, ze moest haar nek rust gunnen. Haar handen sloten zich rond de ketting en ze begon hard te trekken. Alsof ze een verhitte pook in handen had, schoeide de ketting in haar handen en ze gilde. De pijn begon ondragelijk te worden en juist op dat moment, stopte het. Alsof de ketting wist dat ze genoeg gestraft was.
Ze liet zich voorover vallen op de vloer en bleef liggen. Haar lichaam schokte ongecontroleerd. Haar tranen om de pijn waren verdwenen en werden vervangen door die van wanhoop. Haar handen had ze naast zich op de vuile vloer gelegd en ze staarde er schokschouderend naar. Dikke druppels bloed dropen van haar nagels op de grond.
Eleanor probeerde overeind te komen, maar haar benen lieten het niet toe; ze zakte direct weer in op de grond. Bevend kroop ze naar de dichtstbijzijnde wasbak en trok zichzelf eraan omhoog. Elke beweging leek ze als bliksem door haar lijf te voelen. Ze opende de kraan en spoelde haar handen af onder het koude water. Ze zonk haar tanden in haar lip en snikte zachtjes; het koele water dat over haar wonden stroomdde bracht de pijn weer terug. Langzaam raakte ze gewend aan de verkoeling en ontspande een beetje. Ze leunde tegen de muur en liet zich op de grond zakken, waarna ze vooruit staarde naar de muur en zo even bleef zitten. Als een lappen pop zat ze tegen de muur en staarde wazig vooruit, terwijl het geluid van de lopende kraan de kamer vulde.
Eleanor was uitgeput. Langzaam dreef de tijd voorbij, maar hoelang wist ze niet; minuten, uren, ze had geen idee. Het maakte haar niks uit. Ze kon toch nergens naartoe. Nu ze ruzie had met Jenna, was ze alleen. Dat wist ze. De ketting had gewonnen en had haar weggedreven bij haar vrienden. Het zal niet lang duren voordat ze iedereen zou kwijtraken. Maar dan waren zij in ieder geval veilig voor haar. Ze kon ze beschermen.
Plotseling klonken er voetstappen naast zich. Loom keek ze opzij en zag als eerste een paar nette schoenen en een zwarte broek. Haar blik gleed langzaam omhoog en toen herkende ze de jongen. Het koude grijs in zijn ogen -dat haar normaal deed rillen- ontspande haar nu, alsof enkel zijn blik de schroeiplekken deed afkoelen. Ze bleef als verlamd zitten, alsof haar hoofd het niet meer uitmaakte dat nieuwsgierige ogen haar zo zagen. Deze keer was er geen stemmetje die haar waarschuwde, deze keer was ze niet van plan om zich te verstoppen. Ze was kapot en dat mocht hij weten. Toch griste ze haar vest van de grond en stond op. Haar benen trilden nog, maar het lukte haar vooruit de komen en ze rende langs hem heen naar buiten. Weg van zijn starende ogen en de onschuld die ze in de badkamer had achtergelaten. Ze was veranderd, ze voelde het. En ze begon het langzaam te omarmen.

Reacties (8)

  • Altaria

    Nee je mag het niet omarmen!

    4 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Oeh eindelijk iemand die haar kan helpen?

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Oeh Draco moet haar redden! En helpen!
    Nieuw stukje???
    Omdat ik zo lief ben:D
    En je een kudo geef en je supergweldig vind en dit verhaal ook(flower)
    *kijkt je supersmekend en superlief aan

    4 jaar geleden
  • Chantilly

    Dracoo!

    4 jaar geleden
  • Histoire

    Oh jee, dat is niet goed

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen