Ten eerste, sorry. Sorry, dat ik zo lang niet meer geschreven heb. Er is het afgelopen jaar / anderhalf jaar zoveel gebeurd dat ik eerlijk gezegd heel quizlet vergeten was. Geen idee of iemand dit verhaal ook überhaupt nog leest. Maar ik heb besloten dat ik dit verhaal wel nog ga afschrijven.

Dave POV

Van achter de boom waar ik sta zie ik een man uit zijn auto stappen. Het is de zelfde man als in het hotel, Pauls vader. Geen idee waarom maar Pauls vader is helemaal netjes in een pak gekleed. Langzaam loopt hij naar Marc's huis. De man blijft opeens stil staan en kijkt om zich heen. Eventjes gebeurt er helemaal niks en staart de man alleen maar in de verte richting de plek waar ik zit. Het voelt als of hij mij recht aan kijkt en precies weet waar ik zit. Maar dan went hij opeens zijn blik af en loopt veder naar de voordeur., ik twijfel of ik dichter bij zal gaan kijken. Te bang om ontdekt te worden blijf ik staan achter de boom. Na een paar minuten komt Pauls vader schreeuwend weer naar buiten terwijl hij Marc aan zijn shirt mee trekt. 'Je gaat haar nu zoeken sukkel! Dat je daar niet meteen aan heb gedacht! Jij dombo! Ga nu! En wees een beetje snel anders krijg je geen ene cent meer!' schreeuwt Pauls vader terwijl hij Marc een schop onder zijn kont geeft. Marc rent meteen weg richting de uitgang van het bos. Pauls vader stapt zonder om zich heen te kijken weer in zijn auto en rijdt weg. Voorzichtig kom ik achter de boom vandaan en loop ik naar mijn fiets. Ik ben heel benieuwd of Marc Emma kan vinden aangezien hij niet weet waar ze woont en zijn IQ nog al laag is.


Emma POV
Thuis zit ik gespannen op de bank. De televisie durf ik niet aan te zetten. Bang dat ik iemand straks niet hoor aan komen. Er hangt een grote klok boven de televisie waar ik recht op uit kijk. De klok is ook het enigste in huis wat geluid maakt. Het getik er van maakt me nog nerveuzer dan ik al ben. Drie kwartier zijn er al verstreken sinds dat ik thuis ben. Marcs huis is nog geen kwartier fietsen, dus Dave zou elk moment thuis moeten zijn. Opeens hoor ik gerommel bij de voordeur. Ik blijf verstijft op de bank zitten. Het gerommel houd op en er gebeurt niks meer. 'BOEM' uit het niets hoor ik een hele harde bonk tegen de deur. Ik schrik me rot en begin te trillen van angst. Gespannen zit ik op de bank als opeens de bel gaat. Ik blijf op de bank zitten en doe niks. De bel gaat nog een keer en nu langer. Weer doe ik niks. De bel gaat opnieuw gevolgd door een bons tegen het raam. Met een zucht sta ik op. Nog steeds trillend van angst besluit ik om door het raam te gaan kijken wie het is. Ik schuif het gordijn een klein stukje opzij en tot mijn grote verbazing zie ik Dave voor de deur staan. Voor zover ik weet had Dave toch echt een sleutel. Dan schiet het me opeens te binnen, ik heb het schuifje op de voordeur dicht gedaan. Logisch dat Dave niet naar binnen kan. Snel loop ik naar de voordeur en haal het schuifje eraf. Ik open de deur op en klein kiertje en roep Dave zijn naam. Hij draait meteen ze hoofd om en kijkt me aan. "Sorry als ik je bang gemaakt hebt." zegt hij. "Kom nou maar snel binnen!" antwoord ik nog steeds gespannen. Dave loopt snel naar binnen en ik draai meteen de deur weer op slot en doe het schuifje er weer op. Zodra ik de gang uit loop omhelst Dave mij meteen. Ik leg mijn hoofd tegen zijn schouder en sta nog trillend tegen hem aan. Zachtjes begin ik te huilen. "Hey, het was nooit me bedoeling om je zo bang te maken." zegt Dave zachtjes terwijl hij mijn hoofd streelt. Ik probeer wat te antwoorden, maar mijn stem werkt niet mee. Het enigste wat ik kan uitbrengen is een grote snik. Dave en ik staan zeker wel vijf minuten midden in de woonkamer in een omhelzing voordat ik weer wat bij ben gekomen. "Ik weet dat het niet jouw schuld is," zeg ik zacht. "het is gewoon alles bij elkaar..." "Ik ben er nu om je veilig te houden. Oké! Samen komen wij hier door heen!" Dave zijn woorden doen mij goed. Vermoeid ploffen Dave en ik op de bank. "Dave?" zeg ik vragend. Hij kijkt mij aan en wacht totdat ik veder ga met mijn vraag. Ik twijfel of ik mijn vraag wel wil stellen. Wil ik echt weten aan wie Marc mij wou geven voor geld. Mijn nieuwsgierigheid wint het van twijfel. "Wie is het? Aan wie wou Marc mijn geven?" Een stilte volgt voordat Dave antwoord, "Aan Paul zijn vader." Ik weet eerlijk gezegd niet of het antwoord mij nou wel of niet verbaasde. Het enigste wat ik nu wel weet is dat Paul zijn vader absoluut een steekje los heeft. Hij heeft er zo te merken echt alles voor over om zijn perfecte gezinnetje te krijgen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen