Foto bij 90 • Een onverwachte wending



Dinsdag bracht Eleanor alleen maar schaamte. Ze had de ochtend Herbology met haar eigen klas en moest samenwerken met Neville en Jenna. Normaal gesproken was dat geen probleem, maar de beide meisjes hadden nog geen woord tegen elkaar gezegd sinds de ruzie. Ruzies tussen hun duurde wel vaker lang, omdat ze allebei te koppig waren om hun excuses aan te bieden. Jenna al helemaal. Als het aan haar lag, had zij altijd gelijk en vaak was het ook Eleanor die het opgaf en haar excuses als eerste aanbood. Maar deze keer niet, deze keer was Eleanor het spuugzat om constants voor Jenna te moeten kruipen. Ze was haar beste vriendin, maar wat anderen vaak niet zagen, was dat ze soms erg egoïstisch kon zijn. Als het er op aankwam, koos ze voor haar eigen hagje. Eleanor begreep het wel, in een harde wereld kon je soms maar beter aan jezelf denken en dat was wat zij nu ook deed.
Eleanor trok de handschoenen strak om haar polsen en bond haar haren in een staart. Hoe ze dit zou gaan aanpakken wist ze niet, maar ze was te chagrijnig om haar mede-studenten ook maar een blik te gunnen. Opnieuw was ze gesloopt vannacht door een verschrikkelijke nachtmerrie deze keer was het anders dan ze meestal meemaakte. Er was geen leed van haar vrienden of ook maar iemand in de toverwereld die gewond raakte Deze keer stonden ze tegenover haar; ze lachtten haar uit. Ze kende de waarheid, maar kon niet ontkennen dat ze niet een beetje ingaf. Zolang ze veel mensen om zich heen had, lijdde zij pijn. Ze bleef liever een beetje op afstand, waar ze veilig was van hen. Want als ze alleen was, kon niemand haar laten praten. Dan kon niemand haar laten denken of dingen laten doen waar ze later spijt van zou krijgen.
Dus toen ze die ochtend een blik wierp in de spiegel, zag ze een meisje dat ze niet meer herkende als zichzelf. Haar huid dat eens zo vol kleur zag, was nu grauw en bleek. En haar ogen, eens zo sprankelend en sprekend, waren nu dof en vol leed. Ze wilde het meisje terug dat ze eens was, maar die keuze had ze niet. Misschien dat ze ooit terug zou komen, maar voor nu, zat ze aan dit meisje vast. Eleanor draaide zich om en liep de slaapkamers uit. Op de bank bij de haard zaten een paar eerstejaars, wachtend totdat zij ook naar hun les zouden gaan. Ze keken op toen ze Eleanor zagen lopen en glimlachten, waarna ze zich weer op hun werk concentreerden. Eleanor liep de kelder uit, de gang op richting de trappen, waarna ze de grote ingang door naar buiten liep. Er scheen een heerlijk zonnetje, maar ondanks het fijne weer, bleef Eleanor in een pesthumeur. Vlak voor de kassen trof ze Hagrid aan, die samen met Fang een praatje stond te maken met Pomona Sprout. Toen Fang haar in het vizier kreeg begon hij direct woest naar haar te blaffen. Hagrid greep hem bij zijn riem om maar te voorkomen dat de hond Eleanor weer zou aanvallen. Eleanor schrok niet op van het harde geblaf en de gevaarlijk ontbloten tanden, ze bleef stil staan en keek de hond aan. Haar ogen vernauwden zich tot spleetjes en snoof een keer. Het was enkel de blik die zij naar hem wierp dat er voor zorgde dat Fang abrupt stopte met blaffen. Piepend liep hij achterwaarts terug naar Hagrid, waarna hij veilig achter zijn baas ging staan. Eleanor rechte haar rug, trok haar mantel goed en liep parmantig langs hem heen. Dat gezeik met die hond de hele tijd, dacht ze. Ze liet het niet toe dat ze nog eens zou worden aangevallen. Eleanor opende de deur naar de kassen en liep naar binnen. Daar stonden de andere leerlingen al te wachten op de professor, die een tel later achter Eleanor aan de deur door kwam.
'Excuses voor de vertraging jongens en meisjes,' sprak ze terwijl ze naar de voorkant van de kas draafde.
Eleanor bleef achterin de kas staan, niet echt bereid om wat te gaan doen vandaag. De les vond ze toch niet zo interessant. Met planten werken vond ze prima, leuk zelfs, maar omdat ze dit jaar geen plant meer zelf aan kon raken, begon ze de lessen steeds minder leuk te vinden. Het was alsof je een hond aait met handschoenen, je voelt hem wel, maar er is minder contact en veel minder liefde. Vandaag moesten de leerlingen echter alleen het sap, dat een aantal weken was bewaard gebleven, overgieten in grotere potten en wat ingrediënten toevoegen. Professor Sprout legde er wat over uit, maar meer gebeurde er eigenlijk niet. Ze hoefde in ieder geval met niemand samen te werken die les, dus dat was al een hele opluchting. Al kon ze niet ontkennen dat ze de aanwezigheid van haar vrienden niet had gevoeld. Meerdere malen had ze ogen in haar rug voelen branden en zodra ze omkeek draaide een Hufflepuff of Gryffindor zijn hoofd abrupt weg. Herbology was echter niet het grootste probleem. Nee, dat was History of magic, waarbij ze altijd naast Jenna zat. Eleanor zag er tegenop.
'Ella, kunnen we praten?' En zo begon het al. Eleanor draaide zich om en keek Jenna aan. 'Eigenlijk niet,' antwoordde ze.
'Ik snap jouw probleem niet. Boeit het je dan niks dat ik je probeer te helpen?'
Eleanor slaakte een vermoeide zucht. 'Wat kan mij dat verrotten,' snauwde ze. 'Dat doe je alleen om jezelf te redden. Zoals je altijd doet.'
Eleanor kon de blik op Jenna's gezicht zien veranderen en in plaats van een bezorgde uitdrukking, las ze nu duidelijk woede en teleurstelling. 'Goed, als jij het zo wil, dan zal ik je vanaf nu wel gewoon met rust laten. Ik ben bereid om te vechten, maar het hoeft van mij eigenlijk niet meer.' Ze draaide zich weg van haar vriendin en begon met het overschrijven van de aantekeningen.
Eleanor keek haar aan. Ergens voelde ze zich niet zo trots op haar daad, maar het enige dat haar nog uitmaakte was dat ze geen pijn had. 'En dat is alles wat ik naar vraag,' mompelde ze zachtjes en draaide zich weg van Jenna. Het hele lesuur bleef het nog aan haar knagen, maar zodra de les om was en ze het lokaal was uitgevlucht, leek ze het al weer te zijn vergeten. De rest van de dag was ze Jenna ook niet meer tegengekomen. Eleanor zorgde daar wel voor. Ze at haar avondmaal in de keuken en de volgende ochtend ook haar ontbijt gezellig bij de huiselven. Ze was niet meer geïnteresseerd in het socialiseren, waarom zou ze als ze hier ook gewoon eten kon krijgen?
'Mevrouw Whelan,' klonk er plotseling een zacht gefluister naast haar en ze keek omlaag. Dobby stond naast de tafel, zijn oren in zijn nek en zijn ogen groot en bang.
'Wat is er, Dobby?' vroeg ze terwijl ze een slok drinken nam.
Dobby schuifelde wat ongemakkelijk met zijn voet over de stenen vloer en durfde haar duidelijk niet aan te kijken. 'Dobby moet wat opbiechten, mevrouw.'
Eleanor zette haar glas op tafel en keek hem aan. 'Oh, wat dan?'
'Dobby heeft iets verschrikkelijks gedaan, mevrouw, Dobby schaamt zich ervoor en Dobby moet zich ervoor straffen.' Bijna per direct begon de elf zijn hoofd tegen de tafelpoot te stoten alsof zijn leven er vanaf hing. Eleanor greep de elf bij zijn arm, zodat hij zichzelf niet meer kon pijnigen. 'Stop daarmee!' commenteerde ze hem. De elf leek was duizelig, maar uiteindelijk lukte het hem haar weer recht aan te kijken.
'Wat heb je gedaan, Dobby?'
'Dobby heeft gepraat, mevrouw!' jammerde hij en boog zijn hoofdje. Dikke tranen rolden uit zijn bolle ogen en drupte op de grond. Eleanor begreep niet waarom de elf zo over zijn toeren was. 'Hoe bedoel je? Waarover heb je gepraat, Dobby?'
'Over u, mevrouw, over u. Alles dat u Dobby in vertrouwen heeft verteld, heeft hij gepraat. Dobby was niet de schuld, mevrouw, Harry Potter en zijn vrienden bleven aandringen. Dobby wilde het niet, mevrouw, Dobby wilde u niet verraden. En Dobby heeft zoveel spijt. Jij is een stoute elf, Dobby, een stoute elf!' Hij rukte zich los uit Eleanors greep en begon weer zijn hoofd tegen de tafel aan te stoten. Eleanor trok hem er van weg en keek hem doordringend aan. 'Dobby! Ik ben niet boos!'
De elf stopte direct met jammeren. 'Niet?'
Eleanor schudde haar hoofd en glimlachte. 'Als het iemand is waar ik boos op moet zijn, dan is het Potter. Ik weet hoe gek jij met hem bent en ik weet dat hij het hoe dan ook wel uit je had gepeuterd. Maar Dobby, hij zal niks meer weten nu en jij gaat niks meer zeggen, toch?' Eleanor klemde haar kaken op elkaar toen ze de zeurende pijn rond haar nek weer voelde. Ze keek omlaag naar de elf, maar had geen spijt van wat ze had gedaan, op hem kon ze toch niet boos worden? Het was Harry die ervoor zou moeten boeten om zomaar een weerloos wezentje te misbruiken om achter informatie te komen, de lafbek! Zodra de gedachte door haar hoofd schoot, verdween de pijn rond haar nek. Eleanor schraapte haar keek keel en keek de elf aan. Nu keek ze hem wat strenger aan en was de toon in haar stem dreigender. 'Toch?'
Dobby schudde wild met zijn hoofd. 'Nee, mevrouw, absoluut niet, mevrouw. Dobby heeft spijt en Dobby wil Eleanor geen kwaad doen. Eleanor is veel te lief voor Dobby om haar kwaad te doen. Dobby beloofd dat hij niet meer over u praat.' Hij gleed met zijn ranke vingertoppen langs zijn lippen om zo aan te duiden dat zijn lippen gesloten blijven en glimlachte. 'Dobby zegt niks.'
Eleanor glimlachte. 'Goed zo. Nou, aan het werk.' Ze stond op van de bank en liep zonder nog om te kijken de kelder uit. Eleanor kon niet geloven dat Harry de vriendschap met de elf zo had misbruikt. Hij wist dat Dobby zichzelf alleen maar pijn zou doen als hij geheimen zou verklappen en nog ging hij er mee door. Met rode wangen stormde ze de schoolgronden op voor haar Care of Magical Creatures les en ze raakte de rode gloed op haar wangen de gehele twee uur niet kwijt. Zelfs de zweverige opmerkingen van de Luna kregen haar niet aan het lachen deze les. Eigenlijk hoopte ze dat ze straks bij Defence Against the Dark Arts iets in de praktijk zouden doen, zodat ze haar hoofd voor een keer helemaak leeg kon maken. Toen ze daar echter aankwam, was haar aangewezen partner nergens te vinden. Gedurfd stapte ze op Pansy af.
'Waar is Draco?' vroeg ze.
Pansy keek haar neerbuigend aan. 'Hoe moet ik dat weten? Ik heb hem ook de hele dag al niet gezien.'
Eleanor wachtte op een belediging, maar die kwam niet. Dus knikte ze en draaide ze zich weer om. Helaas voor haar, zat een praktijkles er niet in.

Later op die middag, toen ze zichzelf eindelijk had kunnen afleiden van het gesprek met de elf, liep ze richting eerste verdieping voor haar Transfiguration-les. Maar toen ze daar aan kwam, bleek de les zijn afgelast door Professor McGonagall.
'Het is niets bijzonders, maar ik ben elders nodig. Het huiswerk voor de volgende les hangt op het prikbord,' had ze gezegd en was vervolgens weer weggelopen.
Eleanor was niet van plan te gaan klagen over dit tussen-uurtje. Ze raapte wat boeken bij elkaar en maakte baan naar de zevende verdieping waar ze in de bibliotheekstoelen ging zitten lezen. Voor de eerste keer in jaren had ze de hele ruimte voor zichzelf en ze genoot ervan met volle teugen. Alleen Helena, de geest van de Ravenclaw afdeling zat stilletjes verscholen achter een boek bij de tafels, maar daar had Eleanor geen last van. Pas toen er na een half uur een groep kibbelende Ravenclaw leerlingen binnen kwam lopen, sloeg Eleanor haar boek dicht en liep de ruimte uit. Het werd nog wel eens vergeten dat dit een stilte-ruimte is. Mokkend trapte ze de deur open en liep de hoek om. Eleanor staarde naar de grond en zag haar voeten vooruit komen, terwijl ze in haar gedachten verzonken zat. Waarom was er nergens in dit gehele kasteel een plek waar ze echt alleen kon zijn. Zelfs in de badkamer op de tweede verdieping zat Myrtle nog en hoewel ze daar graag zat, wilde ze soms echt alleen zijn.
Met een ruk werd ze weer tot de realiteit getrokken toen ze pardoes tegen iemand opbotste. Ze keek op en zag dat het Draco was. Echter leek er iets compleet mis met hem te zijn. De bloedvaatjes in zijn normaal kille ogen, waren gezet en duidelijk zichtbaar en zijn ogen waren waterig. Hij had dikke wallen onder zijn ogen en zag er ziek uit. Even leek ze als bevroren door wat ze zag, bang dat het maar een luchtspiegeling was, maar dat was net zo.
'Kun je niet uitkijken waar je loopt?' siste hij en liep langs haar heen. Eleanor knikte afwezig, ze had hem nog nooit zo van slag gezien. Ze was bijna bang zich af te vragen of hij had gehuild. Eleanor slikte een keer, ze was nieuwsgierig naar de reden achter zijn beroerde uitstraling, maar alles in haar lichaam vocht ertegen. Ze wilde geen pijn lijden, ze wilde niet meer dagenlang last hebben van een kleine fout als deze. Eleanor herinnerde zich het spiegelbeeld waar ze gisteren in had gestaard en zag opnieuw het meisje voor zich. Het meisje dat zij niet wilde zijn en waar zij vanaf wilde. Ze wilde de ketting niet laten winnen. Er was maar één iemand die bepaalde wat zij kon voelen en kon doen en dat was zij.
'Draco,' zei ze zo zacht als een fluistering en draaide zich om. De jongen was gestopt met lopen en keek half haar over zijn schouder aan. Eleanor liep langzaam naar hem toe, achtervolgd door het nerveuze geluid van haar schoenen die over de tegels tikten. Ze voelde zich haast net zo zenuwachtig als bij de presentaties die ze elk jaar voor de klas moest houden en slikte een keer moeizaam. Ze stond nu een meter van hem verwijderd en keek hem aan. 'Draco, gaat het wel?' vroeg ze voorzichtig. Haar stem trilde en ze kon voelen hoe haar hart sneller begon te kloppen.
'Wat gaat jou dat aan?' blafte hij terug, terwijl hij zich naar haar omdraaide. De intense blik in zijn grijze ogen deed haar rillen. Ze slikte nog een keer. 'Je ogen. H-heb je gehuild?' hakkelde ze en ze vouwde ongemakkelijk haar handen samen achter haar lichaam. Hitte gleed over haar nek, maar het voelde als een soort waarschuwing. Ergens leek het alsof de ketting twijfelde, alsof het aan het nadenken was. Eleanor begreep het niet, msar ze was niet van plan die kans te laten ontglippen.
'Gaat je niks aan!' Hij wilde zich omdraaien, maar Eleanor greep naar zijn arm. 'Was je daarom niet in de les vandaag?'
Met een ruk trok hij zijn arm terug. 'Blijf van me af, teef!'
'Ik probeer te helpen!' Haar adem stokte in haar keel toen er een pijnscheut over de huid van haar hals schoot. Een korte schreeuw verliet haar mond en ze greep naar haar hals.
Draco keek haar met grote, geschokte ogen aan, hij leek haar brutaliteit compleet te zijn vergeten. Eleanor vocht tegen de tranen, maar de pijn was zo intens, dat dit het enige was dat ze kon doen. Ze zakte door haar benen en jammerde schaamteloos. Haar mond viel open in een schreeuw, maar er kwam geen geluid uit. Ze zat daar maar, starend naar de grond met verwijdde ogen, terwijl ze was overgeleverd aan de macht van de krachtige ketting. Het was het moment dat ze een hand op haar schouder voelde dat ze even loskwam uit de trance waar ze zich in bevond en opkeek. Draco keek haar radeloos aan en zijn ogen schoten over haar hele gezicht heen. Hij wilde helpen, dacht ze. Hij wilde haar helpen, maar hij wist niet hoe.
Hevige pijn schoot over haar hals en ze schreeuwde een keer. Alsof haar huid met verhit ijzer werd bewerkt en haar huid er langzaam in flappen afviel. Ze had het gevoel alsof haar hals elk koment kon openbarsten en haar bloed over de grond zou druipen. De ketting leek haar meer te straffen dan ooit. Ze protesteerde, en dit was haar boetedoening. Eleanor voelde hoe de pijn zijn tol op haar lichaam begon te eisen. Haar oren ronsden en leken het geluid van haar eigen geschreeuw te smoren. Haar ledematen verzwaarden en er verschenen donkere vlekken voor haar zichtbeeld. Nog een enkele zin kon ze uitbrengen, om maar te zorgen dat haar geheim verborgen bleef. 'Niet... ziekenzaal..' De kamer tolde om haar heen. Wazige beelden vermengden zich met de zwarte vlekken voor haar ogen en het laatste wat ze hoorde was het geklop van haar eigen hart voordat ze werd opgeslokt door de duisternis.

Reacties (8)

  • Altaria

    Jaaa go draco!!!

    4 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Ik ben benieuwd

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    AAAAAAAAAHKJFDVNKJDFVBIHBKFDGJNKJTGRBIHBKTJRG KHTGRBKDTGJNETKJNTGDKJNTDGKJFDBBIJFGDNKJNJFDKBNKBFDJ
    YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES YES
    verder heb ik weinig zinnigs te zeggen

    4 jaar geleden
  • Chantilly

    Jaaaa Draco jaa!

    4 jaar geleden
  • Histoire

    Goed zo, hopelijk doen ze eindelijk dat ding uit - al heb ik het gevoel van niet - of ze zal er alleszins nog niet helemaal vanaf zijn denk ik. Anders zou het verhaal bijna gedaan zijn...

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen