Foto bij I fell for you ~287~

Jessica Alvarez pov.

'Later we het rustig houden,' zei Albus met zijn ogen op Michel en Elijah gericht die hem vragend aan keken. 'Elijah, als jij wat van jouw bloed aan Jessica geeft dan heelt ze compleet, terwijl ik Severus ga helpen.' Mijn ogen gleden naar Elijah en hij begon al de knopen op de mouw van zijn zwarte overhemd open te maken.
'Wat?!' vroeg Michel walgend. 'Zijn bloed drinken?!' Ik had het zelfde idee als Michel, ook al wist ik dat zijn bloed helende krachten had, leek het me geen goed idee. Toen Severus het had gekregen was hij ook totaal niet lekker geworden, het kon niet goed zijn als ik het dan ook zou krijgen.
'Michel, rustig,' zei ik zacht, maar hij leek niet te kalmeren. Achter me hoorde ik Severus naar lucht snakken en al snel de sussende woorden van Albus. Ik luisterde huiverend naar zijn pijnlijke kreunen, maar schudde het uit mijn hoofd. Het zorgde voor een pijnlijk, trekkend gevoel in mijn borstkas en ik wilde naar hem toe lopen om hem te helpen. 'Hij is de vampier waar ik je over verteld had, zijn bloed heeft helende krachten,' zei ik grimassend bij het voelen van het warme, maar pijnlijke geklop in mijn arm.
'W-wat?' stamelde hij, zijn zijn wijde ogen gefixed op Elijah die zuchtend zijn blik op het plafond wende.
'Ik heb niet de hele dag, kom op.' Elijah gebaarde naar me dat ik naar hem toe moest komen, maar ik schudde mijn hoofd.
'Ik denk niet dat het zo verstandig is.' Hij tikte ongeduldig met zijn vingers tegen zijn arm aan. 'Toen Severus het had gekregen was hij goed ziek geworden en het leek langer te duren dan met een helende potion,' zei ik met toe geknepen ogen. Mijn armen lagen opstandig gekruist over mijn borst, een pose die Elijah weerspiegelde.
'Jessica, dat kwam omdat hij een slechte reactie op zijn bloed had. Severus heeft in het verleden meerdere verslavingen gehad aan helende potions waardoor zijn lichaam nogal moeilijk doet,' kwam er van achter ons. Albus keek me stern aan en knikte naar Elijah. 'Als jij het drinkt heelt je arm gelijk.' Ik fronste diep en draaide me weer naar Elijah toe. Nog steeds lijkt het me niet al te smakelijk... Maar voor ik het wist bracht hij zijn mond naar zijn pols en zag ik een straaltje bloed over zijn pols naar beneden sijpelen. Michel draaide zich abrupt om en maakte een misselijk makend geluid. Het viel best mee... Het viel best mee... Het viel best mee... Langzaam liep ik naar hem toe en keek twijfelend in zijn ogen. Zijn chocolade bruine ogen keken zacht terug en hij knikte naar zijn open liggende pols. Mijn maag draaide zich om en het werd onaangenaam warm.
'Eet smakelijk,' zei hij grijnzend en voor ik het wist had ik zijn pols beet gepakt. Mijn lippen raakte zacht contact met de vloeistof, ik zoog en smaakte de zoete substantie in mijn mond. Zodra ik het moeizaam door slikte, voelde ik een koude vlaag door mijn lichaam heen gaan dat zich concentreerde in mijn arm. Tintelingen, het enigste wat ik voelde waren ijskoude tintelingen die van mijn vingers tot elleboog heen en weer schoten. Ongelofelijk dat het werkte...
Ik schrok lichtelijk toen ik voelde dat Elijah zijn lippen zacht contact maakte met mijn nek, maar niet op te drinken, nee. Zijn warme adem gleed over mijn huid en spontaan gleed er een golf met kippenvel over me heen. Nee, dit mag niet gebeuren! Hij deed het gewoon weer... Ik had hem al gezegd dat ik het niet wilde, maar hij bleef het proberen.
Met moeite trok ik me los en zette een grote stap naar achteren, ver van hem af.
'Elijah, ik heb hier al wat over gezegd,' gromde ik terwijl ik naar het aanrecht liep. Walgend draaide ik de kraan open en dacht niet eens aan een beker. Ik boog over de rand heen en spoelde de vieze smaak weg. Raar genoeg heeft het toch geholpen, toen ik zijn bloed door slikte voelde ik het meteen. De botten waren weer heel en de pijn was groten deels weg, het voelde alleen akelig koud en tintelig aan.
'Ik kan er niks aan doen,' zei hij zacht, bijna schuldig. Ik sloot de kraan weer en veegde mijn mond af aan mijn shirt. Gelukkig had Severus niks gezien doordat hij te druk bezig was, maar oh, geloof me. Als hij het wel had gezien was er nu oorlog. Elijah klonk misschien schuldbewust, maar zijn ogen zeiden iets heel anders. Er hing een kleine grijns rond zijn lippen en zijn ogen glinsterde ondeugend.
'Kan ik weer veilig kijken?' vroeg Michel die met zijn rug naar ons toe stond. Ik lachte zacht en antwoordden dat het veilig was. Met een vies gezicht keek hij voorzichtig naar ons en om te laten zien dat het gewerkt had, bewoog ik mijn vingers uit testend.
Nu dit allemaal geregeld is, is het tijd dat ik Albus ga helpen met Severus, die langzamerhand meer bij zinnen kwam.
'Severus?' vroeg ik zacht en knielde naast hem neer. Hij humde als antwoord en haalde testend zijn hand van de wond in zijn zij af, maar drukte het daarna alweer kreunend er op terug. 'Wat doet het meeste pijn?' Voorzichtig legde ik mijn hand onder zijn kin neer en draaide zijn hoofd zodat ik alles goed kon zijn. Zijn lip was gespleten en op zijn slaap lag een grote beurse plek die door liep tot aan over zijn oog. Zacht en teder streek ik over zijn wang heen, voordat ik mijn ogen af liet zakken naar zijn handen.
'Waar denk je,' gromde hij door op elkaar geklemde kaken heen. Ik pakte zijn handen beet en probeerde ze van de wond af te halen, maar hij liep het niet toe.
'Sev, we kunnen niet helpen als je je handen niet weg haalt,' zei ik zuchtend. Hij bromde eigenwijs, maar deed toch wat ik zei. Vlug, maar voorzichtig begon ik de knopen van zijn gewaad open te maken. Dat ding moest toch echt uit, het was veel te ongemakkelijk. Toen ik eenmaal zijn gewaad uit had gekregen keek ik met grote ogen naar zijn bebloede overhemd. Wat eerst wit was, was nu gedeeltelijk rood. Ik slikte. Hoe moest ik dit gaan doen? Wat moest ik überhaupt doen? Mijn helende spreuken waren niet goed genoeg hier voor. Bij lange na niet goed genoeg.
'Excuseer mij,' zei Elijah zacht en weg was hij. Waarschijnlijk door al het bloed, wat te begrijpen viel.
'Albus... Ik, mijn helende spreuken... Zijn niet zo goed,' zei ik en wierp een vragend blik achter om, naar mijn baas die met toe geknepen ogen naar Severus keek.
'Als jij en Michel hem op de grond neer leggen en zijn overhemd uit doen, heel ik de wond,' zei hij zacht. Severus keek hem geïrriteerd aan en slikte hoorbaar zijn droge keel nat.
'Ik kan het best zelf,' mompelde hij en deed een zwakke poging om op te staan.
'Dat zien we,' lachte Michel en pakte zijn arm beet, net als ik. Samen legde we hem op de grond neer en ik begon zijn overhemd los te maken.
'Ik heb toch echt liever dat je dat vanavond doet,' grijnsde hij terwijl ik het laatste knoopje open maakte. 'Maar als je echt niet kan wachten, be my guest.' Ik lachte zacht en schudde mijn hoofd. Ook al licht hij hier te kreunen van de pijn, hij kon het niet laten. Ik had het er nog nooit echt veel aandacht aan gegeven, maar zijn sarcasme en zijn strenge gedrag waren misschien wel de reden waarom ik in de eerste plaats voor hem viel. Zijn duistere humor en die gevaarlijke sfeer rond hem... Het zorgde er voor dat de haartjes op mijn armen omhoog gingen staan en dat mijn hart sneller ging kloppen.

Reacties (1)

  • Muizlet

    Sweet! Snel verder.(A)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen