Foto bij 010

Vandaag was Emile’s begrafenis en het voelde afschuwelijk om daar niet bij te kunnen zijn. Ik vroeg me af hoe het zou zijn achter de loopgraven. Ik stelde me zijn begrafenis eenzaam en anoniem voor en het vervulde me met afschuw. Maar wat maakte het nog uit? Hij was dood, vertelde ik mezelf, en de mooiste begrafenis zou hem niet tot leven wekken.

In de kerk keek iedereen naar ons toen we binnen kwamen lopen in onze donkere kleding. Iedere week was er wel zo’n gezin, maar ik had nooit gewild dat wij er hier zouden staan. De kerkgangers staarden ons na in stil medelijden. Ik wist dat ze het goed bedoelden, maar hun blikken deed me allesbehalve beter voelen. Ons verdriet was niet publiek, maar zo leek het wel. Sommige van hen voelden hetzelfde, anderen waren bang straks hier te staan. Zwijgend gingen we zitten en we luisterden naar de preek. Het moest hoopvol zijn, maar de woorden deden me niets. Ik vond geen troost in mijn geloof. De aanwezigheid van God, die ik mijn leven lang had gevoeld, was verdwenen. En geen gebed kon Hem nog terugbrengen.

In mijn hart voelde ik alleen nog maar leegte. De pastoor sprak later nog even persoonlijk met ons, maar zijn woorden drongen niet tot me door. Hij zei hetzelfde als ik toen tegen Anna had gezegd: dat hij nu op een betere plek was. In de hemel. Ik voelde me zo egoïstisch toen ik bedacht dat ik hem alleen maar terug bij mij wilde hebben. Die woorden sprak ik niet uit, want ik wist zeker dat de pastoor het niet zou begrijpen. Hij had immers geen zonen om te verliezen.

Waar ik geen rekening mee had gehouden, was Leon. Mijn moeder had hem het slechte nieuws geschreven en vandaag was er een brief terug gekomen. Geen van mijn ouders deden aanstalten te beginnen met lezen, ze sloten zich gewoon af na het kerkbezoek. Mijn moeder begon met koken en vroeg mij niet om hulp en mijn vader pakte de krant weer op, voor de derde keer die dag. Ik wist zeker dat hij alle artikelen al gelezen moest hebben.

De inkt van de brief was af en toe vervaagd en ik begreep waarom. Tranen. Ik had mijn broer nooit zien huilen, maar zijn woorden zorgden ervoor dat ik brak voor het eerst die dag.
Het nieuws van Emile is verschrikkelijk, hoewel ik blij ben dat hij op een betere plaats is. Vader, moeder, Justine, ik besef dat jullie dit niet willen horen, maar de kans is groot dat mij hetzelfde snel zal overkomen. Voordat het te laat is, wil ik jullie vertellen hoeveel ik van jullie houd. Wees sterk.
Liefs, Leon

Reacties (4)

  • LilsEvans

    Medelijden is zo naar op dat soort momenten, waardoor haar gevoel zo herkenbaar wordt en je zo makkelijk in het verhaal wordt gezogen. Echt mooi gedaan!

    4 jaar geleden
  • Croweater

    Wat een eerlijke brief.
    Stiekem hoop ik dat het contact om een of andere reden overgaat, ze denken dat hij dood is en dat Justine hem daar tegenkomt. Lijkt me mooi, haha.

    5 jaar geleden
  • Heronwhale

    Ah nee! Hij moet blijven leven. Ik haat oorlogen, ze zijn zo nutteloos en doen alleen maar verdriet. Ga snel verder please!

    5 jaar geleden
  • Thuria

    Who heftig!


    Snel verder (:

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen