Foto bij Agent Holemen & the Sword of Perseus [Part 4]

Washington, D.C., 08:13 AM US Eastern time, December 4th 2015

Samen met de anderen keek ik naar het jacht, dat recht voor ons lag. Ironisch genoeg heette het schip 'Atlantis'. Er waren wat mensen bezig, waaronder bewakers, maar nergens een spoor van een machtig mythisch wapen. Ik dacht nog eens aan het plan en een sterk déjà-vugevoel overviel me.
      Wanneer het wapen in zicht kwam, zouden Clint, Kate en Hiroshi de boel in een verrassingsaanval overvallen. Rivka zou wat halfgoddelijke trucs uitvoeren (we waren immers in een haven, bij een rivier – zo moeilijk zou dat niet zijn) en Edward en ik bleven in de bus op de uitkijk. Als het nodig was, zou ik met mijn sniper een positie kunnen aannemen en mensen neer kunnen halen. Het deed me allemaal te veel denken aan Maine, met het Noorse zwaard Tyrfing. Ik hoopte van harte dat er niet opeens een Grieks monster out of nowhere zou aanvallen.
      Uiteindelijk zou Rivka, de enige halfgod van ons, het zwaard bemachtigen en veilig naar het busje brengen. Aangezien dit zwaard machtiger dan Tyrfing was, zou het allemaal nog voorzichtiger moeten. Achter me, in de nu lege laadbak stond een grote, stevige kist waar het zwaard uiteindelijk in zou gaan.
      De anderen waren bezig met het zoeken van hun posities. De radio kraakte. 'Barton, hier. We hebben onze posities aangenomen. Over.'
      Ik antwoordde terug. 'Holemen, hier. Prima. We zien een zwarte bus met daarachter nog twee auto's aankomen richting de jacht. Volgens mij zijn het degenen die we zoeken. Over.'
      De vervoersmiddelen stopten voor de jacht, de deuren openden, wat mannen kwamen eruit en uiteindelijk ook een kist. Ik voelde mezelf verstrakken. Misschien lag het aan mij, maar de macht kwam letterlijk van de kist af. Ik keek naar Edward en hij knikte. 'Ja, dat is het.'
      Ik gebruikte de radio weer. 'Holemen, hier. Harpe is gearriveerd. Over.'
      Het gaat eigenlijk te snel om het echt door te hebben. Mijn teamgenoten sprongen tevoorschijn, schoten wat bewakers neer en sprinten naar het schip. De dragers van de kist renden, gedekt door andere bewakers, naar het jacht en wisten de kist aan boord te krijgen. Er werd op mijn team geschoten, maar niemand raakte gelukkig gewond. Ik zag hoe Rivka de rivier liet bewegen en dankzij de golven mensen overboord wierp. Clint dekte haar en schoot pijlen naar bewakers. Kate en Hiroshi wisten de weg vrij te maken en sprongen van de pier op het jacht, om daar ook weer voor onheil te zorgen. Rivka en Clint naderden nu ook het schip.
      En dan zie ik het mis gaan. Het water van de rivier bulderde en leek opeens een eigen leven te leiden. Dit kwam niet door Rivka. Uit de golven rees een gevaarte, groter dan alle schepen in de hele haven, en het stootte een bulderend geluid uit.
      Het was een monster.
      Verdorie.
      Ik zag hoe mijn teamgenoten verstoord en angstig naar het beest keken. Gelukkig deden onze vijanden dat ook, want anders hadden ze het niet overleefd. Ik herkende het monster bijna direct: een Drakon, maar ik had geen idee wat het opeens in water deed. Zover ik wist, was dit een serpent dat liever op land verbleef.
      Niet dat ik het jammer vond. Terwijl ik uit de bus sprong en tegelijkertijd mijn Goddelijk Bronzen wapen klaarmaakte, wilde het monster de jacht aanvallen. Rivka verijdelde dat door een enorme golf op het monster te richten, wat helaas niet heel veel uitmaakte, behalve dan dat zijn aandacht nu op haar bevestigd was.
      Blijkbaar vond iedereen het monster een grotere prioriteit dan Harpe, aangezien zowel de bewakers als mijn teamleden weg vluchtten. 'Wat doet dat ding hier?!' riep Clint.
      'Weet ik veel!' riep ik terug terwijl ik naar hem toe rende. 'Vraag het!'
      De Drakon scheen niet echt in het humeur te zijn om vragen te beantwoorden, want hij stootte een enorme vuurkolom uit. Rivka maakte een muur van water en weet zo nog net ons te weerhouden van een vlammende dood. Ik zag hoe ze even een benauwde blik naar me wierp en toen haar zwaard trok.
      Het monster rees zo'n tien meter boven ons uit en scheen zich naar het jacht te willen bewegen, maar door Rivka's krachten werd hij tegengehouden. Ik heb nog genoeg verstand om te denken dat er misschien nog steeds mensen op het schip aanwezig konden zijn en ook zo, samen met Harpe, zouden proberen om te vertrekken. Al betwijfelde ik of dat zou werken.
      Ik rukte aan Clints arm. 'We moeten nog steeds Harpe hier weg krijgen!'
      Hij keek me aan en ik las de blik af in zijn ogen. Ben je gek? Dit is een fucking monster!
      Geïrriteerd zuchtte ik en ik begon bevelen naar de anderen te roepen. 'Kate, Hiroshi! Jullie hebben toch Goddelijk Bronzen kogels? Gebruik die en help Rivka met het tegenhouden van dit ding!' Ik maakte een gebaar naar het monster, dat nog steeds verwikkeld zag in Rivka's golven, en richtte me toen naar Clint. 'Barton, gebruik die ontploffende pijlen van je om hem uit te schakelen. Zoveel je maar hebt. De huid van dit serpent is net een harnas.'
      Hij knikte naar me. 'Begrepen. Wat ga jij doen?'
      Ik verruilde mijn Goddelijk Bronzen wapen voor een normaal pistool. 'Harpe halen, natuurlijk. Idioot.'
      Ik hoorde hem nog protesteren, zeggen dat alleen Rivka dat kan doen, maar op dat moment was zij nogal druk bezig. Ik sprong het schip op en ging op zoek naar waar in vredesnaam dat ding kon zijn.

Voor een luxe jacht, was het nogal donker binnen. Ik schoot wat mensen neer die anders op mij wilden schieten en maakte mijn weg richting stuurboord, waarvan ik dacht dat het wapen daar was.
      Ik passeerde de stuurhut en stond opeens recht tegenover iemand die ik vaag herkende, maar ik wist niet meer waarvan. De blonde man keek me geschrokken aan en stond op het punt om me neer te slaan, toen iemand zei: 'Nee, dat doe je niet.'
      Ik wist niet meer precies waarom ik hem niet neerschoot. Achter me verscheen opeens nog een persoon die me een klap op mijn hoofd gaf. Ik viel op de grond en zag nog net hoe de drie mannen wegrenden en me achterlieten.
      Met heel wat vraagtekens en een bonkende koppijn raapte ik mijzelf bijeen en stommelde ik in de stuurhut. Bijna direct zie ik op een scherm de volgende woorden:
      ZELFVERNIETINGING IN 30... 29....
      Ik staarde naar de woorden en de cijfers die aftellen. Toen het tot me doordrong, vervloekte ik mezelf en sprintte zo snel mogelijk naar het dek. Daar eenmaal zag ik dat de Drakon nog steeds niet verdwenen was.
      Ik schreeuwde naar mijn teamgenoten: 'Jullie moeten daar weg! Dit schip gaat zichzelf opblazen!'
      Clint riep terug: 'Niet zonder jou! Kom als de sodemieter hierheen, Holemen!'
      Ik wist dat er een ladder aan de zijkant van het schip hing en zag hoe de drie mannen met een speedboot weg vaarden. Ik wist dat ik niet veel tijd meer had. Ik wist dat ik hier onmiddellijk weg moest.
      De tijd leek te vertragen. Mijn blik viel op de kist met Harpe, recht voor me op het dek stond en tegelijkertijd voelde ik hoe het schip trilde. Onder me ontplofte iets. Nog net voordat de planken onder me in stukken scheurden, reikte ik naar de kist van Harpe. Ik raakte het net niet aan en ik voelde hoe ik viel, hoe de vlammen om me heen raasden maar me om de één of andere reden niet raakten.
      Ik hoorde hoe iemand mijn naam riep. Het hele schip kantelde en ik raakte het water. Ik had het idiote idee dat ik makkelijk samen met de loodzware kist zou kunnen zwemmen naar de pier waar de anderen stonden, maar iets trok me naar beneden. Het water omringde me volledig en ik probeerde te zwemmen, zonder enig resultaat.
      Mijn lucht begon op te raken en ik raakte langzaam in paniek. Naast me zonk Harpe in haar kist naar de bodem van de rivier. Ergens dacht ik dat dit een stomme manier was om dood te gaan. Ik probeerde me aan iets vast te houden, maar overal waren er stukken puin van het schip die me alleen maar naar beneden zouden trekken. Ik wilde hier niet zijn.
      Nog voordat mijn lucht volledig opraakte, zag ik hoe iets donkers op me afkwam. Ik voelde een klap om mijn hoofd.
      Toen werd alles zwart.

Reacties (2)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    2 jaar geleden
  • Snakey_Crowley

    OMGGG
    GIMME MORE
    GIMME MORE
    I WANT MORE
    PLEASE
    I WANT TO KNOW HOW IT CONTINUES
    ARE YOU SHIPPING SOMEONE IN THE STORY???
    TELL ME
    I CANT LIVE WITHOUT KNOWING

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen