Foto bij 91 • De kaft verkeerd beoordeeld

Hallo lieve lieverds! slijm slijm

Het is nu officieel zo, dat het dit verhaal nu een DM story kan noemen! Get ready for a whole lot of Draco!!
En ik zag dat mijn abo record weer is verbeterend!! 114 nu! Dat is echt even een lichtpuntje in deze saaie leerweken! ^^ You guys are the best!

Oh, en een fijne vaderdag voor al jullie lieve papa's!!




Eleanor opende langzaam haar ogen toen ze ontwaakte en kneep ze peinzend weer dicht, toen het moordende licht van een groene lantaarn haar ogen deed prikken. Er hing een waas voor haar zichtbeeld. Noodgedwongen bleef ze wachten tot haar ogen aan het licht begonnen te wennen en haar zicht weer scherp werd. Toen pas zag ze dat de omgeving voor haar onbekend was en ze keek een paar keer schichtig om zich heen. De kamer was gehuld in duisternis, op de groene gloed die de lantaarn door de kamer verspreide na, het leek haast spookachtig.
Haar ogen schoten van de lamp naar het fraaie houtsnijwerk boven haar hoofd, het donkere eikenhout had niks weg van het lichte berkenhout in de Hufflepuff slaapkamers. De linnen gordijnen die het hemelbed omringden, waren groen en rimpelden als gesmolten malachiet onder het licht van de lantaarn. Het deed haar denken aan de zijlen van een piratenschip, die zelfs bij windstil nog golfden, als de woeste zee eronder. Aan de muur tegenover haar hing een oud wandtapijt, waar allerlei taferelen op stonden afgebeeld over tovenaars die zij niet herkende. De temperatuur in de kamer was verrassend fris, daar ze boven de dekens uit was gekropen. Of lag het enkel aan de kille uitstraling van de kamer? Ze keek neer op het dekbed waar ze onder lag, deze waren ook groen en geborduurd met zilverdraad. De kleuren om haar heen spraken boekdelen; er was maar een enkele plek in Hogwarts waar kans groot was dat je zoveel groen en zilver zou aantreffen. Langzaam kwam ze verder overeind en zag toen pas dat er een jongen op de rand van haar bed zat, voorover geleund zodat ze niks anders zag dan zijn rug, die verstopt zat achter een zwarte trui. Ze schrok even, en bleef onbewogen zitten.
Plotseling voelde ze een akelig, trekkende pijn in haar nek en plotsklaps herinnerde ze zich weer wat er was gebeurd. Ze was flauwgevallen. En ze had ruzie gemaakt met Draco. Ineens begreep ze waarom ze in de Slytherinsslaapvertrekken was. Ze herinnerde zich wat ze Draco had gevraagd, maar was nog meer verontwaardigd dat hij werkelijk naar haar had geluisterd, laat staan de moeite had genomen om haar ergens heen te brengen. Hem kennende had hij haar op de grond laten liggen en was weggelopen met een spottende grijns op zijn smoel. De koelte van de kamer leek opeens minder erg, nu een andere warmte in haar lichaam opsteeg; het was een enigszins gevoel van dankbaarheid.
Eleanor schraapte haar keel, in de hoop dat hij zou doorhebben dat ze was ontwaakt. En dat deed hij, want hij rechte zijn rug, zodat zijn blonde haren zichtbaar werden. Eleanor wilde wat tegen Draco zeggen, ze wilde hem op een of andere manier bedanken, maar zijn acties hadden haar zo verrast dat ze even sprakeloos was.
'Hoe voel je je?' vroeg hij plotseling en ze schrok even, verrast door de stilte die werd gebroken. 'Beter,' antwoordde ze gauw en er viel weer een stilte. Eleanor frutselde wat ongemakkelijk aan haar mouwen en staarde naar het dekbed. Na wat toch zeker wel vijf minuten was geweest -althans zo voelde het- draaide Draco zich om en keek haar aan. 'Ga je me nog vertellen wat dit allemaal heeft te betekenen?'
'Weet ik niet,' zei ze aarzelend. Er was geen kans dat ze zichzelf er nog uit kon praten, Draco had te veel gezien. Maar als ze haar vrienden er al niet mee vertrouwde, dan een achterbakse kakkerlak als hem zeker niet. In al die jaren had hij zoveel gedaan om het haar leven zuur te maken en zeker dit jaar had hij zichzelf overtroffen, ook al was dat niet geheel zijn schuld. Ze bleef hem een geruime tijd aanstaren. Het viel haar op dat het heldere grijs in zijn irissen rustig oogde, anders dan de donkere storm die ze normaal op haar geworpen kreeg. Maar die leek nu ver weg te zijn. Ergens leek het zelfs bezorgdheid dat ze zag. En hoewel het haar gerust zou moeten stellen, deed het juist het tegenovergestelde. De drastische verandering van persoonlijkheid joeg haar angst aan. Ze had veel liever de temperamentvolle Draco voor zich, waarmee ze wel wist om te gaan; met zijn gevatte opmerkingen en beledigingen. Maar hoe hij nu zat, kon ze een duidelijke tweestrijd en grote weifel van zijn gezicht af lezen. En het leek niet alleen haar, maar ook hem van streek te maken. Ergens dacht ze terug aan de ketting en de risico's dat het met zich mee bracht. Ze vroeg zich af waarom ze geen terughoudendheid toonde en ook geen protest van de ketting voelde. Er was niks in haar lichaam dat duidelijk maakte welke keuze ze moest nemen en dat terwijl ze wist welk risico ze nam door met hem te praten. Alleen al in haar aanwezigheid waagde hij zijn leven, onbewust natuurlijk, maar het frustreerde haar dat zij niet naar een uitgang zocht. Ze leek geen aanstalten te maken om hier weg te komen, alsof haar lichaam weigerde naar haar gedachten te luisteren. Ze mocht Draco niet, maar zou het kunnen dat haar onderbewustzijn het toeliet hem de dood in te jagen zodat zij haar verhaal kwijt kon?
'Je vertrouwt me niet,' merkte hij op.
'Geef je me ongelijk?' antwoordde ze hem op zachte toon.
Draco schudde zijn hoofd. 'Nee, ik vertrouw jou net zo min.' Hij keek haar even in stilte aan en terwijl hij zijn schouders een keer optrok, zei hij: 'En toch heb ik je uit de gang meegesleept hier naartoe, terwijl ik je ook naar de ziekenzaal had kunnen brengen.'
Eleanor keek hem verbouwereerd aan. Draco had -ondanks zijn natuurlijke drang om leed te verlengen- naar haar geluisterd. Het was voor haar geen grotere opluchting geweest dan dat ze hier wakker werd, ver van de ziekenboeg vandaan. Hij had elke kans gehad om haar naar de ziekenboeg te brengen, zeker omdat hij niet wist wat er gaande was, en toch luisterde hij naar haar en bracht haar ergens waar niemand haar kon vinden. Ze realiseerde zich sterk dat Draco met zijn constatering duidelijk haar vertrouwen probeerde te winnen, maar om welke reden?
'Waarom- Waarom bracht je me hier?' vroeg ze terwijl ze haar ogen nog eens de kamer rond liet glijden.
'Dat is wat je wilde, toch?'
Ze knikte. 'Ja, maar waarom? Je veracht mij, waarom zou je dan zoiets voor mij doen?'
Draco haalde zijn schouders op. 'Had je liever gewilt dat ik je had laten liggen?' Hij staarde even naar zijn handen, die hij in elkaar had gevouwen en wat ongemakkelijk heen en weer bewoog. 'Ik heb dit vaker zien gebeuren,' zei hij toen schor, 'waarom is dat?'
'Ik weet niet of ik het je moet vertellen,' antwoordde Eleanor zo zacht dat het haar mond verliet als nauwelijks meer dan een fluistering. Ze had het idee dat, zelfs nu ze alleen waren nog moest fluisteren. Of het kwam doordat ze nooit over haar geheim praatte, of doordat de spanning in de kamer haar er toe dwong.
'Wat wil je niet vertellen? Het feit dat je wordt gemarteld op school? Of wil je niet verklappen wie de persoon is die je dit aandoet?' zei hij toen gejaagd en voor een seconde verdween het graniet grijs in zijn ogen en maakte het plaats voor een stormachtige duisternis.
Haar wenkbrauwen kropen samen in een diepe frons op haar gezicht. Dacht Draco dat iemand haar martelde? Er lag iets van waarheid in, maar het was verre van volledig. Ze besloot dat het maar verstandig was als ze deed alsof haar neus bloed, misschien kwam ze er dan achter hoeveel hij werkelijk wist. 'Waar heb je het over?'
'Ik heb je vaker horen schreeuwen en smeken. Vandaag was echt niet de eerste keer. Nou, vertel op.'
Eleanor rechte haar rug en keek Draco doordringend aan. Haar blik werd plots scherper. 'Ik vertel de waarheid, Draco, ik wordt niet gemarteld. Ik heb het zwaar de laatste tijd, maar wat maakt jou dat uit?' Ze legde haar armen over elkaar en bleef hem aankijken. Haar koppigheid leek iets in hem op te stoken, want direct zag ze iets in zijn ogen glanzen, waarna frustratie duidelijk de overheid nam. 'Ik probeer je te helpen, stomme trien!' brieste hij en sloeg een keer overdreven met zijn hand.
'Je hoeft niet zo te schreeuwen,' mompelde ze en bewoog haar kaak een keer geërgerd heen en weer. 'Ik zit vlak naast je.'
Draco zuchtte diep, alsof het van verre leek te komen. 'Ik heb al genoeg aan mijn hoofd. Dus als je je ellende je liever op laat vreten, ga je gang.'
Eleanors mond viel open van ontzet en toen ze die weer sloot, kropen haar wenkbrauwen bij elkaar in een boze frons. 'Pardon? Denk je nou serieus dat dwingen helpt? En hoezo heb jij in je miezerige leven nou genoeg aan je hoofd? Valt het pesten van de eerstejaars je zo zwaar?' Ze trok een treiterend pruillipje. 'Als zoiets pietluttig jou al neerhaalt, dan kun je net zo goed meteen uit het raam springen.'
In één beweging spong Draco op van het bed en keek haar aan met een diepgewortelde verbolgenheid in zijn ogen. Hij klemde zijn handen zo strak tot vuisten dat zijn knokkels wit werden. 'Weet je wat, donder ook maar op! Wat kan mij het ook verrotten. Ik hoop dat je wordt gesmoord door die ketting van je!'
Als in een reflex taste haar hand naar haar hals en ze keek de jongen geschokt aan. Het was pas toen dat ze ontdekte dat een aantal van de knoopjes van haar witte bloes waren losgeknoopt, waardoor haar huid en de ketting duidelijk zichtbaar waren. Ze keek naar beneden, naar het sieraad dat om haar hals bungelde en keek toen met grote ogen weer naar Draco. Ze kwam half overeind uit de dekens terwijl ze ongelovig riep; 'Je hebt mij blouse opengeknoopt?!'
Hij ontblootte zijn hagelwitte tanden in een grijns. Ondeugende lichtjes fonkelde in zijn diep grijze ogen. 'Zelf zou je dat niet voor mij doen, dus ik hielp een handje.' Nadat hij haar even had aangekeken, verdween de arrogante grijns weer van zijn gezicht en keek hij haar intens aan. 'Nee, idiote Grondgraver. Ik ben niet helemaal achterlijk, er viel mij iets op aan je hals in de toiletten toen, dus ben ik gaan kijken.'
'Dat geeft je nog niet het recht om mij uit te kleden!' blafte ze boos naar hem, terwijl ze haar bloesje aan de bovenkant dicht klemde, maar Draco leek niet erg onder de indruk. 'Als jij je zo absurd gedraagt en vervolgens bezwijkt in mijn armen, dan geeft mij dat het recht om uit te vinden wat er in godsnaam gaande is. Geef nou maar gewoon toe dat je me dankbaar bent, dat scheelt ons een hoop gezeik.'
'Dankbaar?! Je kleedde me uit!' Eleanor kneep haar ogen een keer boos samen en knoopte vervolgens haastig haar bloes weer dicht. Haar wangen gloeiden, maar ze wist niet of dit van woede kwam of van schaamte. Haar hand hield ze op de boord van haar blouse, terwijl ze krampachtig probeerde de opening bij haar hals nog meer te sluiten, hoewel dat onmogelijk was. Onder haar hand voelde ze echter dat ze wat mistte. 'Waar is mijn stropdas?' Ze keek nog een keer controlerend naar haar bloes om te zien of ze die echt niet om had.
Draco graaide in zijn achterzak en smeet zonder haar aanwezigheid te erkennen de stropdas op haar schoot.
Eleanor pakte de geel gestreepte stropdas op en keek er even versuft naar. Het feit dat ze een tijd lang buiten bewustzijn was geweest drong nu pas tot haar door. Het beangstigde haar te weten dat ze compleet onder zijn macht was geweest de afgelopen uren.
'Wat zit je nou stom te kijken?' zei hij snibbig. 'Wees blij dat ik je niet aan het bed heb gebonden met dat afgrijselijke ding.'
Een golf hitte steeg naar haar hoofd en hoewel ze boos was over die opmerking, deed het idee ervan een kriebel door haar buik schieten. Ze schraapte ongemakkelijk haar keel en hing de stropdas zonder nog wat te zeggen om haar nek.
Eleanor staarde in stilte vooruit, beschaamd om Draco nog aan te kijken. Er hing zoveel spanning om hen heen, dat ze door een onzichtbare kracht op haar plek werd gehouden en het voelde alsof haar spieren weigerden naar haar bevelen te luisteren. De druk kneep haar keel dicht en weerhield haar van spreken. Ze was die stiltes tussen hen wel gewend, maar dit voelde anders. Ze had nog nooit zo'n heftige spanning gevoeld en het maakte haar een beetje misselijk. Ze slikte moeizaam en probeerde de schurende pijn rond haar nek te onderdrukken. Haar bloesje zat zo strak om de nieuwe wonden dat het de verlamde staat waarin ze zich zojuist bevond even ophief. Ze wilde graag geloven dat de plekken er niet zo erg uitzagen, aangezien ze zo snel buiten bewustzijn was geraakt, maar er was geen kans dat ze het kon zien. Alleen Draco wist hoe erg ze deze keer was toegetakeld.
Een zucht van Draco verstoorde de stilte in de kamer en hij nam weer plaats op het bed, waardoor het matras lichtjes indeukte.
Eleanor schoof haar benen dichter naar zich toe en keek hem aan. In weleer zou ze zich nu toch wel tien keer hebben bedacht dat ze hier weg moest, maar op de een of andere manier hield iets haar tegen. Nog niemand van haar vrienden had iets aan haar opgemerkt dit jaar en nu was een jongen, die ze verachtte en zeker het liefst ontliep, achter haar geheim gekomen. Niet alleen dat, hij leek er om te geven. Niet zo zeer op een vriendschappelijke manier of omdat hij om haar gaf, maar hij zag het tenminste. Hij herkende haar en zag dat er iets niet goed was voor de verandering. Eleanor was al zo lang opzoek naar iemand met wie ze deze last kon delen en nu zat die persoon pal voor haar en twijfelde ze. Ze wilde het vertellen, niets liever zelfs, maar ze leek zo erg te zijn beïnvloed door de ketting, dat het haar tegenhield. Niet alleen dat, ze wist niet of ze hem kon vertrouwen. Al haar herinneringen aan hem schreeuwde dat hij onbetrouwbaar was en dat hij niets anders zou doen dan haar te willen breken. En toch twijfelde ze aan dat gevoel. Iets in haar leek hem een kans te willen geven, hem te vergeven, maar dat kon ook alleen de ketting zijn die met haar gedachten speelde en die wenste op de dood van een leerling.
'Eleanor.' Draco's stem trok haar weer terug naar de realiteit. Ze schrok van de manier dat hij haar naam uitsprak. Überhaupt om het feit dat hij haar naam uitsprak. Ze was nooit iets anders dan "grondgraver" van hem gewend.
'Wat is er met die ketting?' vroeg hij na een korte stilte.
Eleanor keek hem aarzelend aan, maar om de een of andere reden leek ze geen protest te krijgen van de ketting. Misschien kon ze het vertellen, zonder gevaar. Of maar een klein beetje dan, om te testen. Ze slikte een keer en sprak met een schorre stem. 'Hij was van mijn moeder?'
'Je moeder,' herhaalde hij ongelovig, 'en hoe kom je eraan?'
Eleanor beet op haar lip en dacht terug aan de nacht dat ze in het verboden woud was. De rillingen gleden weer over haar rug toen ze het beeld van de weerwolf weer voor geest haalde. Ze schudde het nare beeld uit haar hoofd en probeerde zich weer te concentreren op de conversatie. Hoe graag ze zich ook wilde vergeven aan haar egoïsme, ze kon Draco's leven niet op het spel zetten. Hij was een eikel eersteklas, maar zelfs hij verdiende het niet om te sterven. 'Hoe graag ik het iemand ook had willen vertellen, dat kon niet en om precies diezelfde reden zet ik een punt achter onze conversatie. Je weet al te veel.' Eleanor stond op van het zacht, verende bed en ging staan. Hoewel ze had verwacht dat dit niet zonder gewiebel zou gaan, kon ze toch met gemak blijven staan. Ze wilde niks meer tegen Draco zeggen en beende richting de uitgang van de slaapkamer, waarvan ze verwachtte dat die zich achterin de kamer bevond.
Zoals ze eigenlijk al had verwacht, was Draco niet van plan het hierbij te laten en greep haar arm vast. Met en ruk draaide ze zich om en keek hem aan. Haar hart bonsden in een heftig tempo tegen haar ribbenkast aan toen ze de ernstige blik in zijn ogen zag en even voelde het alsof haar benen onder haar gewicht zouden bezwijken. Angst overviel haar lichaam en toch leek hij haar geen kwaad te willen doen.
'Ik heb geen interesse om het tegen iemand te vertellen en hoewel ik begrijp dat je daar aan twijfelt, lieg ik een keer niet voor de verandering. Waarom kun je het me niet vertellen?'
Eleanor trok haar arm los uit zijn greep. 'Allereerst omdat ik je niet vertrouw.' Ze durfde de volgende woorden haast niet hardop te spreken, bang dat wat ze zou zeggen de werkelijkheid zou worden. Maar Draco zou haar niet laten gaan, ze zag het in zijn ogen. Eleanor slikte een keer moeizaam. 'En ten tweede.. Omdat er een kans is dat ik je dan vermoord.' Ze draaide zich om en liep de kamer uit. Ze beende op een drafje door de gemeenschappelijke ruimte, zonder de tijd te nemen om de omgeving te inspecteren. De mysterieuze, gezonken schip-achtige kamer ging aan haar voorbij en het enige wat ze zag was de deur naar de vrijheid. Ze stormde naar buiten zonder acht te slaan op de verraste Slytherin-studenten en sloot de deur achter zich. Ze holde met vlugge passen door de gang heen. Er was niks gebeurd, er was niks gebeurd. Ze had hem iets verteld en er was niets gebeurd. Zouden haar dromen dan toch alleen maar dromen zijn?
Even bracht ze haar hand naar haar kraag toe en pakte het bovenste knoopje tussen duim en wijsvinger. Het frustreerde haar enorm dat Draco haar blouse had opengeknoopt toen ze buiten bewustzijn was. Ze had zich niet kunnen verweren en ze vroeg zich af of hij de waarheid sprak over dat hij alleen de ketting wilde zien en het niet stiekem meer knoopjes waren die losgemaakt werden. Ze schudde de gedachten uit haar hoofd en probeerde de opkomende blos weg te werken. Gauw beende ze naar de kelder toe, verlangend naar haar eigen bedje.

Reacties (11)

  • GoCrazy

    Wow, dat is echt een leuke en spannende wending!! Maar ligt het aan mij of loopt ze om de zoveel tijd tegen iemand op in de gang? En ook altijd Draco?xDecht een super goeie story!!!:Dik ga verder lezen:P

    3 jaar geleden
  • BitchBadAss

    Draco waarom knoop je het blouseje van de grondgraver los?? Als ik hoor of zie dat je nog een keer haar aanraakt op DIE manier zeg ik het aan je pappie(N)dat mag niet hé(N)zomaar meisjes uitkleden terwijl ze buiten bewustzijn zijn
    (N)

    4 jaar geleden
  • X_Tina

    Eindelijk ben k weer een beetje bij
    Pfoe ik had t zo druk met school
    Maar je verhaal is echt nog steeds heel leuk en k vind het echt zo spannend gauw verder gaan hoor!!!

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Hahah i just imagined dracos facexD

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    "Allereerst omdat ik je niet vertrouw en ten tweede omdat er een kans is dat ik je dan vermoord."
    That escalated quickly?

    Ik heb net vijftien hoofdstukken bijgelezen. Ik vraag me echt af waarom ik het lezen van dit verhaal steeds zo verslons...
    +kudo

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen