Foto bij ¤038¤

Dit is even een vreemd en warrig tussenstukje voor van alles wat nog komen gaat. Ik had even geen inspiratie hoe ik het op moest vullen. Uiteindelijk is dit eruit geroldxD.

Thomas en ik hadden nog een tijdje gepraat alsof er verder niets aan de hand was, het leek wel alsof we beiden het onderwerp Jonathan leken te vermijden. Hij om niet over de achterliggende situatie te praten die om hen heen hing en ik niet omdat ik me te beschaamd zou voelen als Thomas wist wat mijn ware gevoelens voor Jonathan waren en wat er al was voorgevallen.
Rond ongeveer half twaalf besloot hij dat het maar tijd werd voor hem om terug te keren naar zijn kamer. Hij had morgen een lange filmdag voor de boeg. Mijn scènes waren eventjes een aantal dagen opgeschort. Ze zouden best wel fysieke inspanning vereisen en dat kan ik voor zo'n lange periode niet kunnen verdragen aan mijn schouder.
Zodra hij weg was beet ik even op mijn lip. zou ik nog bij Jonathan aan gaan?
Het was al relatief laat en ik weet niet of hij ook de volgende dag vroeg op de set moet zijn, zoals Thomas. Maar ik durfde die gok niet echt te wagen.
Verwoed trok ik zo goed als het kon met één hand de jurk uit en liet die in een hoopje bij mijn voeten liggen. Die ruim ik later wel op.
Ik snakte naar een bad, maar ook daar was het al best laat voor en de dokter had me geadviseerd de eerste twee dagen een bad te vermijden.
Koppig stapte ik in een lager laagje water dan normaal en ik had mijn schouder een beetje vreemd afgeplakt met plastic en tape. Niet goed wetend of het allemaal waterdicht was, maar die gok waagde ik maar even.
Na het bad had ik mijn haar geföhnd en had ik mijn naakte lichaam in bed gehesen, te versuft om ook nog maar ondergoed aan te trekken. Ondanks de pijn kon ik relatief makkelijk in een droomloze slaap terecht komen, waardoor de ochtend nog sneller aangebroken leek dan anders.
Een rustig dagje. Nee, ik kon rustig zeggen dagen.
Misschien kon ik even naar mijn eigen appartement om wat spullen te wisselen, de was te doen en langs mijn vrienden te gaan. Maar ik wist ook wel dat het niet zo snel kan aangezien ik ten alle tijden beschikbaar moet zijn.
Maar één dagje kon toch geen kwaad?

De frisse lucht deed me goed, het dunner bevolkte landschap van het stadje waar ik normaal leefde werkte direct al geruststellend op me in. Het klinkerpad achter mijn woning langs liet me als snel de kleine achtertuin binnenlopen. Het gras stond hoog en het was duidelijk te zien dat ik er al een tijdje niet geweest was.
Ik werd begroet door een fanatieke miauw en mijn ogen schoten direct naar de overgebleven inwoner van mijn huis.
"Hey schatje." De achterdeur gleed nog net zo soepel open als altijd. "Wij hebben elkaar al een tijdje niet gezien." Ik pakte mijn pluizenbal onder diens buik op en kriebelde achter diens oor.
Ik hoopte echt dat ik hem met me mee kon nemen naar het hotel, al denk ik niet dat ze daar echt op zaten te wachten.
Met nog een miauw en een luid spinnend geluid liet hij me weten wat hij dacht en ik kriebelde hem wat meer. Ik had mijn klein uitgevallen Noorse Boskat gemist. Het balletje dat zich vooral 's avonds tegen me aannestelde en vaak over mijn schouders en op de bankleuning hing. Een tastbare troost wanneer het allemaal even niet meer zo lekker aanvoelde.
Ik moest echt iets verzinnen om Aisling met me mee te krijgen het hotel in, of anders een regeling weten te vinden.

Mijn hoofd schoot op toen in gestommel hoorde vanaf boven.
Voorzichtig sloot ik de deur achter me en wist met mijn vingers houvast te vinden om een paraplu die naast de deur stond.
Ik had van niemand gehoord dat ze vandaag in mijn appartement zouden zijn. Van mijn ouders weet ik wel dat ze af en toe kwamen om voor Aisling te zorgen in mijn afwezigheid, maar dat gaf ze altijd aan via een berichtje.
Even wilde ik heel cliché iets roepen ter contact, maar zo begon elke slechte horrorfilm.
Dus ik besloot om zo stilletjes mogelijk naar boven te lopen, de zevende trede over slaand aangezien die altijd enorm kraakte.
Vanaf de overloop kon ik licht zien branden in mijn slaapkamer en ik verstrakte mijn grip op het handvat van de paraplu. Met mijn voet duwde ik de deur een stukje open en tuurde naar binnen.
Resoluut liet ik bijna de paraplu uit mijn handen vallen.
"Mam, wat doe je hier?!"
De vrouw die bij mijn bed stond en daar oude kleding op uitspreidde keek verschrikt op, waarna ze met gespreide armen op me afstapte toen ze merkte dat ik het was. Ze hield echter stil toen ze mijn verbonden schouder zag. "Lieverd! Wat is er met je gebeurd?"
"Gewoon een ongelukje op de set."
"Op de set?"
Ik kon mezelf wel voor mijn hoofd slaan, ik had mijn ouders amper wat verteld waarmee ik bezig was de afgelopen weken.
"Ik dacht dat het maar iets kleins was waarmee je bezig was, gewppn één of ander eind project van je vrienden."
Hè? Hoe kwam ze daar bij?
"Nee mam, ik heb een redelijke grote rol in 'Long Lived They After'. Je weet wel, mijn favoriete tv show?"
De ogen van mijn moeder lichtte eventjes op. "Wauw Celia, hoe is dat je ooit gelukt?"
Een bolletje schuld kroop in me op terwijl ik mijn moeder voor de eerste keer het verhaal vertelde van hoe ik Thomas ontmoette en zo de set opgerold was om de rol van prinses Briënna te vertolken.
Ik vertelde haar echter niets over Jonathan en wat we binnenkort waarschijnlijk moeten doen en dat ik sowieso mijn hart verloren heb aan een man die bekend staat om zijn charmes.
"Op dit moment heb ik één eis." Ze stak haar vinger op. "Neem me een keer mee naar de set."
Zij ook al?
"Ik zal kijken of ik een backstage pasje voor je kan regelen ma."
De rest van de dag bracht ik met mijn moeder door op de bank beneden en ze had het laatste seizoen van de serie erbij gepakt en al vertellend hoe mijn rol erbij zou passen keken we een paar afleveringen.
"Ik hoop echt dat je het naar je zin hebt verder daar, het wereldje van de showbizz is geen zachte."
Vertel mij wat.

"Doei lieverd, hopelijk kan je het regelen dat je Aisling met je mee mag nemen, ik weet hoe gek je bent op die kat." Mijn moeder had me geknuffeld en drie zoenen op mijn wang gegeven ter afscheid.
"Dat ben ik inderdaad." Ik zou met Jonathan praten over hoe hij het doet met zijn katten. Want ik weet dat ook hij ze graag bij zich wilde hebben.
De twee dagen thuis waren snel voorbijgegaan, ik had niets gehoord verder, alleen een berichtje van Thomas en Jonathan die allebei op diens eigen manieren vroegen waar ik was.
Vandaag zou ik samen met Thomas naar de dokter gaan om te kijken hoe het nu met mijn schouder was en of ik alweer scènes kon doen.
We hadden voor het gebouw afgesproken en hij was dan ook makkelijk te herkennen.
Zijn auto was inmiddels bijna vertrouwd in de normale straten en vanuit de verte kon ik de gillende fans al horen. Schijnbaar had hij zijn vermomming thuisgelaten.
"Celia!" Alsof er niemand bij was zwaaide hij naar me ter aandacht.
Natuurlijk schoten alle hoofden van de fans mijn kant op. Velen leken niet al te vrolijk met de aandacht die hij mij schonk. Maar daar trok ik me niets van aan. "Hey Thomas."
"Klaar om naar binnen te gaan?" Hij haakte zijn arm door de mijne heen en wende zich toen weer tot de fans. "Het spijt me, maar ik moet gaan."
Langzaamaan, alsof ze op die woorden hadden gewacht, druppelden de mensen af. Al bleven een aantal jonge meiden van rond de zestien staan. Waarschijnlijk bleven die wachten tot we weer naar buiten kwamen.

"Wat is de uitslag?" Een beetje ongeduldig zat ik in de stoel, mijn ogen zoekend naar de dokter die zich achter me bevond.
Hij had voorzichtig het verband van mijn wond verwijderd en de restanten grondig geïnspecteerd. Daarna had hij er ook opgestaan om een röntgenfoto te maken van mijn schouder en die was net ontwikkeld.
"Het ziet er goed uit, je krijgt van mij groen licht om weer te beginnen."
"Dat is goed nieuws!" Thomas sprong op uit de stoel in de hoek waar hij al een tijdje geleden op neer was gezegen. Zijn mobiel was al snel uit zijn zak. "Ik zal het aan de anderen doorgeven."
Ik was benieuwd wie hij met anderen bedoelde. Zou Jonathan daar ook onder vallen?
"Kom, ik neem je mee uit eten vanavond, om het te vieren dat Celia Tullip weer helemaal [i[back in the race]i] is."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen