Foto bij Hoofdstuk 14

Zijn hart bonsde in zijn keel. Hij was zo zenuwachtig voor deze afspraak dat hij wel kon springen. Zouden ze hem eindelijk vragen om lid te worden van Zij Die Liefde Verbannen Hebben? Hij hoopte het wel. Ongeveer een jaar geleden was dat namelijk zijn levensdoel geworden. Hij wilde invloed hebben op de maatschappij. Hij wilde een betere wereld creëren voor de blinden. En misschien, heel misschien, zou hij een geneesmiddel vinden – dat zou mooi zijn.
Hij was zijn studie geneeskunde begonnen met het vooruitzicht zich sneller bij Zij Die Liefde Verbannen Hebben aan te sluiten. Hoe sneller hij lid werd, hoe sneller hij anderen kon helpen.
Toen hij bij de deur van de afgesproken plaats aankwam, zag hij dat Anya reeds gearriveerd was. Hij had haar nooit goed gekend, hoewel ze al sinds de kleuterschool in dezelfde klas hadden gezeten. Voor zover hij wist, was ze verlegen. Ze praatte alleen als ze het moest, en wanneer ze het deed, was het op een stille, teruggetrokken toon.
Vandaag had ze een simpele jeans aangetrokken en een wit T-shirt. Normaal gezien droeg ze een vrolijke jurk en eigenlijk vond hij het respectloos dat ze op zo’n manier gekleed was. Dit was een uiterst belangrijk moment. Ze zouden haar zomaar af kunnen schrijven op haar kledij. Daarom had hij vandaag ook zijn mooiste hemd aangetrokken en zijn meest geklede broek.
‘Hey Anya,’ zei hij vriendelijk toen hij naast haar ging staan. Ze stond twijfelend voor de deur. Misschien had ze nog niet beslist of ze wel écht banden wilde leggen met Zij Die Liefde Verbannen Hebben.
‘Oh, hallo Tobio,’ zei ze met een vriendelijke glimlach. Haar ogen schitterden, ook al was het pikdonker buiten en schoven dreigende wolken zich voor de lichtpuntjes aan de hemel.
‘Ga je niet naar binnen?’ vroeg hij nieuwsgierig.
‘Nee, ik twijfel nog.’
‘Oh.’ Hij legde zijn hand op de deurklink, maar werd opeens overvallen door een gevoel van argwaan en angst. Die stomme Jesse had hem verdomme een deurtrauma bezorgd, hij wist het zeker! Sinds die idioot een deur in zijn gezicht had gegooid, was hij veel voorzichtiger bij het openen van deuren. Zijn neus was namelijk gebroken geweest, al had hij op het moment zelf niet eens gemerkt dat hij een bloedneus had gehad. Nu moest hij zeker een week rondlopen met een belachelijke pleister op zijn gezicht en dat terwijl hij een afspraak had met Zij Die Liefde Verbannen Hebben – en die mensen konden dus wel zien hoe belachelijk het hem stond.
Hij deinsde terug achteruit en liet zijn hand langs zijn lichaam vallen. Zou hij serieus zijn kans laten lopen vanwege die idiote Jesse? Misschien moest hij gewoon wachten tot Anya de deur open deed – als ze dat überhaupt zou doen.
Als die stomme Jesse de reden zou zijn dat hij zijn dromen niet achterna kon jagen, zou Tobio hem vermoorden, zoveel was zeker. (Of ja… Vermoorden met woorden, want echt iemand van het leven beroven zou hij nooit over het hart krijgen.)
‘Ik heb beslist,’ zei Anya met een brede glimlach. Ze legde haar hand op de deurklink en duwde de deur open. Op dat moment stond de tijd even stil. Of nee, hij stond niet stil; alles ging in slow-motion. Tobio zag hoe Anya glimlachte zoals alleen zij dat kon – vriendelijk en oprecht – en op het volgende moment zag hij hoe een kogel door haar schedel raasde en hoe haar brein uit elkaar spatte bij de inslag. Het levenloze lichaam viel tegen de deur, die op dat moment haast helemaal open stond.
In het gebouw zag Tobio drie mannen met een geweer en voordat hij ook maar de kans kreeg om na te denken, werd er opnieuw een schot gelost. Tobio sprong net op tijd opzij om te voorkomen dat de kogel zich door zijn hoofd zou boren, maar kon niet voorkomen dat hij er een lelijke schaafwonde aan overhield.
Hij deinsde achteruit, struikelde bijna over zijn eigen voeten, herwon zijn evenwicht, draaide zich vliegensvlug om en zette het instinctief op een lopen. Tijdens zijn vlucht had hij het gevoel dat zijn benen niet mee wilde werken. Het leek haast alsof hij door water moest lopen, de dichtheid van de lucht leek zeker vijf keer hoger dan normaal.
Het vrat aan hem dat hij enkel kon vluchten met zijn rug naar de vijand gekeerd. Hij hoorde hun passen achter zich, hij hoorde de schoten, hij zag de kogels vlak naast hem inslaan in een boom of in de grond. Hij was er geweest. En waar moest hij in godsnaam heen vluchten? Ze zouden hem volgen tot het einde van de wereld, dat wist hij haast zeker.
En op dat moment gebeurde het; een kogel boorde zich in zijn lichaam. De allesoverheersende pijn in zijn zij zorgde ervoor dat hij bijna meteen tegen de vlakte ging, maar hij dwong zichzelf om rechtop te blijven staan. Lopen, lopen voor je leven.
Hij strompelde verder, zijn hand (die rood was door het bloed) tegen de wonde in zijn zij gedrukt. In de verte zag hij het vervloekte bos opdoemen. Of nee, het was niet echt opdoemen. Opeens was het daar gewoon. POEF, vervloekte woud. Hij lachte sip. Hij stond met zijn rug tegen de muur. Hij zou hier sterven. Tenzij…
Hij sleepte zichzelf verder en zag hoe de bomen steeds dichterbij kwamen. Ze werden groter, dreigender. ‘Maak je onmiddellijk uit de voeten, waag het niet dit bos te betreden,’ leken ze te schreeuwen. Op een normale dag zou hij geluisterd hebben naar de denkbeeldige dreigementen, maar dit was geen normale dag, en hij had geen keus.
Toen hij ongeveer een meter bij de rand van het bos verwijderd was, draaide hij zich om zodat hij zijn vijand kon bestuderen. Het waren drie onbekende mannen. Zijn hart sloeg een slag over toen hij tot een gruwelijk besef kwam: ze waren blind.
Hoe ver was het met deze wereld gekomen, als zelfs een blinde een vuurwapen kon bedienen?

Reacties (9)

  • Amren

    Oh, dus die crybaby is Tobio... En waarom lopen blinden door het gebouw met geweren?

    3 jaar geleden
  • LilsEvans

    Awh en Anya was zo lief. En Tobio is dus het irritante wachtkamer kind. Ben benieuwd hoelang het gaat duren voordat hij en Jesse weer met elkaar op worden gescheept :')

    3 jaar geleden
  • SelenaGomez1

    Ik moet nog beginnen lezen aan dit hoofdstuk, maar wilde niet vergeten zeggen dat dit alweer zo'n mooie foto is! x

    3 jaar geleden
  • Croweater

    Nice. Ze zien het bos nu vast niet en spiesen zichzelf aan een tak. :3

    3 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Wutwutwutwutwut

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen