Foto bij 009

De dagen daarop waren als een waas. Ik hoopte dat mijn werk voor afleiding zou zorgen, maar in plaats daarvan drukte het me meer met de neus op de feiten. Dood was altijd al aanwezig geweest in het gebouw, maar nu leek iedere dode Emile’s gezicht te dragen en het maakte me kapot.

Ik wilde niet huilen, maar aan het einde van de dag kon ik de tranen niet meer stoppen. Ruw veegde ik ze weg, maar ik kon mijn verdriet niet langer verbergen. Met Anna weg voelde ik me hopeloos alleen. Ik liet me aan niemand anders zien en rende naar buiten, waar de frisse lucht me goed deed. Het vroor nog steeds en ik bekeek de wolkjes die uit mijn mond kijken. Langzaam kalmeerde ik en toen pas zag ik hoe erg ik rilde.

“Justine?”
Het was de hoofdzuster. Ze klonk boos, maar ik was niet bang of beschaamd. Ik ademde alleen in en uit en draaide me om. Haar uitdrukking veranderde zodra ze mijn rode ogen zag.
“Wat is er gebeurd?” Haar toon was veranderd naar bezorgd.
“Mijn broer.” Ik stond weer op het punt te gaan huilen en probeerde mijn ademhaling onder controle te krijgen. “De telegram kwam gisteren.”
Ze was even stil en zuchtte toen. “Mijn zoon is daar,” sprak ze. “Ik ben doodsbang voor de dag dat de telegram komt. Je bent nog zo jong, je zou hier nog niet mee geconfronteerd mee moeten worden.”

Ik dacht terug aan hoe mijn leven nog geen half jaar geleden was geweest. Ik had gedacht aan trouwen en het halen van mijn laatste examen. De toekomst toen leek nog spannend en nieuw, nu was ik bang voor alles. Wij allemaal.

“Het spijt me, Justine.”
Ik knikte langzaam. Zij kon er ook niets aan doen. Het waren de mannen hogerop die ons allemaal een oorlog in hadden geworpen. Het waren de generaals, de keizers en de presidenten die nu onze levens bepaalden. Niet alleen die van de mannen in de oorlog, maar ook van hun vrouwen en kinderen en moeders en vaders. Ik keek de oudere vrouw aan en bedacht dat ik niet de enige was die zich moest voelen als een speelbal van het lot.

Reacties (3)

  • LilsEvans

    "Speelbal van het lot" wauw. Ik denk dat iedereen zich zo wel eens voelt. Idk het zorgt bij mij echt voor identificatie iig <3

    4 jaar geleden
  • Croweater

    Dood was altijd al aanwezig geweest in het gebouw, maar nu leek iedere dode Emile’s gezicht te dragen en het maakte me kapot.

    Ik zag het helemaal voor me. Poor girl.

    5 jaar geleden
  • Heronwhale

    Mooi geschreven!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen