Boys & Girls! Ik doe mee aan Story of the Year 2016! Binnen het thema oorlog ben ik een nieuwe story begonnen (helaas kon ik met deze niet meedoen omdat ik al vorig jaar ben begonnen met schrijven).

De story heet In Boxes, en is een klein beetje vergelijkbaar met deze story.

Neem een kijkje c:

In Boxes SOTY 2016

'Waar is je familie?' We hadden al zo lang met een geladen geweer in stilte naast elkaar gelopen, dat ik er genoeg van had, en maar besloot om het initiatief te nemen om een gesprek te openen.
      'Dit is mijn familie.' Leo gebaarde met zijn hoofd -zijn handen nog steeds beide aan houder en loop van het geweer- naar de mensen die rondom ons door het bos heen liepen. Het waren allemaal leden van het rebellenleger, maar aan militaire kleding deden ze niet. Allemaal hadden ze leren- of spijkerjacks, met voor sommigen hier en daar bloed en kogelgaten op armen en schouders.
      'Neven en broers?' vroeg ik geïnteresseerd, maar blijkbaar naïef. Hij keek me even stil aan terwijl we verder liepen, en gaf toen een slappe grijns. 'Vrienden.'
      'Waar is je familie dan?' Hij gaf geen antwoord en hield de slappe, bijna pijnlijke, grijns op zijn gezicht terwijl hij weer recht vooruit keek.
      'Maakt het uit?' Ik zuchtte even concluderend. 'Ik mag de familie van mij die over is ook niet hoor. Behalve mijn zus natuurlijk. We woonden bij mijn tante in Sarajevo. Zij is vreselijk.' Leo zuchtte ook. 'Wat er nog van over is.'
      'Hm. Waar zijn ze? Ook nog in Sarajevo? Heb je geen broers die ook in het leger zitten? Ik zou van jou wel verwachten dat je uit een groot gezin komt, je ziet er niet echt uit als een-' Plots pakte Leo me stevig bij mijn bovenarm vast en rukte me voor zich heen waardoor we beide stopten met lopen. Hij keek me ernstig, dwingend en doordringend aan.
      'Houd je mond dicht.' siste hij. 'Waarom denk je dat ik hier ben?' Ik keek hem geschrokken aan en wist geen antwoord te geven. 'Als ik nog familie over had dan was ik hier niet geweest, maar bij hen om ze in leven te houden!' siste hij harder. Hij had me bang gemaakt. Ik durfde even niets meer te zeggen.
      'Ze zijn allemaal dood, en ik heb ze niet kunnen redden. Vraag er niet meer naar.' Ik knikte zachtjes, waarna hij me een zacht, serieus knikje terug gaf en me daarna een zachte duw tegen mijn schouder gaf om me om te draaien en verder te laten lopen. Ik had overduidelijk een veel te gevoelige snaar geraakt.
      'Hier is het.' zei één van de mensen die voor ons liepen. Ik keek nog even bijkomend naar Lisa en de cameraman die vlak achter ons hadden gelopen, maar gelukkig hadden ze dit niet gefilmd. Nu zetten ze de camera echter wel aan.
      Ik volgde Leo en de anderen van het bospad af, de berm en daarachter het bos in, zelf gevolgd door Lisa en de cameraman, die mij op de hielen zaten. Op een paar momenten liep de cameraman voor mij langs om mijn gezicht te laten zien, totdat we aankwamen op onze bestemming. Een klein houten hutje.
      'Leo.' Eén van de anderen seinde naar Leo dat hij en ik een stap naar achteren zouden doen, waarna diegene een breekijzer pakte en met gemakt het hangslot van de deur af wrikte. Binnen stond iets dat het geluid maakte van een soort generator.
      'Elektriciteit?' vroeg Leo benieuwd. De man schudde zijn hoofd. 'Gas. Hieronder zit de waterleiding.' Leo grijnsde. 'Jackpot.'
      'Hoe wil je het doen, Top?' vroeg een andere, iets jongere man aan Leo. Leo grijnsde breder en keek zijn ondergeschikte aan. 'Boosh.' fluisterde hij terwijl hij zijn wenkbrauwen optrok en zijn vuist tot en gestrekte hand maakte. Ik wisselde even wat bezorgde blikken uit met Lisa, maar dit werd opgemerkt door Leo. 'Ja, ja. Let maar op. Zoek je camera hoek maar vast goed.' Hij spotte met de cameraman, en Lisa rolde met haar ogen. Eén van de anderen haalde zijn rugzak van zijn rug, en opende deze, waarna hij er staven dynamiet uit haalde. Daarvan schrok ik toch weer. Ze wilden dit echt op deze manier gaan doen.
      'Planter?' Leo richtte zich tot weer iemand anders, die blijkbaar de explosie-expert was. Hij bekeek de boel even aandachtig, en kwam toen tot een eenduidige conclusie.
      'Die gaskraan gaan we niet bloot kunnen leggen, dus gewoon ertegenaan plaatsen, benzinespoor leggen. Voor de zekerheid één recht boven de waterleiding erbij.' Hij leek erg zeker van zijn zaak, maar dat maakte me niet geruster op het feit dat we op het punt stonden om een gas- en waterleiding op te blazen. Leo haalde zijn schouders op: 'Prima.'
      Leo hielp twee anderen met het plaatsen van dynamiet en kleine beetjes buskruit. Daarna haalde een andere man een plastic container tevoorschijn, waarvan ik gelijk al wist dat er benzine in zat. Dit goten ze over de hele boel leeg, daarna draaide Leo zich naar mij toe, terwijl ik al die tijd maar had staan kijken. Hij knipte met zijn vingers de andere kant op, en iemand reikte hem een zippo toe.
      'Esma, aan jou de eer.' Hij richtte zich kort tot de cameraman. 'Dit wil je niet missen.' Iedereen liepen met grote, snelle passen een flink stuk naar achteren, waaronder Lisa en de cameraman.
      'Nou, daar gaan we dan.' Leo opende de zippo en ontvlamde hem, waarna hij hem mij aangaf in mijn trillende hand. Hij trok me aan mijn schouders verder naar achteren, en vertelde me toen het ding te gooien.
      Ik dacht er niet veel bij na. Ik deed het gewoon. Enkele seconden lag het brandende ding gewoonweg op de grond. Toen ontvlamde de benzine. Seconden daarna ontplofte de boel, en werd ik volledig naar achteren geblazen. Mijn oren begonnen te piepen.


Reacties (4)

  • khira

    IK WIL WETEN HOE HET VERDER GAAT ALSJEBLIEFT ZET ER ZO SNEL MOGELIJK WEER IETS OP!

    En veel suc7 met je wedstrijd, ik zal kijken naar je verhaal en ik hoop dat je wint want je bent echt een goeie schrijfster!:)

    3 jaar geleden
  • Heronwhale

    Oooohw snel verder please!!!! Nu wil ik weten hoe het verder gaat_O_

    3 jaar geleden
  • katl1

    Snel verder please!!!!!!!!!!!!

    3 jaar geleden
  • xxJennyxx

    Leuk stukje

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen