Foto bij 1. Si

And when the music starts
I never wanna stop, it's gonna drive me crazy
Music makes the people come together
Music mix the bourgeoisie and the rebel
- Madonna

Liam keek Harry verontschuldigend aan terwijl ze door Whitecross Street wandelden richting de oude kerk.
"Er zijn al sinds november renovaties aan het gebeuren. Ik ben niet zeker welk kantoor ze voor u gevonden zullen hebben." Hij klonk nerveus en beschaamd, alsof hij het ergste verwachtte.

Harry vond zijn kantoor op St. Luke's meteen leuk. Hij vond het beter dan die op het Barbican Centre. Veel beter. Van zodra Liam de deur opende voelde het goed. Het was onfris en klein. Er lag een laag stof op de boekenkast aan de linkerwand en er kwam nauwelijks licht binnen. Iedere keer Harry inademde proefde hij het plakkerige, spookachtige aroma van sigaretten en Windex. Het voelde als een oefenruimte, en dat voelde goed.
Liam integendeel was niet zo tevreden. Hij zag eruit alsof zijn ergste nachtmerrie was uitgekomen. Misnoegd ging hij met zijn vinger over de kast. Harry nam intussen wat papieren uit zijn tas en legde ze neer op de vooroorlogse bureau die in het midden van de kamer stond.
"Alles goed, Liam?" vroeg Harry geamuseerd door de afkeer die op Liam's gezicht te lezen stond. Liam keek naar zijn stoffige vingertop en trok een gezicht.
"Als met jou alles goed is, met mij ook. Denk ik." zei hij sceptisch. "Ik vraag me gewoon af of dit echt het beste is wat we konden doen." Liam keek wrokkig de kamer rond. Harry lachte en haalde zijn schouders op. Hij opende de lades van de bureau om te kijken of er iets inzat. Harry hoopte op een geheim liefdesbriefje, maar hij vond enkel maar 40 pence en drie rode duimspijkers.
"Heeft Gergiev dit kantoor ooit gebruikt?" vroeg hij, twijfelend. Hij keek naar Liam. "Nee, zeker?" Liam grinnikte.
"Absoluut niet. Nee, meneer." Hij schudde zijn hoofd.
"Wel, ik vind het leuk." zei Harry met een gemeende glimlach en zette zich neer in de vooroorlogse stoel. Niet erg ergonomisch. Liam leek nog steeds niet erg overtuigt.
"Locatie, locatie, locatie, Liam!" zei Harry en hij leunde achterover om de sterkte van de stoel te testen. Het kantoortje bevond zich achteraan het gebouw, niet ver van de oefenzaal, in een klein halletje, naast de toiletten. Het was gemakkelijk, maar het voelde ook alleenstaand en afgelegen, net als een geheim. Dat is waar Harry zo van hield. Hij lachte.
"Ik wet dat iedereen hier alleen komt als hij naar 'het groot toilet' moet." Liam keek nog meer walgend dan ervoor. Harry giechelt. "Komaan, Liam. Privacy is waar iedereen van houdt. Rustig even neerzitten en doen waarvoor je gekomen bent." Liam trok een gezicht. "Trek het je niet aan, maat!' lachte Harry. En dan gewoon omdat hij het niet kon weerstaan. "Iedereen moet wel eens iets per buizenpost verzenden." Harry kon zich niet meer houden van het lachen.

Liam voelde zich wat geaffronteerd, niet vanwege de menselijke uitscheiding, maar over het feit dat hij het zich niet moest aantrekken. Hij werkte zijn lichaamshouding bij. Hij probeerde zijn gezicht te relaxen. Hij leek ieder moment iets hips te kunnen gaan zeggen, ook al voelde hij zich daar niet goed bij.
Harry begon Liam steeds leuker en leuker te vinden.
"Oké," zei Liam ongemakkelijk toen Harry stopte met lachen. "Ik ga iemand zoeken die de sleutels voor dit gebouw heeft." Ze hadden al geluk gehad dat het niet gesloten was toen ze aankwamen. "En daarna ga ik nog even langs bij Grimshaw om te kijken of hij nog op schema zit." Harry knikte. Zijn zenuwen kwamen stilaan terug toen Liam het kantoortje uit glipte. Hij had niemand meer die hem kon afleiden van de nakende repetitie.
Twee van de vier muren van het kantoor waren net een schoolbord, waar permanente notenbalken stonden opgeschilderd. Harry ging er met zijn ogen overheen, hij merkte een muzieksleutel op met daarnaast een slordig geschreven maatsoort. Verschillende muzieknoten volgden daarop, ze bedekten bijna de volledige muur. Hij vroeg zich af hoe lang die er al op stonden en vooral wie ze erop had gezet. Hij haalde diep adem en overliep de muziek noot voor noot. Hij neuriede wat de noten beschreven, een poging om zichzelf wat te kalmeren. Zijn armen begonnen vanzelf te bewegen. Zijn rechterhand gaf een aanhoudend tempo aan en zijn linker sneed door de lucht met verschillende bewegingen. In zijn hoofd gaf hij er een dynamisch concept aan. Twee, drie... Harry draaide en volgde de muziek zoals het geschreven stond doorheen de ruimte.

"What the f--" Van schrik vielen Harry's handen meteen weer in zijn schoot.

Afspeellijst
+Music - Madonna

Wie of wat heeft Harry doen schrikken volgens jullie?

Wat vinden jullie van Liam in dit verhaal?

Groetjes Translator

Reacties (1)

  • Niallerslove

    Liam is heel cute; tbh had ik hetzelfde gereageerd als ik dat kantoor zo had aangetroffen. Maar wel tof dat Harry overal het positieve van in ziet! En ik denk - en hoop eigenlijk - dat Louis er staat en dat dit zijn geheime oefenruimte is?

    2 dagen geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen