Foto bij 012

Er volgde meer stilte die dagen erna. Nog erger dan de stilte echter, was hoe ik mijn moeder stilletjes hoorde huilen. Ik had al een hele tijd niet gehuild, behalve ’s nachts als in mijn dromen Emile’s glimlach weer voor me op zag doemen. Wat wilde ik hem graag terug, bedacht ik me dan. Wat wilde ik graag dat alles weer normaal werd, zoals het voor de oorlog was geweest. Voordat mijn vader elke avond dronken thuiskwam en dan niet sprak, of voordat mijn moeder bijna nooit meer niet huilde. Voordat Leon was vertrokken, voordat Emile was gestorven. Kom terug…

Onze familie viel uit elkaar, of misschien was het al gebeurd. En ik? Ik was te druk bezig niet zelf uit elkaar te vallen. Ik was niet sterk genoeg om dit vol te houden, en al helemaal niet sterk genoeg om ons weer bij elkaar te brengen. Alweer wenste ik dat Emile er nog was. Hij zou dit kunnen oplossen. Hij zou tegen mijn vader durven zeggen dat hij moest stoppen met drinken en hij mijn moeder vasthouden en mij… Voor mij was het alleen al genoeg dat hij er weer was.

Leon herkende ik bijna niet meer terug in zijn brieven. Hij leek harder en kouder en verdrietiger, alles tegelijk. Hij vertelde nog steeds de waarheid in ieder van zijn brieven en ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om hem te vragen daarmee te stoppen. Hij vertelde me dat ik alles was dat hij nog had, nu zijn kameraden bijna allemaal waren gestorven. Hij was me dankbaar voor het hele schrijven en vroeg me vaak naar mijn leven en dan vertelde ik hem alles wat er in het ziekenhuis en in de kerk was gebeurd. Maar niet thuis. Nooit thuis. Ik kon en wilde het niet erger voor hem maken.

Mijn moeder werd ziek in februari. De kou had zijn tol, hoewel wij nog warmte om ons heen hadden. Op een dag kwam ze ziek terug van de kruidenier en sindsdien was het niet beter met haar gegaan. Het leek niet meer dan griep, maar ik wist dat het met een vrouw met haar gezondheid dodelijk kon zijn. Maar niet met mij erbij. Ze had mij, fluisterde ze soms in haar slaap. Ik schaamde me als ik wegliep en haar liet rusten. Alsof ik haar alleen liet. Ik kon haar niet alleen laten.

Reacties (4)

  • LilsEvans

    voordat mijn moeder bijna nooit meer niet huilde.


    Liefde voor de dubbele ontkenning hier. Vooral omdat het vervolgens slechter met de moeder gaat.

    4 jaar geleden
  • Croweater

    Ik denk ook dat de moeder sterft en dat ze dan naar het front gaat. Dan heeft ze niets meer om voor te blijven en kan ze haar leven daar nog enige zin geven.

    5 jaar geleden
  • Helvar

    Nee, nee, je laat haar moeder niet doos gaan!

    5 jaar geleden
  • Heronwhale

    Ah nee! Ga alsjebliedt verder. Haar moeder blijft wel leven toch?_O_Je moet haar chocomelk geven, dat lost alles op(dance)
    Als die moeder doodgaat, word die vader depresief en gaat zij naar het front. (Ik probeer het nog steeds te verkomen dat ze op welke manier dan ook die kant op gaat)
    maar het is een mooi stukje, ik vind die laatste zin zo zielig(huil)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen