Foto bij I fell for you ~286~

Jessica Alvarez pov.

Met mijn hand tegen me aan geklemd liep ik de woonkamer binnen en zag nog net hoe Albus Severus hielp met opstaan van de bank af. Grimassend mompelde hij wat naar de oudere tovenaar en Albus knikte. Waarom was Albus hier ook al weer? Het was een en al vaagheid, ik zag totaal geen rede. Oké, misschien om potions te brengen tegen de verwondingen die we allebei hadden op gelopen, maar zo dringend was het toch niet? Toch leek Severus het iets ernstigs te vinden, had hij iets gezien en ik niet?
'Ah, Jessica, jij bent blijkbaar ook niet helemaal heel gebleven,' zei hij met een blik op mijn dikke hand.
'Het was meer mijn eigen schuld,' zei ik zacht, ogen gericht op het bewusteloze lichaam in de hoek. Je weet donders goed dat dat niet het geval is... Waarschuwend keek ik Severus aan, maar ging niet op zijn gedachtes in. Ik ben toch echt de gene die hem sloeg en daardoor sloeg hij terug.
'Hoe dan ook, ik denk dat het beter is als we naar jouw huis gaan, Jessica. Er was nogal een probleem als ik het goed had, Severus?' Severus keek stil op en knikte met een bepaalde blik in zijn ogen die ik niet kon plaatsen. Ik heb dus zeker weten wat gemist. Maar wat? Ik was er de hele tijd bij! Ja, ik had mijn krachten gebruikt op iemand anders dan Severus, maar zo erg is dat toch niet? Ten minste niet zo erg dat Elijah naar mijn huis moest gestuurd worden en Albus met spoed naar ons toe moest komen.
'Ik wacht buiten,' zei Albus met glinsterende ogen. Hij knikte naar Eileen en liep weg, de deur van het huis viel zacht in het slot. Even was het ongemakkelijk stil, niemand wist echt wat de bedoeling was nu. Voorzichtig liep Eileen naar me toe en pakte zacht mijn goede hand vast.
'Dankjewel,' zei ze zacht. Vragend keek ik haar aan en fronste. 'Zonder jou had ik hem waarschijnlijk nooit meer gezien.' Met vochtige ogen keek ze naar Severus die een ongeduldige, geïrriteerde trek rond zijn mond had. Maar ik wist beter, dit was gewoon weer een poging van hem om zijn echte gevoelens te onderdrukken. 'Tobias word ook hopelijk een stuk rustiger... En ik ben blij dat Severus eindelijk iemand gevonden heeft die zo veel om hem geeft.' Haar onderlip trilde en ze wende haar ogen af, de zelfde ogen als haar zoon. Kort keek ze nog naar me op met een oprechte glimlach rond haar lippen en liep naar Severus toe. Een zucht rolde over zijn lippen heen en voor hij het wist zaten haar armen rond zijn nek. Ze snikte zacht en hield hem stevig vast, als of hij nooit meer terug zou komen. Achter in mijn keel voelde ik een brok groeien bij het zien van haar emotionele afscheid. Hij nam kreunend de knuffel in ontvangst en keek ongemakkelijk de kamer rond. 'Wees goed voor haar,' zei ze zacht en trok zich terug. Haar natte ogen keken hem blij aan. 'Zo iemand vind je nooit meer,' mompelde ze zacht en wreef voorzichtig over zijn beschadigde wang heen. Hij knikte en legde zijn ogen op mij.
'Zullen we gaan?' Ik knikte en liep naar hem toe, maar keek nog bedenkelijk naar zijn vader op de grond. Hopelijk behandeld hij Eileen wat beter en ziet haar als zijn vrouw en niet zijn bediende. Na nog even kort rond gekeken te hebben stonden we in de hal. Ook al was het totaal uit de hand gelopen, het voelde toch goed om langs te zijn geweest. Ik heb zijn ouders gezien, ontmoet en heb zijn moeder leren kennen. Ondertussen had ik mijn jas aan getrokken, dicht geritst en mijn sjaal omgeslagen, maar Severus bleef nog staan bij de kast met het beeldje er op. Zijn trillende hand wees met zijn stok op het beeldje en voor ik het wist mompelde hij een spreuk; een beschermingsspreuk. Er verscheen een kleine glimlach op mijn gezicht bij dat kleine, maar lieve gebaar van hem. Ongemakkelijk schraapte hij zijn keel en sloot de deur achter ons, zacht als of het elk moment kon breken.

'Arg!' kreunde Severus toen we hard op de grond terecht kwamen, terug van zijn huis. Albus hield hem moeizaam vast terwijl Severus in duidelijke pijn was. De klap had waarschijnlijk de wond alleen maar erger gemaakt...
'Jessica, haal Michel of Elijah, ik kan hem niet naar binnen brengen,' zei Albus. Ik knikte en liep snel naar de deur van mijn huis toe. Met mijn hand die niet pijn deed, bonsde ik hard op de deur, meerdere keren tot dat ik Michel hoorde zeggen dat hij er aan kwam.
'Michel, schiet op!' riep ik ongeduldig toen ik hoorde dat hij moeite had met het slot.
'Ja, ja, ik ben bezig, maar dit rot slot werkt niet mee!' Een, twee, drie harden bonzen tegen de deur aan en hij vloog open. Gelijk scande zijn bezorgde ogen mijn gezicht en lichaam en bleven fronsend op mijn hand hangen. 'Wat is er gebeurd?' vroeg hij en reikte uit naar mijn pijnlijke hand, maar ik dook weg.
'Je moet Severus helpen naar binnen te komen, hij is gewond,' zei ik opdringerig en wees naar de twee mannen ongeveer twintig meter van ons vandaan. Michel fronste nog dieper, begon snel naar ze toe te lopen en slingerde Severus' arm over zijn schouders heen. Misschien iets te ruw, want een reeks scheldwoorden ontsnapte zijn mond.
Albus liet Severus los en liet hem door Michel naar binnen gesleept worden, terwijl hij zijn handen in zijn rug zette.
'Ik ben bang dat ik niet meer zo fit ben als dat ik was,' bekende hij grimassend. Sympathiek keek ik hem aan en sloot de deur achter ons. Ik snap het best wel, voor al op zijn leeftijd. Eerlijk gezegd was ik nog verbaast ook dat iemand van Albus' leeftijd nog zo fit kon zijn. Want hoe oud is hij nou? Honderdtien? Zo iets volgens mij. Nu is het ook zo dat tovenaars blijkbaar een stuk ouder worden als Muggles, dus ja.
'Albus, ik was zo snel mogelijk gekomen. Wat is er aan de hand?' Elijah stond op van uit de bank en volgde de drukte mee naar de keuken, waar Michel Severus in een stoel neer zette.
'Ik ben bang dat we dat later deze avond pas gaan bespreken, eerst dit.' Elijah kwam naast me staan en keek vragend op Severus neer die zich zelf moeizaam overeind hield. Zijn hand kwam zachtjes op mijn onderrug terecht en hij snoof.
'Dat is wel een hoop bloed,' mompelde hij. Ongemakkelijk liep ik van hem af en knielde bij Severus neer die zijn handen tegen zijn zij aan drukte.
'Bloed? Welk bloed? Hoe kan je dat weten?' klonk Michel verbaast. Ik rolde met mijn ogen en hoorde hoe ze in discussie gingen, nog te bedenken ook dat Michel geen flauw idee had dat Elijah hier de vampier was waar ik hem over verteld had. Langzamer hand begon het te lijken op een kippenhok, de drukte was te veel, zeker nu.
'Stilte!' riep Albus en meteen was het stil.

Reacties (1)

  • Muizlet

    Zo lief dat afscheid!

    Ben benieuwd wat er met Jess was en of Elijah echt wel aan de goede kant staat....

    :$

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen