Foto bij 92 • Tweestrijd

Bedankt voor jullie super lieve reacties!! Ik ben zo blij jullie enthousiasme te lezen. Doet me echt heel veel ^^



Draco Malfoy P.O.V.

Met een dreun raakte zijn vuist de koele, steunen muur. Een brandende pijn kroop door zijn hand en de huid op zijn knokkels barstte open. Verbitterd trok Draco zijn hand terug en bekeek de bloedende schaafwonden. 'Verdomme,' mompelde hij in zichzelf, terwijl hij een keer flink zijn hand schudde en liep naar zijn bed toe, waar hij op de rand ging zitten en naar zijn hand staarde. Hopelijk zou het gauw genezen, hij had er geen zin in om dit aan Blaise te moeten uitleggen. Hij kon nog steeds niet helemaal bevatten wat er zojuist was gebeurd. De gebeurtenis speelde als een film door zijn hoofd en hij bleef het maar herhalen. Wederom had hij die middag tranen laten lopen van frustratie. Ondertussen had hij alle boeken in de kamer van verloren voorwerpen al doorgespit en had hij de bibliotheek vaker bezocht dan de toiletten, maar nergens kon hij antwoord vinden op de vraag 'wat is er mis met die kast?'. Hij was een stuk verder dan in het begin van het jaar, maar nog steeds kon hij niet dat ene puzzelstukje vinden die ervoor kon zorgen dat de kast ook levende voorwerpen zou kunnen transporteren. Alles dat hij had gebruikt, stierf onmiddellijk.
Draco had zich beroerd gevoeld, al was dat nog zwak uitgedrukt. Gelukkig was er niemand op de zevende verdieping die zijn betraande gezicht kon zien, niet totdat hij tegen Eleanor aanliep. Hij had haar vandaag de hele dag nog niet gezien, omdat hij weer had gespijbeld, maar ze zag er ellendig uit. Haast ellendiger dan toen ze in de les verscheen nadat ze ruzie had gehad met Owen. Hij had niet verwacht dat hij haar nog beroerder kon aantreffen en toch leek ze meer geïnteresseerd in zijn pijn dan haar eigen. Het verbaasde hem dat ze überhaupt aandacht aan hem schonk en dat terwijl hij nog zo tegen haar had gesnauwd. Hij was zich wezenloos geschrokken toen ze zo plotseling kermend ineen kroop. En hoewel hij de eerste secondes als bevroren stond toe te kijken, ontdooide hij uiteindelijk zodat hij haar kon gaan helpen. Toen ze bezweek in zijn armen, overspoelde zijn lichaam met paniek. Hij wist niet of ze nog leefde en of ze nog ademde, bovendien wist hij niet wat hij moest doen. Haar laatste woorden naar hem waren 'Niet... Ziekenboeg..' Maar als hij haar niet naar de ziekenboeg kon brengen, waar dan wel heen? Ze was ziek, ze was gewond en bovendien kon haar martelaar overal door school lopen. Er was voor hem maar één plek waar hij zich veilig kon voelen en zeker kon zijn dat ze alleen waren; de Slytherins slaapkamers. Er was training vanmiddag, er zou dus niemand in de slaapzalen zijn. Het koste nog heel wat moeite om de Hufflepuff helemaal vanaf de zevende verdieping ongezien in de kerkers te krijgen, maar het was hem gelukt.
Draco draaide zich om en staarde naar zijn onopgemaakte bed, waar Eleanor net nog had gelegen. De afdruk van haar hoofd was nog te zien in zijn kussen en de bedwelmende geur van rozenbloesem hing nog in de lucht om hem heen. Hij kon haar nog zien liggen, haar bruine lokken -hier en daar wat verward- verspreid over het kussen, haar armen rustend op het bed en haar ogen gesloten. Even was hij bang dat ze niet zou ontwaken. Hij had minuten lang naar haar gesloten ogen gestaard, terwijl hij zijn volgende actie aan het overwegen was. Hij had op meerdere manieren geprobeerd om te ontdekken wat er mis was met haar, maar al zijn pogingen waren gefaald. Zelfs het gebruik van legilimency, dat hij van Tante Bellatrix had geleerd deze zomer, had niet gewerkt. Het leek alsof haar gedachten waren geblokkeerd door iets, want hoe hij het ook probeerde, hij kon niet tot haar doordringen. Zijn ogen rustte op het bovenste knoopje van haar bloes. Zijn keel voelde kurkdroog, alsof hij dagen door de woestijn had gedoold en tegelijkertijd leek alle vochtigheid zijn lichaam te ontsnappen. Haar stropdas hield hij nog in één hand, maar uiteindelijk propte hij deze in zijn zak en zette zijn actie voort. Trillend reikten zijn handen uit naar haar nek en knoopte haar blouse los. Hoewel de gedachte om alle knoopjes los te maken wel door zijn hoofd schoot, stopte zijn vingers na het derde knoopje, waardoor de ketting volledig zichtbaar was en verdere onbenoemde plaatsen verscholen bleven achter het witte katoen. Toen hij een blik wierp op haar hals, waarvan hij beweerde dagen eerder iets ongewoons te hebben opgemerkt, bleef hij met bonkend hart zitten. Zijn adem werd gesmoord en zijn ingewanden knoopten zich ongemakkelijk in elkaar. Uiteindelijk slikte hij moeizaam. Haar eens feilloze nek leek op de kloven die hij eens in een zomer in de Grand Canyon had gezien. Alsof houtwormen zich door haar huid hadden geboord, ontsierde talloze littekens haar hals. Duidelijke nieuwe striemen waren zichtbaar tussen de vele kronkelende, witte en rode lijnen. Hier en daar zaten nieuwe en oude korsten, waarvan sommige opnieuw waren opengebarsten. Hij scheurde zijn blik van haar los en staarde koortsachtig denkend naar de dekens op het bed. Draco had veel leed gezien de laatste tijd, maar nog nooit had het zo dicht bij hem gestaan. Hij vroeg zich af wie haar dit had aangedaan en hoe die persoon telkens zijn weg terug in Hogwarts wist te vinden om haar weer zo toe te takelen. En hoe lukte het hem om haar zelfs vanaf een afstand zo toe te takelen, recht voor zijn ogen.
Aarzelend had Draco weer omgekeken. Met versufte ogen staarde hij naar de rook-groene edelsteen van de ketting en zag zijn eigen vermoeide gezicht erin reflecteren. De steen was oppervlakkig, maar tegelijkertijd leek er zoveel diepte in verscholen te zitten dat zijn haren er van overeind sprongen. Het was absoluut geen sieraad dat zij normaliter zou dragen, maar het was groot en verborg de littekens wanneer dat nodig was. Die ketting was vrijwel het enige dat haar kapotte huid verborgen hield en dat terwijl het haar alleen maar meer last moest bezorgen. Hij kon zich niet inbeelden wat ze moest doormaken elke dag; die ketting die elke dag weer, bij elke beweging over haar wonden schuurde, wetend dat ze nooit een kik kon geven, anders zouden mensen er achter komen, altijd op haar hoede blijven, omdat ze elk moment weer gemarteld zou kunnen worden en dat ze nooit de tijd kon nemen rustig om te kleden, in de angst dat iemand iets zou kunnen zien.
Even flitste er een beeld door zijn hoofd toen hij eraan terugdacht, waarin Eleanor haar witte bloes langzaam over haar schouder liet zakken, waardoor haar blote rug aan hem getoond werd en ze zich langzaam naar hem omdraaide. Hij schudde het beeld uit zijn hoofd en zag vervolgens alleen nog haar gezicht die met betraande ogen in de spiegel naar haar hals staarde. Hij zag het bloed dat langs haar nek droop en een akelig figuur die haar van achter aanviel, waarna ze gillend op de grond neerzakte. Draco balde zijn handen, totdat zijn nagels afdrukken in zijn huid lieten staan. Zou de Lord hier iets mee te maken hebben? Zou hij achter zijn rug om een leerling van school hebben uitgekozen die hij kon martelen, iemand die dicht bij Draco stond, gewoon om hem te pesten? Zou hij echt zo wreed zijn om een onschuldige te pijnigen als Draco zijn taak niet zou volbrengen?
Met een schok hief hij zijn hoofd en staarde verslagen naar de muur. Natuurlijk, waarom had hij daar nooit eerder aan gedacht. Het was niet Eleanor die werd gestraft, het was Draco. De Dark Lord had haar uitgekozen om haar te martelen telkens als Draco faalde. En dat terwijl Eleanor helemaal niet zo dicht bij hem in de buurt stond, ze was een Hufflepuff, een andere afdeling. Waarom had de Lord haar uitgekozen? Was het omdat zij hem in de weg stond? Omdat Draco bij haar afleiding had gezocht dit jaar? Maar waarom Eleanor? Waarom niet Emilee Becker, de ravenclaw leerling die hij tijdens kerst achter na had gezeten. Zij deed haar best om hem te krijgen, nu nog steeds. En Pansy Parkinson, zijn beste vriendin -als hij dat al zo wilde noemen- zij probeerde als geen ander om zijn aandacht te trekken. Maar Eleanor was niet geïnteresseerd in hem. Draco was meer geobsedeerd door haar schoonheid dan Granger met boeken of Longbottom met zijn stomme planten, maar hij had het altijd goed verborgen gehouden. Wat hij voor haar voelde was verknipt. Het was geen liefde, maar wel een soort van geschifte genegenheid. Hij raakte er zelf vaak verward door. En toch, zij had interesse in hem getoond, had hem gevraagd of het wel goed met hem ging. Het was haar opgevallen dat hij zich beroerd voelde en ondanks dat ze hem haatte, had ze haar best gedaan en zich niet laten wegjagen door hem.
Draco vervloekte zichzelf dat hij haar had laten gaan. Minuten geleden zat ze nog achter hem, op zijn bed. En nu leek de rozengeur haast te zijn opgeslokt in het niets. Hij had een kans om met haar te praten, haar te verhoren en haar te confronteren met wat hij wist en hij liet haar gaan. Niet alleen dat, ze werd hem bijna op een dienblad aangeboden. Hij had haar voor het grijpen, had alles met haar kunnen doen en niemand zou het hebben geweten, maar de situatie waarin zij zich bevond, had hem tegen gehouden. Hoe kon hij denken aan lust en verlangen als zij gebroken en gewond naast hem lag. Nee, het enige dat hem nog uitmaakte, was dat ze snel zou ontwaken, voordat leerlingen de deur zouden inbreken en haar hier zouden vinden. Er was geen zintuig die niet op scherp had gestaan; elk geluidje schoot de adrenaline door zijn lichaam en maakte dat hij zijn staf trok. Hij was zo bang dat iemand haar zou vinden en zou denken dat hij degene was die haar had aangevallen. Dan zou hij zijn taak niet meer kunnen volbrengen, dan kon hij de Vanishing Cabinet niet meer repareren en zou hij de kans niet meer krijgen om Dumbledore te vermoorden. Hij zou de Dark Lord teleurstellen en zijn familie ten doden hebben opgeschreven, en daarbij zichzelf ook. En toch had hij er niet aan getwijfeld. Hij had haar meegenomen, zelfs al wist hij wat de consequenties zouden zijn. Die invloed had zij op hem. Als zij in de buurt was, deed hij wel vaker dingen die hij meestal zou laten.
Hoewel Draco er voorheen alles aan deed om haar uit de weg te gaan of geen seconde een gedachte aan haar te verspillen, vocht hij er deze keer niet tegen. Het feit dat zij door zijn schuld werd gemarteld teisterde hem. Het was niet de eerste keer dat hij een van de Lords volgers iemand had zien martelen, maar op de een of andere manier scheelde het hem wel als die persoon in kwestie Eleanor was. Als het die irritante Granger was geweest, dan kon hij er nog om lachen, maar Eleanor wilde hij daar buiten houden. En toch leek dit hem een kans te geven om dichter bij haar te komen. Er zou een einde kunnen komen aan zijn eeuwige gejaag en hij zou haar kunnen veroveren nog voor hij zijn taak moest volbrengen. Bovendien leek zij er voor eens ook geen moeite mee te hebben om bij hem in de buurt te zijn, hij kon het voelen. De vijandigheid was verdwenen en hoewel ze hem nog niet met de waarheid vertrouwden, wist hij dat hij haar wel zover kon krijgen. Hij kon niet wachten om het de grondgravers in het gezicht te wrijven, zij die zichzelf zorgzaam en loyaal noemden, hadden gefaald in het beschermen van hun vriendin. En hij, haar directe tegenpool, was de enige die ze het zou vertellen. Hij kon het Potter onder zijn neus schuiven, dat Eleanor aan zijn zijde zou staan in plaats van Potters. Eindelijk zou hij iets hebben, dat Potter niet had en eindelijk zou hij zijn meerdere zijn. Eleanor had al ruzie met hem, dat wist hij en ze sprak hem nog zelden, Granger en Weasley even min. En met Jenna uit de weg, hoefde hij ook niet meer bang te zijn dat ze een vuist naar zijn neus zou werpen, aangezien dat haar favoriete hobby was. Eleanor zou zich alleen maar eenzamer gaan voelen en des te meer naar hem toe trekken. Bovendien hadden ze wat gemeen; ze waren allebei zo verloren, eenzaam en wanhopig dat ze hun gevoelens enkel bij Moaning Myrtle durfden te uiten. Ze zouden eerder elkaar opzoeken als ze wisten dat ze beide een luisterend oor nodig hadden. Myrtle zou het maar niks vinden, maar wat maakte dat uit als hij Eleanor maar had.
Draco wist heel goed wat hem te doen stond dit jaar en het repareren van de Cabinet was maar een deel van het plan. De stress en frustratie die voortkwamen uit die taak, was maar het begin. Het leven van Dumbledore lag in zijn handen en het was zijn taak die te beëindigen. Meer dan graag zou hij iemand aan zijn zijde willen hebben in die moeilijke uren. Hij had steun nodig en niet van iemand met een hart van steen. Hij had de meest tedere handen nodig om zijn gespannen spieren te verzachten, de zoetste stem die hem zou vertellen dat het hem zou lukken en dat hij niet mocht opgeven en de meest stralende glimlach, die zijn dag zou opbeuren nog voordat de zon opkwam. Draco was vastberaden om Eleanor zover te krijgen. Dumbledore moest maar even wachten.

Reacties (8)

  • magiclove

    jaa!!! Draco is in love!
    snel verder

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    I'm starting to like Draco...
    +kudo

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Ow Draco!!!!

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Draco is verliehiefd, Draco is verliehiefd, Draco is verliehiefd
    Zo cute!
    En Draco, jongen, ik ben blij dat je niet stiekem hebt gekeken naar wat er nog meer onder het bloesje zat.
    En...
    Je hebt het helemaal fout, de ketting martelt Eleanor, niet iemand
    Tenzij.........
    Die iemand de ketting een soort van in zijn macht heeft

    .................

    Raadsels raadsel en nog meer raadsels

    4 jaar geleden
  • HopeMikaelson

    (flower)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen