Foto bij I fell for you ~288~

Severus Snape pov.

Het was alweer laat in de avond, het sneeuwde hard en het was onaangenaam koud zonder de open haard hier voor ons. Albus, Elijah en ik zaten gelukkig er voor in de comfortabele stoelen en bank. Al ongeveer een uur lang hadden we over wat er gebeurd wat terug in mijn ouders huis, ik had zelfs mijn herinneringen er van in de mee gebrachte pensieve van Albus gedaan en het laten zien. Ik zuchtte en kneep mijn vermoeide ogen samen. Het was vandaag een lange dag, er was veel gebeurd en het enigste waar ik aan kon denken was naar bed gaan. Onder de zachte, warme dekens die naar Jessica roken, zoetig, fruitig, fris.
De twee mannen die aan beide kanten van me zaten waren diep in gesprek, maar ik luisterde niet. Mijn taak was gedaan, vertellen wat ik gezien had, mijn ervaring delen, meer kon ik niet doen. Helaas moest ik toch blijven zitten en mee proberen te denken. Waarmee? Ik had geen flauw idee.
Albus had de wond in mijn zij geheeld, maar er was nog steeds een vage pijn. Pijn was er zeker nog, mijn gezicht klopte hard en mijn spieren branden. Zuchtend dwaalde mijn gedachtes af naar vanmiddag en al snel was ik alles rond om me vergeten.
Ik dacht aan mijn moeder, de manier dat ze veranderd was, ouder, maar ook stiller. Het huis was totaal niet veranderd, de op stelling was precies het zelfde. Het was alleen rommeliger, meer lege bier flesjes, meer stof, meer rondslingerende borden en boeken. Mijn handen gleden over mijn gezicht heen en ik zette mijn ellebogen op mijn dijen, terwijl ik diep in gedachtes in het vuur staarde.
De manier hoe mijn vader me aan had gekeken, zijn blik en houding, ik bleef hem maar voor me zien. Maar ik zag hem nu voor me zonder al die angst, nu voelde ik woede, ongelovigheid, een hele mix van gevoelens. Dat moment dat hij Jessica sloeg... Er knapte wat in me en zelfs als ik er nu aan terug denk voel ik die woede weer op borrelen. De manier hoe hij over haar sprak om me uit te dagen, gewoon respectloos. Langzamerhand gleed mijn gezichtsuitdrukking naar duister, fronsend, grimassend en mijn vuisten balde op tot vuisten. Ik heb er zelfs spijt van dat ik hem niet goed heb kunnen raken, of nou ja, echt goed. Ik had hem zeker wel een aantal keer goed geraakt, maar het voldeed niks aan mijn kwade gevoel.
Mijn kamer ook nog eens, die beer... Ik zuchtte zachtjes en hoorde van uit de keuken Jessica lachen om een grap van Michel. Ze rende de woonkamer binnen, Michel op haar hielen en hij greep haar beet door zijn armen rond haar middel te slaan.
'Alsjeblieft?' vroeg hij smekend. Met een wenkbrauw omhoog getrokken keek ik over mijn schouder naar het schouwspel achter me toe.
'Nee, Michel, morgen?' Hij zuchtte en zette hun beide op het bankje achter de piano neer. 'Ik wil vannacht gewoon in mijn eigen bed slapen, bij Severus,' zei ze terwijl hij de klep van de piano open sloeg.
'Morgen dan, maar dan kan je er echt niet onderuit. Het is tijd dat we gewoon weer eens zo iets gaan doen,' zei hij met een grijns op zijn gezicht. Vragend draaide ik me weer terug en wreef over mijn bovenbenen heen. Ik was moe en wilde naar boven en in bed kruipen, maar ze leken nog niet klaar te zijn.
'Ik moet hier even een nachtje over na denken...' zei Albus zacht en hij streek over zijn baard heen. 'Zodra ik wat meer duidelijkheid heb roep ik jullie op, maar tot die tijd wens ik iedereen een fijne avond.' Hij stond op en glimlachte vriendelijk naar iedereen. Natuurlijk, hij gaat er rustig een nachtje over slapen terwijl wij allemaal nerveus zitten af te wachten. Ik gromde zacht en keek toe hoe Elijah Albus volgde door naar de deur toe te lopen.
'U ook,' zeiden Jessica en Michel in koor. Michel liet zijn vingers over het toetsenbord heen glijden en het geluid vulde de kamer. Toen Albus en Elijah verdwenen leken te zijn stond ik op en liep naar de deur post.
'Ik ga naar boven,' mompelde ik. Jessica keek verbaast op en knikte.
'Is goed, ik kom zo bij je.' Het enigste waar ik aan kon denken was het bed, niet eens omdat ik zo moe was, maar mijn lichaam schreeuwde er gewoon naar. Een warm, zacht bed dat hopelijk de pijn in mijn lichaam zou verzachten. Met zware benen liep ik de trap op, door het kleine gangetje, in onze kamer. Na dat ik mijn kleding slordig in de hoek had neer gegooid, mijn tanden had gepoetst en mijn pyjama broek had aan getrokken, lag ik eindelijk in bed. Een zucht van genot gleed over mijn lippen heen en ik draaide op mijn zij, mijn gezicht naar Jessica haar kant waar me iets op viel. Op het dekbed lag een slordig stapeltje met foto's en ik reikte een hand uit om het beet te pakken. De vierkante foto's waren die van de tovenaars wereld, om precies te zijn nog van Jessica haar camera. Fronsend keek ik naar de eerste foto, ik, slapend. De tweede foto, Jessica en ik, in de sneeuw, kussend. De derde foto, Michel die grijnzend een slinger met lichtjes in de kerstboom hing, om vervolgens naar mij toe te lopen en een kerstmuts op te zetten. Mijn mondhoek rees langzaam omhoog en ik bekeek alle andere foto's met veel nieuwsgierigheid er achter. Alle foto's waren vrolijk, levendig en kleurrijk.
Met een zucht legde ik het stapeltje terug en precies op dat moment ging de deur zacht open.
'Sev?' Ik humde en verlichtte mijn stok. Jessica stond naast het bed, begon zich ook om te kleden, maar hield haar sjaal om wat heen zitten. 'Voel je je al wat beter?' Ik knikte en ging recht op in het bed zitten, mijn wand nog steeds op haar gericht zodat ze kon zien wat ze deed. 'Is alle pijn weg?' Ik schudde mijn hoofd.
'Nee, maar het is niet meer zo erg als dat het was.' Ze keek me onderzoekend aan voordat ze haar shirt over haar hoofd heen uit trok.
'Waar het meeste?' Ik zuchtte zacht en klapte het dekbed aan haar kant open zodat ze er in kon, maar ze verdween in de badkamer.
'Hoofd en vooral veel last van mijn spieren,' zei ik. Ze kwam al snel weer terug en klom naast me het bed in.
'Maar heb je wel het gevoel dat het geholpen heeft? Het langs gaan?'
'Ja wel...' zei ik zacht en wende mijn ogen van haar gezicht af. Het was waar, het voelde wel als of het geholpen had, maar ergens voelde ik me toch heel raar. Ik kon het ook niet precies plaatsen wat het wat en waarom ik me zo voelde, het was gewoon zo.
'Gelukkig,' zei ze en drukte en warme kus op mijn mond. Twijfelend keek ze me aan, nam haar onderlip tussen haar tanden. 'Ik... Ik heb iets mee genomen. Van uit het huis bedoel ik,' zei ze zacht en boog naast het bed om iets op te pakken, het voorwerp in de sjaal. 'En als je het niet wilt dan kan ik het terug brengen.' Ik keek haar vragend aan en voor ik het wist hield ze de beer van mijn kamer voor mijn neus. Bijna gelijk voelde ik mijn hart een slag overslaan en nam het voorzichtig in mijn handen. Het afgescheurde pootje zat weer vast aan de rest van zijn lichaam en het leek als of er een reinigingsspreuk over heen was gegaan. De zachte vacht was nog zachter dan eerst en ik kon mijn ogen er niet van afscheuren. Het voelde raar om te zien, en om het in mijn handen weer te hebben, net als het gedaan had in het huis, maar dit was anders. Ze had het voor me mee gebracht... 'Ik zag je er naar kijken en ik moest hem gewoon mee nemen, ik kon het niet laten liggen.' Mijn mondhoeken kleden lichtelijk omhoog, tot een kleinen glimlach bijna onmogelijk was om te zien, maar het was daar.
'Dank je,' zei ik zacht, maar oprecht.

Reacties (1)

  • Muizlet

    Aaahwww, how sweet.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen