Foto bij 94 • Meer verlies

Whohoooo!! We zijn de 115 abo's gepasseerd! Op naar de 120!!
Nog belangrijker: IK HEB VAKANTIE! Tijd voor een Huffle-party!! Daarom krijgen jullie van mij 2 hoofdstukken cadeau vandaag! Allemaal een superfijne vakantie gewenst! Geniet ervan! Jullie hebben het verdient!



'Ella, wacht!'
Eleanor draaide zich om toen ze werd tegengehouden. Het was Jenna die haar de wegversperde; de laatste persoon die ze wilde spreken na haar ruzie met het trio. Ze slaakte een zucht die haar gehele longinhoud de ruimte in wierp en keek de brunette verveeld aan. 'En wat wil jij nu? Kom je ook klagen omdat ik met Draco omga?'
Jenna's gezichtsuitdrukking veranderde drastisch en ging van lichtelijke bezorgdheid naar 'gaan-we-echt-zo-beginnen?' in een enkele seconde. Ze rechte haar rug en trok een wenkbrauw op. Een duistere glans gleed over haar bruine ogen en haar gezicht stond strak van woede. 'Meen je dit?' brieste ze, 'Ik wilde je nog een kans geven en biedt je dit aan op een zilveren plaat en je bekt me gelijk af?'
Eleanor haalde haar schouders op. 'Nou, wauw, wat goedhartig van je om me nog een kans te geven,' zei ze sarcastisch terwijl ze een keer met haar ogen rolden. 'Ik dacht dat ik het was die jou nog een kans zou moeten geven, voor je opdringerigheid. Hoe ik het ook blijf proberen, jullie steken je neus tóch in mijn zaken. Ik heb het net ook al weer gemerkt met het bemoeizuchtige trio. Ik ben er klaar mee. Accepteren gaat toch niet gebeuren, dan kan ik net zo goed de vriendschappen beëindigen.'
Eleanor zag Jenna's ogen groeien in zijn kassen. Ook al hadden ze elkaar dagen niet gesproken, het was duidelijk nog niet tot de brunette doorgedrongen dat de vriendschap echt over was en dat de Eleanor die zij kende niet meer zou terug komen. Er was geen kans dat Eleanor de vriendschap staande kon houden. Waarom zou ze eigenlijk? Ze kon er niks uithalen. Jenna was beter af zonder haar, dan was ze veilig en Eleanor was beter af zonder Jenna, dan hoefde ze geen pijn te lijden. Het was beter zo, voor beide partijen. Zij en anderen gaven er niks om dat zij pijn lijdde wanneer zij hun neus niet uit haar zaken hielden. Ze gaven zich compleet over aan hun eigen egoïsme, hebberig naar de informatie dat hun nieuwsgierigheid zou stillen. Gaf dat haar geen reden voor eens egoïstisch te zijn en zichzelf te beschermen?
'Wat is er met je gebeurd, Ella?' vroeg Jenna toen, haar stem veraadde enig verdriet. Haar donkere ogen glansden van het vocht dat zich langzaam ophoopte en voor een seconde voelde Eleanor een steek in haar hart. Het deed haar verdriet haar vriendin zo te zien; verloren en bang voor een angst die werkelijkheid werd. Maar medelijden was geen optie. De seconde dat ze toegaf, begon de ketting met zijn genadeloze straffen en weerhielden haar van het denken. Eleanor wende zich af en verbeet de pijn in een hopeloze poging. 'Vaarwel Jenna.' Ze beet angstvallig op haar lip en draaide zich om en terwijl ze wegliep, hoorde ze nog een keer haar voormalige vriendin met een trillend stemgeluid haar naroepen. 'Dat was het dus?'
Eleanor stond even stil, niet zeer of ze wilde reageren, maar toen een scherpe pijnscheut over haar hals sneed, schudde ze de twijfeling uit haar hoofd en liep door, terwijl ze Jenna in verdriet achterliet.


Met een klap smeet viel de deur achter haar dicht en leunde ze met haar rug tegen de koele stenen muur. Tranen rolde over haar wangen, maar deze keer was het niet vanwege de pijn, maar van verdriet. In één dag had ze vier vriendschappen beëindigd. De vier mensen waar ze zoveel mee had opgetrokken al die jaren lang. Alle herinneringen die ze ooit met hen had gemaakt, flitsten als een film door haar hoofd; het gelach bij het meer, ongelukken tijdens de lessen, betti-botts weddenschappen, alle avonturen die ze hadden beleefd, en het nest. Ze herinnerde zich de geur van de appeltaarten van Molly en de kruiden in de keuken en bedacht zich dat ze hier misschien nooit meer zou terugkeren: de enige plek buiten Hogwarts dat als thuis voelde. Onmacht werd meester over haar lichaam en geest en een hevige paniekaanval leek haar gesnik te smoren. Haar keel werd haast dichtgeknepen en ze had het idee dat ze stikte. Trillend bracht ze haar handen naar haar gezicht en drukte ze tegen haar voorhoofd, terwijl ze onbeschaamd huilde en zich langs de muur liet zakken. Het was haar te veel, ze kon het niet meer hebben. Haar emoties tijsterde haar hart, haar paniek haar geest en de ketting stuurde bittere pijn naar haar lichaam. Maar elke gedachte en elk beetje gemist activeerde de ketting alleen maar meer, maar zelfs dat was niet te vergelijken met de pijn die ze in haar hart voelde. Een schreeuw diep vanuit haar longen vulde de kamer en ze gooide haar hoofd naar achteren tot deze de muur raakte. Een leegte vulde haar lichaam en ontdeed haar van elke emotie. Het enige waarmee ze overgelaten werd was eenzaamheid en hartzeer. Haar lichaam voelde koud, alsof alle vreugde en warmte haar werd ontnomen en het voelde haast alsof het leven ter plekke uit haar lichaam werd gestolen. Ze gaf het op. Ze gaf zich over. Ze sloot haar armen om haar knieën en boog haar hoofd, waar haar zachte gesnik de badkamer vulde met velen echo's.
Plotseling sloeg de deur met een knal open en keek ze geschokt op. Wazig door de tranen probeerde ze de persoon te herkennen die haar tegemoet kwam lopen, pas toen hij naast haar neer knielde, herkende ze hem als Draco. Ze keek hem snikkend aan, maar sprak niet. Ze kon het niet meer en ze wilde niet, ze wilde alleen nog maar huilen. Ze voelde hoe zijn arm achter haar rug langs gleed en hoe zijn hand zich om haar schouder sloot. Onhandig schoof hij haar naar zich toe en omarmde haar. Het was haar wel duidelijk dat Draco er geen gewoonte van had gemaakt om mensen te troosten, maar het maakte haar niks uit. Hij vroeg niks, hij zei niks en dat was alles dat ze nodig had op dit moment. Haar handen graaiden naar de zachte stof van zijn trui en ze drukte zich dicht regen hem af, hunkerend naar een enkele bron van warmte. Schokschouderend lag ze tegen hem aan en probeerde haar gesnik te dempen. De geur van zijn bedwelmende aftershave leek haar wat te kalmeren, maar enkel het gevoel van zijn verrassend warme hand die over haar arm bewoog leek haar wat te kalmeren. Zijn andere hand lag beschermend tegen haar hoofd, terwijl zijn vingers verstrengeld raakte in haar haren.
Ze keerde haar hoofd zo dat ze verstaanbaar werd en staarde door haar tranen naar de vuile grond. 'Ik-ik kan het niet meer aan,' hakkelde ze tussen het snikken door. Haar keel was droog en haar stem klonk rauw. 'De pijn- het is..-'
'Houd je kop nou eens,' fluisterde Draco schor. 'Doe dat jezelf nou niet aan.'
Of het de dwingende toon in zijn stem was of het feit dat ze werkelijk niet wilde praten, wist ze niet, maar ze hield haar mond en liet hem haar troosten. Minuten tikten voorbij. Het zachte geklopt van Draco's hart klonk als het rustgevende geluid van een windgong. Zijn omhelsing leek de warmte langzaam te laten terugkeren in haar lichaam. Eleanor hief traag haar hoofd en duwde hem wat van zich weg, zodat ze haar ogen kon drogen. De pijn rond haar hals was eindelijk weggetrokken, maar de effecten waren nog duidelijk voelbaar. Eleanor haalde een keer hakkelend een teug lucht en keek Draco aan. Hij zat tegen de muur aan en staarde naar haar. Zijn ogen waren uitdrukkingloos, maar er stond een diepe frons op zijn voorhoofd. Wat zij zag was geen kilte in zijn ogen; het grijs was kalm, als de diepe noordzee op een windstille middag.
Eleanor wreef wat ongemakkelijk over haar armen, ze had het koud, nu de adrenaline van de pijn uit haar lichaam was verdwenen en ze was gevlucht van Draco's omhelzing.
'Wie is die klootzak die je dit aandoet?'
Eleanor sloeg een moment haar ogen neer en keek hem weer aan. 'Ik weet niet wat je bedoeld, Draco.'
'Waarom ontken je het?' Draco rechte zijn rug en steunde met zijn armen op zijn knieën. Hij vouwde zijn handen in elkaar en keek een keer de kamer rond.
Eleanor herinnerde zich dat hij dezelfde vraag ook al stelde toen ze in de Slytherins kerker was. 'Ik ontken niks. Je hebt het alleen bij het verkeerde eind.'
Draco trok verward een van zijn witblonde wenkbrauwen op. Misschien drong het eindelijk tot hem door dat de situatie anders in elkaar stak dan hij dacht.
'Ik begrijp het niet. Wat bedoel..-'
'Ik hoor stemmen!' gierde een schelle stem door de kamer, achtervolgd door het geronk van leidingen. Moaning Myrtle sprong omhoog vanuit een van de toiletten en maakte een salto in de lucht. Ze leek compleet in haar hummetje te zijn voor de verandering. Haar ogen werden groot toen ze Draco zag en ze giechelde irritant luid. 'Ik wist wel dat je terug zou komen.'
Eleanor keek verbaasd op. 'Jíj was de jongen die Myrtle kwam bezoeken?!' zei ze geschokt en keek hem aan.
Draco haalde zijn schouders nonchalant op. Pas toen kreeg Myrtle Eleanor ook in de gate en wisselde een blik tussen Draco en haar. Haar ogen werden zo groot dat Eleanor dacht dat ze uit hun kassen zouden vallen en haar lippen trok ze zo bij elkaar dat ze die ineens niet meer leek te hebben. Toen zoefde ze naar beneden tot vlak voor Eleanors neus. 'Wat doe jij hier?' De blik in haar ogen leek plotseling gevuld met haat, anders dan ze was gewend van Myrtle.
'Ik-ik kwam hier om met jou te praten, Myrtle.'
'Ik bedoel wat doe je hier met hem,' blafte ze en wees naar Draco. De kleur in haar ogen leek plotseling gevaarlijk rood te kleuren en haar haren zwiepten rond haar gezicht als woeste slangen. Eleanor wisselde een blik af met Draco, die perplex Myrtles kant op keek, maar toen Eleanor de blik in Myrtles ogen zag, viel het kwartje. Myrtle was hopeloos verliefd geworden op de Slytherin. Een prikkeling ontstond in haar romp, als een touw dat haar naar macht toe trok.
'Ik weet al wat er aan de hand is!' riep de geest toen plotseling en vloog de lucht weer in. 'Je loog tegen mij, Draco!'
Draco keek haar met opgetrokken wenkbrauwen aan en stond op. 'Loog? Waarover loog ik?'
'Je bent liever bij haar dan bij mij. De brave, lieve, slimme Eleanor, zo zielig en alleen. En nog zo onweerstaanbaar ondanks de gezwolle, betraande ogen.' Met een ruk draaide ze haae gezicht om en keek Eleanor fel aan. 'Altijd zo onweerstaanbaar.' De woorden kwamen als ijs uit haar mond.
Draco leek niks te begrijpen van het geneuzel van Myrtle en stond daar maar met een verbouwereerde uitdrukking op zijn gezicht. 'Wat bazel je nou!' blafte hij. Ze vloog op hem af en bleef een centimeter van zijn gezicht vandaan hangen, terwijl haar priemende ogen hem aanstaarden.
Eleanor slaakte een zucht en stond op. 'Snap je het nou nog steeds niet, oen. Ze is verliefd op je.'
Toen pas leek Draco het ook door te krijgen, maar leek te verward om iets te zeggen. En Myrtle bleef hem maar aanstaren, meer wraaklustend dan verliefd. Eleanor vond het onzin. Eerst was ze verliefd op Harry en nu op Draco en eigenlijk, had ze niet eens zin om hier over na te denken. Ze had al deze extra drama niet nodig. Het enige dat ze wilde was over haar eigen problemen praten, want dat was wat ze nodig had op dit moment. Gezeik met een of andere geest had ze echt geen trek ik. 'Laat hem met rust, Myrtle.'
Myrtle keek haar verbaasd aan, lichtelijk beledigd zo te zien. Eleanor liet zich er niet door afschrikken, ze was Myrtles constante gezeur wel zat. 'Waarom denk je dat een jongen met zijn ambitie ooit geïnteresseerd zou zijn in een geest die haar leven besteed met het doorkruisen van de wc leidingen?'
Myrtles mond viel open van verbazing en ze staarde Eleanor aan. 'Jij het hem van mij afgepakt! Met je glanzende haar en je aanraakbare huid en je niet-doorschijnende lichaam.' Ze trok verafschuwend haar lip op en ontbloten een paar tanden.
'Je zou niets meer zijn dan wen blok aan zijn been. En voor de goede orde, jij bent dood.'
Als er stoom uit Myrtles oren kon komen, dan was dat nu het geval. Haar armen strekten zich trillend langs haar lichaam en haar handen vouwden zich tot vuisten. Het leek alsof er een schaduw over haar gezicht viel, want ineens verduisterde haar gelaat.
'Neem dat terug!' Met een gil stortte ze zich op Eleanor en hoewel geesten normaal gesproken niet de kracht hadden om iets in de wereld van de levenden te kunnen aanraken, greep Myrtle naar Eleanors haren en liet niet los. Eleanor krijste en probeerde Myrtle van zich af te duwen, maar haar handen gleden dwars door haar lichaam heen, terwijl Myrtle hard aan haar haren bleef trekken.
'Stupefy!'
Het getrek stopte plotseling en Myrtle bevroor. Haar mond nog wijd open in een schreeuw en haar ogen woest. Ze hing stil in de lucht en Eleanor kon haar haren los trekken uit haar gesloten vuist. Hijgend keek ze om naar Draco, die net zijn staf liet zakken en weer netjes opberg.
'Dank je,' zei ze en keek boos om naar Myrtle. 'Ik kan niet geloven dat ik dat kreng mijn problemen heb toevertrouwd. Dood of levend, blijkbaar kan je geen van beide vertrouwen.'
'Vertel mij wat,' antwoordde Draco daarop. 'Blijkbaar gebruikte we haar allebei voor onze eigen egoïstische daden,' bromde hij en liep naar de bevroren Myrtle toe. Even bleef hij naar haar staren en keek toen Eleanor weer aan. 'Ik breng haar straks wel weer terug onder de levende, voor zover dat lukt. Ik zou maar vast gaan, anders mis je de volgende les.'
Eleanor knikte en liep richting de deur. 'Zeg Draco,' ze stopte in haar zin en dacht even na, maar uiteindelijk zette ze haar zin toch voort. 'Dank je wel, voor net. Misschien is er toch nog wat hoop voor je.' Ze worp hem een knipoog en sloot de deur achter zich.

Reacties (4)

  • EvilDaughter

    Awhhhhhhhhh zo cuteee

    4 jaar geleden
  • Altaria

    I really do love Drella

    4 jaar geleden
  • Chantilly

    Awh Draco! Wat ben je toch een scheetje!
    Drella(flower)
    xx

    4 jaar geleden
  • Histoire

    Zij en Draco zijn precies twee dezelfde geworden...

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen