Foto bij 011

Het leven, merkte ik, had de wrede gewoonte om gewoon door te gaan. Iets is me wilde schreeuwen, naar de koetsen, naar de mensen op straat, dat ze stil moesten staan. Mijn wereld stond stil en toch stond de wereld niet stil. Hij is dood! Hoe durven jullie allemaal te lopen, te praten, te ademen als hij dat niet meer kan? Mijn hart schreeuwde het uit, maar mijn mond bleef gesloten. Ik was altijd al stil geweest, maar nu gebruikte ik mijn stem alleen maar als het niet anders kon.
Mijn collega’s ontweken me een beetje, en de patiënten begonnen al op te merken dat ik er slecht uitzag. Ironisch, komend van een man met TBC. Maar hij sprak de waarheid.

Misschien volgde ik gewoon het voorbeeld van mijn ouders. Thuis was de stilte allesomvattend. Ik kon mezelf horen ademen, iets wat ik niet gewend was in een huishouden dat normaal gesproken vol leven was rond deze tijd. Normaal gesproken… Voordat Emile en Leon vertrokken waren. Iets in mij hoopte nog altijd op een brief van mijn oudste broer, maar die kwam nooit meer. Leons brieven bleven nog wel komen, maar de eerlijkheid die ik eerst zo waardeerde, begon me op te breken. Elke brief kon de laatste zijn, dat besefte hij, en hij deed niets om dat te verbergen. Ik weet niet of hij mijn hart ook zo zou breken als hij deed alsof alles goed zou komen, maar dit was te veel. Mijn moeder was gestopt met lezen en mijn vader deed alsof hij de brieven nooit gelezen had. Het was aan mij om terug te schrijven.

Ik loog wel. Nee, ik verzweeg. Leon wist niet anders dan dat alles hier nog goed was, ondanks ons verdriet. Waarom zou ik hem opzadelen met mijn problemen? Ik vertelde dus maar over de kerk en hoe de sneeuw langzaam smolt. Ik vroeg hem of hij koud was en hij vroeg waarom ik de enige was die zijn brieven beantwoordde. Hij was koud. Ik loog.

Mijn dromen waren veranderd. Nu rende ik, om Emile’s leven te redden. En altijd was ik te laat, hoe hij ook stierf in mijn nachtmerries. Die nacht stierf in mijn dromen ook Leon, zonder dat ik iets kon doen. Mijn voeten leken vast te zitten en waren een cliché metafoor voor de hulpeloosheid die ik voelde. Ik was het zat me zo te voelen, maar ik wist nog niet zeker of ik het graag genoeg wilde stoppen om het idee uit te voeren dat in mijn achterhoofd zat sinds Anna was vertrokken.

Reacties (2)

  • LilsEvans

    Ga naar Anna! Anna is awesome en je ouders lijken verloren in verdriet. Bovendien heb je dan tenminste iets om handen, een doel. Dat helpt.

    4 jaar geleden
  • Heronwhale

    Als ze zelfmoord ofzo wil plegen bij deze : WAAG HET NIET

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen