Foto bij 88 • Tranen van een engel

Tadaaa hier hebben jullie lang op gewacht, of niet? Een Draco chapter!




Draco Malfoy p.o.v.

Draco opende de deur van de Vanishing Cabinet en daarin, lag het vogeltje. Ineens niet meer zo springlevend, maar dood. Opnieuw was zijn poging mislukt. Woest sloeg hij zijn vuist tegen de houten kast aan, een dreun galmde door de kamer. Hij negeerde de pijn die door zijn knokkels schoot en staarde naar het dode, gevederde beestje. Eindelijk dacht hij het voor elkaar te hebben, maar die stomme vogel moest zo nodig het lootje leggen. Nu kon hij weer van voor af aan beginnen.
Draco plofte op de stoel die achter hem stond en staarde naar de houten kast. Hij bolde zijn wangen en liet een lange ademteug zijn mond verlaten. Was er eigenlijk wel een manier om dit stuk kachelhout te repareren?
De appel ging goed, maar dat was dan ook een levenloos voorwerp. Maar daarmee was hij er nog niet. Hij moest ervoor zorgen dat de kast mensen zou transporteren. En niet zomaar mensen, zijn tante, Bellatrix, en de andere Death Eaters. Zijn doel was het doden van het schoolhoofd, Dumbledore en daarmee de macht over te dragen aan Lord Voldemort. De Death Eaters moesten er voor zorgen dat het plan zal slagen en dat hij niet zou falen. Lord Voldemort had maar weinig vertrouwen in hem, ook al hield hij dat verscholen achter zijn angstaanjagende gelaat. Maar Draco voelde het met elke blik die hij hem schonk. Die bloeddoornlopende, kille ogen, die met elke blik rillingen over zijn hele lichaam jaagde. Draco rilde toen een herinnering hem te boven kwam; de laatste keer dat hij voor hem stond, in de zomervakantie. En hoewel dit in zijn eigen huis afspeelde, voelde geen gang of hoek daar meer veilig. Het was alsof de Lords ogen zich overal in de muren bevonden en hij het direct zou zien als Draco ook maar enige aarzeling toonde. Hij slenterde dagen als verdoofd door zijn landhuis, oplettend voor alle Death Eaters die door het huis paradeerden. Draco voelde zich er al net zo gevangen als op deze rottige school. Voor hem, leek het alsof hij geen moment rust had. Telkens moest hij opletten dat hij niet gevolgd werd of dat hij te veel zei. Niet dat hij dit jaar zoveel sprak, maar toch.
Draco legde zijn handen achter zijn hoofd, waardoor zijn ellebogen naar het plafon wezen. Er gingen zoveel gedachten door hem heen, dat hij verlangde naar een uitlaatklep. Wetend dat er maar één persoon was waarbij hij zijn gevoelens op tafel kon leggen, zonder dat hij zou worden beschilderd als de Slytherin die hij was, stond hij op en liep richting de uitgang van de Room of Requirement. Hij klopte met zijn vuist op de gesloten deur, wetend dat zijn handlangers hem zouden horen en hem zouden waarschuwen voor nieuwsgierige ogen. Er kwam geen antwoord, dus wandelde Draco door de ingang, zonder de twee meisjes met tinnen schalen gade te slaan, de gang in.
'Ga maar, ik heb jullie hulp niet meer nodig,' bromde hij naar de twee meisjes. Ze gaven hem geen antwoord, maar stonden stil en volgden hem niet meer. Draco kon ze niet laten merken dat hij weer had gefaald, niet dat die idioten enig idee hadden waar hij mee bezig was. Die vervloekte opdracht! Met elke fout die hij maakte, brak het hem totaal af. En hij kon al zo weinig goeds doen in zijn eigen ogen. De last die op zijn schouder lag, leek met elke dag te verzwaren en er was niemand die hem kon helpen tillen. De hele school had immers een hekel aan hem en hij kon niemand vertellen waar hij mee bezig was. Zeker na het Nachtspel een aantal avonden geleden, had hij meer de drang om te communiceren. Maar dat ene meisje dat voor eeuwig vast zat aan deze school, daar kon hij wel mee praten. Of hij haar compleet kon vertrouwen, dat betwijfelde hij nog, maar zij had zich bewezen dit jaar. Zij had geen vrienden en sprak amper met iemand, op dat gebied leek ze erg op hemzelf.
Draco rende de trappen af. Hij passeerde een paar jongere studenten, die hem angstvallig aankeken. ‘Ophoepelen,’ snauwde hij. Vervelende ettertjes.
Draco draaide zich weer om en liep door. Op de tweede verdieping aangekomen, liep hij rechts de gang in. Hij hoopte dat zij er was, dan kon hij even met haar praten en zijn frustraties uiten. Draco deelde niet graag en natuurlijk toonde hij niet graag zwakte, maar hij had nog nooit zo erg verlangd naar een gesprekspartner en dat nu hij niemand iets kon vertellen. Hij kreeg de deuren naar de toiletten in het vizier en keek om zich heen om te checken of de gangen leeg waren. Gelukkig was het buiten heerlijk weer en zat iedereen nog in het zonnetje.
Draco naderde de wc, maar voordat hij naar binnen wilde lopen, keek hij nog een keer behoedzaam om zich heen. Hij hoorde een continue doorgaand geluid en toen hij zijn oren spitsten, kwam hij erachter dat het klonk als gesnik. Myrtle was vast weer gepest door Peeves, daar huilde ze vaak om.
‘Myrtle, ben je daar?’ vroeg hij, maar toen hij geen antwoord kreeg, drukte hij voorzichtig de deurklink naar beneden. Langzaam stapte hij naar binnen, maar toen hij de deur achter zich dichtdeed, zag hij Myrtle nergens. Toen hij zijn ogen de kamer liet rond glijden, ontdekte hij dat het gesnik vanonder de wasbakken vandaan kwam. Een meisje zat ineengekrompen in haar pyjama op de vloer, met haar armen om haar knieën geslagen. Haar witte vest lag naast haar en haar donkere haren hingen voor haar gezicht. Rode druppels lage verspreid over de vuile, roomwitte vloer. Draco dacht er niet veel over, tot hij weer naar het meisje omkeek. Hij slikte een keer en verzette zijn voet. Het meisje stopte met snikken en keek op. Een schok ging door hem heen toen hij het meisje herkende, het was Eleanor. Haar lichaam schokten nog na van het huilen en hij kon haar handen zien trillen, van haar nagels drupte bloed op de grond. Haar ogen waren rood en gezwollen en haar wangen nat van de tranen. Haar gezicht zag bleek, alsof alle kleur met de druppels bloed was weg gedropen. Het zweet brak bij hem uit en zijn handen werden klam. Hij voelde zijn hart tegen zijn borstkas dreunen en had het gevoel alsof het geluid door de ruimte galmde. Zijn ogen vonden die van haar en de blik die hij in haar ogen zag, bracht een brok in zijn keel. Hij herkende die verloren blik, die zoveel pijn en zo veel wanhoop uitstraalde. Hij wilde wat zeggen, maar had geen idee wat. Hij leek wel bevroren door haar verschijning. Of hij was geschokt door haar gemoedstoestand.
Hij schrok op toen ze ineens bewoog en langzaam opstond, terwijl ze haar witte vest van de vloer griste. Haar benen leken haar gewicht haast niet meer kunnen dragen. Haar knieën knikte en haar schouders leken niet te stoppen met schokken. Voor een seconde vonden haar ogen die van hem weer en hij voelde hoe zijn hart een slag oversloeg toen hij de vrees in haar irissen zag. Ze leek zo angstig, maar waarvoor? Was ze weer aangevallen? Was de persoon terug gekomen om haar te martelen?
Haastig veegde ze een pluk haar achter haar oor, waardoor een gitzwarte ketting, waarvan een kleine zwart steentje tussen haar decolleté bungelde zichtbaar werd. Even schrok hij, want het leek precies op de ketting die hij zelf had vervloekt, maar deze was anders. Deze had een edelsteen ingebouwd, groen en rook-achtig. Langer dan een seconde kreeg hij niet om erover na te denken, want toen ze hem zag kijken, liep ze haastig langs hem heen en verliet de toiletten. Draco staarde naar de deur terwijl deze dicht viel. Hij knipperde met zijn ogen. Hij kon het zich niet realiseren wat hij zojuist had gezien en even voelde het alsof het enkel maar een film was dat hij had gezien. Haar ogen die zo verdrietig stonden, haar wangen die nat waren van de tranen, die zich langzaam een weg baande over haar huid naar haar kaaklijn en langs haar nek, waar daar, om haar hals een lugubere ketting hing. Er was iets aparts aan de huid op haar hals, maar door haar haren die voor haar hals hingen, kon hij het niet goed zien. Waarom zat ze überhaupt in haar pyjama?
Draco stond daar even en liet de beelden door zijn hoofd spoken. Waarom zat ze hier? Zou ze met Myrtle hebben gesproken? Misschien weet zij wel wat er gaan de was. Of had ze Eleanor over zijn taak verteld?
‘Myrtle! Myrtle, waar zit je?’ riep hij en zocht om zich heen. Even leek er niks te gebeuren, maar toen klonk daar uiteindelijk het zo bekende geluid van de rammelende pijpleiding. De jonge geest verscheen in de lucht en keek verbaasd op toen ze Draco zag. ‘Je bent terug,’ jubelde ze vrolijk.
‘Wat deed Eleanor hier?’ vroeg hij direct, haar enthousiasme negerend.
Myrtle schuinde haar hoofd en keek hem onbegrijpend aan. ‘Eleanor? Eleanor is hier niet geweest.’
‘En waarom zat ze dan net te huilen onder de wasbakken?’ Het klonk hem raar in de oren. Hij zag Eleanor niet zoals hij Myrtle wel eens had gezien, zo gebroken en huilerig. Hij kende haar als een sterke vrouw die niet gauw op haar mondje was gevallen. En toch, ondanks dat hij haar slecht behandelde, vriendelijk bleef.
‘Oh,’ zei Myrtle toen, ‘ik heb haar niet gehoord.’
Dat leek hem sterk. ‘Waarom huilde ze Myrtle?’ vroeg hij toen streng. Myrtle zakte naar beneden, totdat ze vlak boven de vloer hing. Het was hem al gauw duidelijk dat ze wel wist waar hij over sprak; een goeie leugenaar was ze niet.
‘Dat kan ik niet zeggen, Draco, ik heb het beloofd, net als bij jou,’ antwoordde ze met rillende stem.
Draco slaakte een zucht, daar had hij al op gerekend en toch was hij ergens teleurgesteld. Opgelucht dat ze geen klikspaan was, maar teleurgesteld dat ze hem daarom niet kon helpen.
Plotseling vloog ze naar voren, zodat ze vlak voor zijn gezicht vloog. Hij voelde de koelte van haar lichaam op zijn huid en rilde even. Het voelde alsof hij buiten in de sneeuw stond.
Myrtle snoof een keer. ‘Maar waarom maak je je zorgen om haar? Je wil toch met mij praten?’ Ze knipperde met haar grote ogen en wierp hem een liefelijke glimlach.
Hij ergerde zich er altijd aan. ‘Ik heb haar een keer betrapt, in een lokaal. Ze sprak met iemand en moest huilen. Wordt ze bedreigd Myrtle?’
‘Wat kan jou dat schelen? Jij bent niet degene die zich over haar moet bekommeren,’ brulde ze woedend en schoot een keer jankend door de kamer heen. ‘Of vind je haar soms leuker dan mij? De prachtige Eleanor, altijd lief en zorgzaam, zelfs voor mij. Ik help haar en wat doet ze? Ze pakt jou van mij af!’
‘Allereerst was ik nooit van jou geweest en ik heb niks met die grondgraver!’ riep Draco terug en Myrtle hing stil in de lucht. ‘Oh,’ antwoordde ze verbaasd. ‘dan is het goed.’ Vrolijk neuriënd kwam ze weer op hem afgevlogen en nam plaats in een van de wasbakken. ‘Maar je kwam me weer zien,’ zei ze flirterig en Draco knikte. ‘Ik dacht dat het me was gelukt, maar ik had het mis. Ik weet niet of het me ooit gaat lukken om die stomme kast te maken.’ Hij sloeg zijn ogen neer en staarde moedeloos naar de tegels.
‘Het lukt je wel. Dat weet ik zeker. Niet opgeven,’ moedigde Myrtle hem aan. ‘En die pestkop, die krijgt zijn verdiende loon wel. Niemand zou een lieve jongen als jou moeten dwingen een stomme kast voor hem te laten maken! Dat is gemeen.’
Draco glimlachte zwakjes. Hoewel hij Myrtle nooit echt had verteld wat er aan de hand was, was hij blij dat hij het haar deels had verteld. Want zo kon ze hem moed inspreken, ook al had ze het niet bij het goede eind. ‘Dank je wel.’ De woorden klonken raar uit zijn mond, aangezien hij zijn dank weinig uitsprak en zeker niet dat hij het echt meende. ‘Ik ga naar het avondmaal. Ik zie je wel weer, Myrtle,’ sprak hij en liep naar de deur toe.
Myrtle zwaaide hem gedag en bleef achter in de toiletten. Draco voelde zich wel weer opgelucht, maar misschien kwam het omdat hij door het beeld van Eleanor zijn eigen problemen was vergeten. Hij was gefrustreerd doordat die kast het niet deed, maar nog meer was hij nieuwsgierig naar de verdrietige Hufflepuff. Ze was duidelijk weer gemarteld, haar handen bloedden immers. Maar wie zou dat doen? Hij had de tovenaar of heks waarschijnlijk net misgelopen, aangezien Eleanor er echt gebroken uit zag, nog meer dan de vorige keer dat hij haar had zien huilen.
Draco liep de eetzaal binnen en nam plaats aan de lange tafel in de hoek, waarna Pansy Parkinson direct naast hem kwam zitten. ‘Waar was je? Het was heerlijk weer buiten.’
‘Niet nu,’ bromde hij en legde een hand onder zijn hoofd. Hij keek de zaal rond gleed zijn ogen langs de Huffelpuff tafel. Al Eleanors vrienden zaten daar, maar Eleanor zelf was spoorloos. Hij zag Jenna zoekend om zich heen kijken, maar het was duidelijk dat ze geen idee had waar haar vriendin was.
'Heb je het al gehoord?' vroeg Pansy toen. 'Owen en Whelan hebben ruzie gehad. Ik hoorde het van The Bloody Baron.'
Draco reageerde niet, maar hij keek om naar Jenna. Ze leek het anders prima naar haar zin te hebben, maar misschien deed ze maar alsof. De rest van het avondmaal hield hij zijn oog op de tafel, maar de Hufflepuff bleef weg. Het was hem wel duidelijk dat er iets goed mis was en kon niet begrijpen waarom haar vrienden niks in de gate hadden. Waren ze dan zo blind? Als ze nou eens hun kop uit de grond zouden trekken, dan zouden ze weten dat Eleanor wordt gemarteld door iemand, misschien wel iemand in de school. Misschien wel iemand uit haar eigen afdeling.

Reacties (6)

  • Altaria

    Draco je moet Ella helpen!

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Godver, Draco!
    Help Eleanor nou eens!

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder!

    4 jaar geleden
  • Chantilly

    Je maakt het zo spannend! Snel verder gurl(flower)

    4 jaar geleden
  • ProngsPotter

    NU WEET HIJ HET NOG STEEEEEDS NIET
    Merlins beard ik houd van dit verhaal.
    Gaverdergaverdergaverder <3(kudo)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen