Foto bij impossible

Ik en Luca zitten zo een tijdje op de grond arm in arm terwijl Violet in stilte toekijkt. "De hoop is nog niet verloren Skyler" verbreekt Violet naar een tijdje de stilte. "Je had een idee om ons allemaal te redden dus misschien kan je dan ook jezelf redden. En... Luca had tegen mij gezegd dat dit een hotel was en elke hotel heeft een loper." Met vaart sta ik op. "Dat is een briljant idee Violet!" zeg ik weer even enthousiast als ik eerst was. Ik sta op het punt om Violet een knuffel te geven maar ze duwt me weg. "Sorry Skyler... Ik heb het nu nog onder controle de dorst. En dat wil ik ook houden zo... Dus het is beter als we elkaar niet knuffelen. Want ik zou het mezelf nooit vergeven als ik mijn beste vriendin pijn doe. begrijpend knik ik ja. "Dus hebben jullie een loper?" vraag ik met stralende ogen aan Luca die alweer is opgestaan. Luca wrijft met zijn hand door zijn haar. "Ja die hebben we wel maar.. Me broer heeft die altijd bij zich en op dit moment is hij weg. Iets regelen ofzo. Maar volgens mij is hij morgen weer terug."

Ik sla me armen over elkaar heen en ga tegen de muur aan leunen. "Dan kunnen we morgen de sleutel wel vragen maar dan kunnen we op dit moment niks doen.. Dat is niet waar! Ik weet al wat we kunnen doen" zegt Luca enthousiast. Hij pakt me bij mijn hand vast en sleurt me mee terwijl Violet achter ons aan sjokt. "Wat gaan we dan doen Luca? "Er verschijnt een scheve glimlach op zijn gezicht. 'We gaan ontdekken wat jij nou werkelijk bent.........

Na een lange discussie met Luca staan we midden op een open plek in het bos. Het is er donker maar ook weer licht. Het ziet er eng uit maar ook weer vredig. Het lijkt wel op een plaatje uit een sprookjes boek. Mooi maar ook angstaanjagend. Violet zit op een omgevallen stamboom te kijken naar wat Luca van plan is. Luca staat tegen over mij en pakt me handen vast. Ik krijg er een rood kleurtje van op mijn wangen... "Sluit je ogen. Waarom?" pruttel ik tegen hem. "Vertrouw me maar....." Gehoorzaam sluit ik me ogen. "Luister goed naar mijn stem oké? En ik wil dat je luistert naar mij als ik zeg stop. Ja ik begrijp het.. Ik wil dat je je concentreert op al je energie in je lichaam. Hoe the fuck moet ik dat dan weer doen? Je moet het gewoon voelen" zegt Luca geïrriteerd. Ik knijp mijn ogen nog steviger dicht. Ik probeer al mijn gedachtes weg te laten waaien uit mijn hoofd. Wanneer mijn hoofd leeg is zoek ik in mijn lichaam naar al mijn gevoelens in mijn onderbewust zijn. Het voelt alsof ik er net niet bij kom maar toch zet ik door.

Ik voel ondertussen dat Luca mijn handen heeft los gelaten . Als een klap in mijn gezicht komen al mijn gevoelens op me af. Ik voel teleurstelling, hoop, verdriet, pijn maar het aller meest voel ik opgekropte woede. Al die gevoelens laat ik door me heen voelen. Het brand van binnen... Maar ik zet door. Mijn mond word er droog van en me handen klam.

Ik hou me handen als een kommetje bij elkaar en laat al mijn gevoelens naar mijn handen toe stromen. Ik voel een lichte tinteling in mijn handen. Het voelt alsof er kleine schokjes door mijn lichaam heen gaan. Voorzichtig doe ik 1 oog open en dan de andere.. Ik sla een klein kreetje. ''Luca moet je kijken! Ik.... heb vuur in me handen.... En het doet niet eens pijn!" Luca glimlacht... "Ik weet al wat je bent Skyler.... En Casius had gelijk.... Jij bent speciaal.." Ik glimlach terwijl ik naar het vuur in mijn handen kijk. "Maar je mag nu wel stoppen Skyler..." Op eens schiet er een stroom van angst door mijn lichaam heen. "Maar ik weet niet hoe!" zeg ik met een trillende stem. "Luca komt naar mij toe gelopen. "Wat je ook doet blijf kalm." Door die woorden schiet ik in de stress en raak ik in paniek. "Luca laat het stoppen! Het begint te branden!" Schreeuw ik luid keels. Violet kijkt verstrakt als een bang haasje naar mij want me nog meer in paniek raakt.

"Skyler blijf kalm!" roept Luca bang. Ik voel dat de vuur steeds verder naar boven gaat. Vanaf mijn handen brand het langzaam naar mijn armen. En voordat ik het weet staan ook mijn armen in brand. "Luca!!!!" gil ik...... "Luister Skyler... Alle gevoelens die je hebt gebruikt omdat vuur te maken... Moet je los laten." Mijn onderlip begint weer te trillen. Kalm sluit ik me ogen terwijl mijn handen en armen steeds meer pijn gaan doen en het vuur steeds meer naar boven gaat. Ik voel de energie stromen door mijn lichaam naar mijn handen. Het gaat heel snel. Veels te snel. Ik breek mijn gevoelens.... Iets wat ik zo moeilijk vind....... Ik moet mijn energie laten stoppen met stromen. Als een soort slang stroomt het door mijn lichaam heen.

Ik moet alleen die slang loslaten. Ik ruk me los van mijn gevoelens en laat mijn gedachtes weer binnen. Ik open en sluit een deur in mijn hersens. Ik voel de schokjes zich terug trekken en alle pijn weg gaan. Alsof het mijn lichaam verlaat. Ik voel de beelden van alles wat er is gebeurd als een gedachte mijn hersens binnen dringen. Wanneer ik voel dat alle deurtjes in mijn hersens dicht zijn open ik mijn ogen weer. Opgelucht haal ik adem. Het vuur is weg... En ik ben niet eens verbrandt! Ik voel me erg vermoeit en zwaar. Alsof al mijn energie uit mijn lichaam is weg gezogen. Ik zie de zwarte vlekjes al weer voor mijn ogen. Ik weet precies wat er nu gaat gebeuren.

Ik zie nog net door de zwarte vlekjes de bezorgden gezichten van Luca en Violet. Ik voel dat mijn benen slap worden en zak er door heen. Ik voel dat ik met een plons op de grond neer val en alles word zwart voor mijn ogen. Ik hoor de paniek In Luca's stem. Ik wil tegen hem zeggen dat hij zich geen zorgen hoeft te maken. Dat alles goed komt. Maar ik kan niks bewegen. Ik voel me als een baksteen. Energieloos... En voor ik het weet verlies ik ook mijn bewustzijn.............

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen