Foto bij 93 • Een eindiging

Ik ben een ziek meisje:(nontheless, geniet van een beetje Draco!



De volgende dag zaten de herinneringen van de gebeurtenis van gisteren nog vers in haar geheugen gebrand. Ze was zo verwonderd over de hoeveelheid interesse die Draco in haar toonde. De verwondering achter de reden teisterde haar brein. De twee verachtte elkaar, waarom zou hij haar helpen? Ze was niet ondankbaar, maar toch had ze twijfels over de situatie waar ze zich inbevond. Ze was niet overtuigd of ze opgelucht moest zijn of doodsbenauwd. Ondanks dat, voelde ze zich gisteren abnormaal comfortabel en dat terwijl zij zich op zijn domein had bevonden gisteren. Niemand wist waar ze was en de slytherins kerker was wel de laatste plek waar men haar zou zoeken. Ze had zich in het hol van de leeuw bevonden en had zowaar een gevoel van geborgenheid gevoeld. En dat terwijl een gazelle zich onder geen beding bij een leeuw zou voegen. Ze betrapte zich erop dat ze dacht de kaft verkeerd te hebben beoordeeld en dat terwijl ze het boek al zo vaak gelezen had. Maar misschien had ze gewoon de hoofdstukken niet verkeerd geïnterpreteerd. Draco leek immers vastberaden haar te helpen. Weliswaar op zijn unieke manier, maar hij was als enige achter haar geheim gekomen. Eén ding begreep ze niet: Draco's gebazel over een martelaar. Het gaf haar het idee dat Draco nog niet alles wist over de hele situatie en misschien was dat ook maar goed ook. Nu had zij de tijd om er op haar eigen gemakje achter te komen of het wel verstandig was om hem alles te vertellen. Zeker als het betekende dat het hem zijn leven kon kosten. Hij was dan wel een enorme eikel, maar verdiende het niet om te sterven door haar toedoen. Maar toch.. Toen ze erover begon, strafte de ketting haar niet af en Draco leeft nog, dus misschien kon ze het hem wel vertellen. Dat was wat haar nog de meeste zorgen baarde; waarom was ze er ongestraft vanaf gekomen? Was er dan niks waar van haar dromen? Was alles maar een illusie geweest van haar grootste angsten?
Eleanor slaakte een zucht en kroop uit bed. Alle meiden waren al naar het ontbijt vertrokken. De laatste dagen was dat wel vaker zo, zeker met die ruzie met Jenna nu. Susan, die toch nooit al zo spraakzaam was geweest, liep vooral met Jenna mee en Justin en Ernie sprak ze ook steeds minder. Die twee bemoeiden zich toch niet zo met haar leven en ze had daarom niet zo zeer de neiging om hen ook af te stoten. Met iedereen uit de weg, kon ze er in ieder geval zeker van zijn dat ze niet meer zou hoeven te liegen.
Eleanor kleedde zich aan en liep naar de keuken om daar te ontbijten. Ze had absoluut geen behoefde meer om dat in iemands gezelschap te doen, behalve dat van de huiselven dan.
'Dobby wilde u vertellen dat Dobby niks tegen Harry Potter heeft gezegd, mevrouw,' zei Dobby direct toen hij een pot thee voor haar op de tafel zette.
Eleanor glimlachte. 'Dat is goed om te horen.' Ze smeerde snel en broodje, propte deze naar binnen en verliet vervolgens de keuken om naar haar eerste les te gaan. Ze liep de trappen op naar de derde verdieping en liep door de openstaande deur het lokaal binnen. Toen ze Draco al op zijn plaats zag zitten, voelde ze een blos opkomen. Ze schaamde zich ervoor dat ze zich gisteren zo kwetsbaar had opgesteld tegenover hem. Ze had hem nooit enige zwakte getoond. Haar stalen masker was afgevallen en had het teergevoelige meisje in de schijnwerpers gezet. Ze had geen idee wat ze van hem kon verwachten.
In stilte nam ze plaats en mompelde een amper verstaanbare goedemorgen naar hem.
Hij keek haar even beschroomd aan. 'Goed geslapen?' Zijn stem klonk rauw en zijn ogen straalde een hevige vermoeidhuid uit.
Ze sloeg haar ogen neer en staarde naar het tafelblad. 'Had beter gekund.'
Snape beende in een vlot tempo naar de voorkant van de klas toen en draaide zich met een ruk om, waarbij hij zijn mantel sierlijk om zijn lichaam zwaaide. 'Stilte,' snerpte hij en het gerumoerd stierf langzaam weg. De leerlingen richtten hun aandacht op de professor en keken hem afwachtend aan.
'Aangezien april ten einde loopt, heb ik besloten dat we alvast beginnen met de stupefy spreuk. Na de theorie delen jullie je op in paren en gaan oefenen.' Hij draaide zich om naar het bord en begon zijn uitleg. Het moment dat Snape de klas zijn rug keerde, richtte Draco zich tot haar. 'Ben je al klaar om me te vertellen wat er aan de hand is?'
Eleanor keek hem aan en fronste beduusd. 'Nee. Ik had toch al gezegd dat dat je niks aangaat.'
'Ik heb geen interesse in geroddel, Whelan, dat heb ik gisteren ook al verteld,' beweerde hij met een snauw.
'Stt!' siste ze en keek een keer schichtig de klas rond. 'Dat is nooit gebeurd, hoor je me. En laat me nu met rust, ik probeer op te letten.' Ze draaide zich nukkig van hem weg en probeerde te lezen wat Snape op het bord had gekalkt. Nog even kon ze de doordringende blik van Draco een gat in haar hoofd voelen boren, maar uiteindelijk scheurde hij zijn blik van haar los.
Eleanor had al verwacht dat Draco het onderwerp weer boven tafel zou halen, maar ze vond het ontzettend ongemakkelijk om erover te praten, zeker in een overvolle klas.
Toen Snape eindelijk klaar was met zijn uitleg over de theorie, verdeelde de klas zich op in tweetallen en gingen ze de stupefy spreuk oefenen.
'Om te voorkomen dat het lokaal straks is gevuld met bewusteloze studenten, wil ik dat ieder van jullie zijn tegenstander ook weer laat ontwaken. Aangezien de meeste van jullie zullen falen, ga ik er niet vanuit dat ik Madam Pomfrey erbij moet halen. Dat niveau halen jullie niet al zouden jullie het hele jaar oefenen.'
Eleanor legde haar mantel over de schoolbank en zocht de ruimte op tegenover Draco. Ze trok haar staf en ging klaar staan. Draco kennende zou hij er zeker een wedstrijd van maken. Duelleren was immers het enige dat hem op school nog leek te interesseren, maar zelfs dat liet hij dit jaar links liggen. Natuurlijk had hij nu een kans om haar te grijpen, maar met zijn abnormale gedrag de laatste tijd, vroeg ze zich af hoe dit zou eindigen. Draco bleef echter abnormaal stil. Hij haalde zijn staf tevoorschijn en keek haar aan. 'Ik ga wel eerst,' zei hij en ze knikte. 'Geen neerbuigende opmerkingen deze keer?'
Draco rechtte zijn rug en trok verbouwereerd een wenkbrauw op. 'Is het soms te moeilijk voor je om te begrijpen dat ik geen zin heb in gebikker?'
Eleanor viel even stil. Misschien had ze inderdaad wat moeite om aan de situatie te wennen. In weleer zou ze altijd met hem staan bekvechten en zouden ze elkaar uitdagen voordat de spreuken de staf ontsnapten. Maar tegenwoordig leek hij daar niet meer in geïnteresseerd. Natuurlijk klaagde ze niet, ze had liever dit dan haar haren in de fik of haar benen aan elkaar geplakt, maar het was moeilijk om er aan te wennen. Zeker omdat ze hem niet vertrouwde en al helemaal niet wanneer hij een overduidelijke vriendelijkheid tegenover haar toonde. Het haantje dat altijd door de school had gelopen, smeet zijn masker van arrogantie weg bij haar in de buurt alsof het niets was, en waarom? Omdat zijn nieuwsgierigheid hem vooruit trok? Was dat het? Waarom, na al die jaren, begon hij zich nu ineens in haar te interesseren?
'Stupefy!'
Eleanor werd overvallen door Draco's plotselinge aanval en bevroor waar ze stond. Ze kon zich niet meer bewegen en zag direct hoe de kamer om haar heen draaide. Een tel later had haar rug de grond geraakt en lag ze versteend naar het plafon te staren; gevangen in haar eigen lichaam.
'Rennervate!' galmde het in haar oren en ze zag een staf voor haar zichtbeeld verschijnen. Toen ze weer meester was over haar ledenmaten, draaide ze haar hoofd en zag dat Draco over haar heen geleund stond en zijn hand uitstak. 'Gaat het?'
Eleanor knikte en pakte zijn hand aan. Met een ferme ruk wist hij haar van de grond te tillen en ving haar op. Eleanors hart maakte een sprongetje toen ze voelde dat hij zijn arm om haar heen had geslagen, terwijl haar eigen handen ongemakkelijk tegen zijn borst aan drukten. Haar hart bonkten tegen haar ribbenkast en ze hoopte maar dat hij het niet zou voelen. Eleanor schraapte haar keel en trok zich los uit zijn losse greep. 'Jouw beurt,' zei de met een knal rode kop en trok haar staf. Ze wierp schichtig een blik rond de klas en zag Harry zijn hoofd met een ruk wegdraaien. Ze slikte en hoopte maar dat hij er niks naars over dacht.
'Whelan, vandaag nog.'
Eleanor keek Draco weer aan en knikte. 'Sorry, komt 'ie.' Ze richtte haar staf op hem en sprak de spreuk uit. Draco stortte ter aarde en bleef liggen, nog wat nawankelend door de klap die hij maakte. Eleanor was altijd verwonderd dat de bevrorenen niet in stukjes uiteen braken wanneer ze zo hard de grond raakten. Eleanor was niet verbaasd dat het haar de eerste keer al lukte, ze had immers in Dumbledores Army gezeten en kende de spreuk al langere tijd. Snape echter was wel verbaasd dat een aantalvan zijn leerlingen zonder problemen hun tegenstanders wisten te verlammen. Gelukkig zei hij er geen woord over en keek enkel teleurgesteld de klas rond, balend over de complimenten waarmee hij later zijn les moest eindigen.
Eleanor liep naar Draco toe, hield haar staf boven zijn borst en riep 'Rennervate.'
Direct schoten zijn ogen haar kant op en kroop hij langzaam overeind. Hij keek Eleanor aan en grijnsde. 'In één keer, ik ben onder de indruk, grondgraver.' Vooroverbuigend griste hij zijn staf van de grond en stopte deze tussen zijn riem. Nog een aantal keer werden de spreuken heen en weer gezonden tussen beide totdat Snape zei dat het tijd was en de les ten einde liep. Eleanor raapte haar spullen bij elkaar en liep het lokaal uit. Ze was tevreden over haar werk en tegelijkertijd wat onzeker over het contact met Draco, dat vandaag voor hun doen te soepel verliep.
Plotseling werd ze met een ruk omgedraaid en staarde ze recht in de groene ogen van Harry, die nu verduisterd werden door de kwade frons waarmee hij haar aankeek.
'Wat is er met jou aan de hand? Waarom hang je ineens rond met Malfoy?' Vroeg hij dwingend naar een antwoord.
Eleanor kon niet geloven dat zelfs na haar waarschuwing hij haar nog steeds niet met rust kon laten. Ze was zwaar beledigd en kwaad ook. Achter hem stond Ron en even verderop Hermione, die echter onzeker leek over de actie van haar brildragende vriend.
'Pardon!' beet ze hem toe. 'Had ik niet gezegd dat je me met rust moet laten, jullie alle drie?' Ze wisselde met ieder een boze blik af en sloeg haar armen over elkaar. Ze kon de hitte naar haar hoofd voelen stijgen en wist dat haar wangen zo rood waren als de tomaten die Hagrid in zijn tuintje had staan.
'Malfoy is gevaarlijk, Ella, je moet bij hem uit de buurt blijven!'
'Nee, jij moet uit mijn buurt blijven,' blafte ze. 'En Dobby achter mij aansturen? Die arme elf heeft al zoveel voor je gedaan en jij laat hem mij verraden? Zelfs als je weet dat Dobby zichzelf daarvoor nooit zou vergeven? Dat is de meest egoïstische daad tot nu toe, Harry. Je bent een lafaard, hoor je me, een lafaard!' Beschuldigend wees ze met haar vinger. Haar lippen waren samengeperst alsof ze op een citroen had gebeten en ze had haar anderen arm zo gespannen dat hij ervan trilde. Alle woede die ze tegen hem had opgeslagen, kwam er plotseling uit. De opdringerigheid was tot daar aan toe, maar om een onschuldig wezentje als een huiself te misbruiken voor zijn ziekelijke vooroordelen ging tegen alles in waar zij in geloofde, zelfs al had de ketting haar ontaard.
'Ella, Malfoy veroorzaakt problemen. Hij is niets anders dan een grote, smerige, achterbakse rat!' Hermione keek haar ernstig aan. Zij had altijd al een sterke -negatieve- mening tegenover Draco, maar dat gaf haar niet het recht om anderen daarmee te beïnvloeden. Hermione had Draco niet meegemaakt zoals zij had en hoewel ze hem nog op afstand hield, twijfelde ze sterk over haar definitieve mening. Blind vertrouwen was er niet bij, maar kansen konden aan een ieder worden uitgereikt.
'Neem je me in de zeik, Hermione? Als jullie niet zo aan jullie vooroordelen vasthielden dan zouden jullie misschien nog eens een andere kant ontdekken van mensen. Draco is lang niet zo erg als jullie denken en het is niet jullie zaak of ik met hem omga of niet.'
'Hoor je jezelf praten?! Wat voor spreuk heeft hij op je gebruikt? Zeg niet dat het een Love Potion is,' riep Ron toen hij zich in de conversatie mengde.
Eleanor keek hem beledigd aan. 'Helemaal niks! Ik ben alleen niet zo geconsumeerd door mijn mening over iemand om de goede kant van anderen te zien. Waarom zou een fatsoenlijk iemand een plaats willen inruimen voor het vooroordeel? Dit schept niks anders dan problemen voor jezelf en kijk waar jullie je nu hebben ingewerkt. Jullie hebben net een vriendschap beëindigd omwille van een zielig denkbeeld. Ik hoop dat jullie tevreden zijn met jullie zelf.' Eleanor draaide zich bruusk om en liep weg. Spijt was wel het laatste dat momenteel door haar hoofd ging. Het enige waar ze nu naar verlangde was een vertrouwd persoon bij wie ze haar verhaal kwijt kon. Ze holde de gang door, richting de trappen en maakte baan naar de tweede verdieping.

Reacties (9)

  • EvilDaughter

    Laat Draco er ook zijn please

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Jezus man, ze zijn inderdaad wel weer irritant bezig.
    +kudo

    4 jaar geleden
  • Histoire

    Leuk dat ze dichter naar elkaar toegroeien.

    4 jaar geleden
  • magiclove

    beterschap!
    snel verder!!

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Draaakkjee! Beterschap girl!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen