Foto bij De vrouw die zombies wilde maken [OP]

Een kort verhaal die ik schreef voor een schrijfclub. Ik kan niet garanderen dat de feitjes kloppen, maar het was leuk om te schrijven

De oude vrouw was al lang weg van haar thuis, al heel lang, maar ze was niet vergeten wat de magie van daar kon aanrichten. Als jong meisje had ze een zombie gezien, gecreëerd door de magie waar ze zo gefascineerd door was. Ze vroeg de magiër om dat haar te leren, maar hij zei dat ze nog niet klaar was. Ze zou eerst leren hoe je iemand pijn kon doen zonder ze aan te raken, en ze leerde gretig. Mensen zeiden van haar dat ze een gestoorde blik in haar ogen had. Ze hadden gelijk.

Voordat ze kon leren over zombies, werd haar stam aangevallen en zij werd als slaaf meegenomen. Verkocht aan mensen met een bizarre witte huid. Ze wist nu dat ze er allemaal zo uitzagen, maar ze had gegild van schrik toen ze de eerste witte man zag. Ze zou nog vele andere zien.

Drie keer werd ze verkocht voordat ze de voodoo pop van haar eigenaar af kon maken. Het waren haar ogen die ze elke keer weer angst aanjoegen en ze ertoe leidden haar weer te verkopen, voor steeds minder. Maar deze keer was ze oud genoeg om tot huisslaaf gemaakt te worden en dat betekende dat ze makkelijker aan de ingrediënten kon komen: nagels, bloed en haar. Elke avond, in de 5 uur die ze kreeg om te slapen, werkte ze eraan en tenslotte was het uur rijp voor haar wraak.

Ze had hem graag een zombie gemaakt, bedacht ze. Het was de schuld van mannen als hem dat ze nooit had geleerd hoe dat te doen. Maar ze zou haar wraak nemen, een symbolische wraak. Wraak op alle witte mannen die haar behandeld hadden als een lager ras dan vee, wraak op de mannen ie haar dorp hadden aangevallen en ervoor zorgden dat ze haar vrijheid was verloren.

Het begon met een milde ziekte. Hoewel de vrouw er van was overtuigd dat niemand van haar magische talenten wist, wilde ze geen verdenkingen maken. Hij leed, tot haar grote vreugde. Zijn milde hoest veranderde en werd steeds harder, totdat hij bloed ophoestte en kreunde van pijn bij elke ademhaling. Zij keek toe, niets zeggend, niets horend. Ze herinnerde zich de slagen van de zweep die ze had moeten verduren nadat ze een bord uit haar handen had laten vallen. Zijn einde was dichtbij.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen