Foto bij 95 • De Plaaggeest



Bijna weekend, ging er door haar hoofd. Niet dat het nou zo speciaal zou worden; ze had Quidditch training, maar dat was het dan ook wel voor de zaterdag. Eigenlijk had ze geen idee waarom ze er zo naar uitkeek. Bovendien zou het na de gebeurtenis van gisteren toch niet zo'n prettig weekend gaan worden. Het was nu al middag op de vrijdag en Myrtle zat haar de hele dag al op de hielen. Tijdens het ontbijt -die Eleanor voor de verandering een keer in de grote zaal at- werd haar beker met sinaasappelsap zo over haar gewaden heen gegooid. Ze was opgesprongen terwijl ze een keer luid vloekte. Natuurlijk viel er gelijk een doodse stilte om haar heen en ging ze mokkend weer zitten. Het sap zat enkel over haar cape heen, dus deze kon ze gemakkelijk afdoen. De stilte aan de tafel bleef echter niet lang aanhouden. Toen ze uitreikte naar een broodje, vloog haar bord op en schoot zo ver de zaal door dat het met een hoop geklengel voor de voeten van Dumbledore terecht kwam. Eleanor had kalmpjes Myrtles actie genegeerd, terwijl ze met haar nagels op de tafel tokkelde en omkeek naar Draco, die zijn schouders ophaalde en weer doorat. Eleanor stond op, liep met geheven hoofd naar de leraren tafel en pakte haar broodje op, terwijl ze Dumbledore aankeek en glimlachte. 'Ik heb een kleine ruzie gehad met Moaning Myrtle,' legde ze spijtbetuigend uit. De spriemende ogen van de andere leraren boorden van alle kanten gaten in haar lichaam. Het schoolhoofd lachte even en wuifde toen dat ze kon gaan.
Eleanor knikte en liep onder de veroordelende blikken van de professoren weer terug naar de tafel, waar ze haar bord neerzette en toen de zaal uitliep. In de gang kwam ze Myrtle tegen, die tegen de muur aan geleund vloog. 'Schrok je?' vroeg ze plagend en Eleanor schudde haar hoofd.
'Nou, maak je borst dan maar nat! Dat zal je leren om mijn Draakje van mij af te pakken!'
'Och, houd je kop,' beet Eleanor haar toe. 'Hij was nooit geïnteresseerd in een Modderbloedje als jij. Hij gebruikte je alleen maar, maar je was te dom om dat te zien.' Ze gunde de geest geen blik meer en liep door naar de kelder, waar ze haar spullen bij elkaar raapte en naar de kerkers liep voor de eerste les. Niet zeker of ze haar verenpen wel van haar nachtkastje had gepakt, rommelde ze in haar tas, waardoor ze pardoes tegen iemand opliep. Ze keek verschrikt op en zag dat het Snape was tegen wie ze aan was gelopen. 'Professor, goedemorgen,' antwoordde ze om een 'het-spijt-me' te ontwijken.
'Mevrouw Whelan, als u voortaan uw ogen op de gang houd,' zei hij slissend en Eleanor knikte. 'Natuurlijk Professor.' Eleanor glimlachte een grote, neppe glimlach en liep langs de professor naar het lokaal toe. Die Potionsles had Myrtle nog heel wat voor haar in petto. Eleanor was druk bezig met het brouwen van de laatste fase van de Polyjuice potion waar ze een paar maanden gelden al mee waren begonnen en was net klaar toen haar ketel plotseling opsteeg en tolde rondtolde in de lucht, waardoor de polyjuice door de kamer spetterde. Leerlingen gilden en probeerde zich te verbergen voor de liters polyjuice die door de kamer vlogen.
'Myrtle! Kappen nou!' gilde Eleanor door de kamer, waardoor een paar spetters in haar mond terecht kwam en ze hoestte geërgerd. Toen Professor Slughorn de ketel eindelijk naar beneden had gekregen met een spreuk, lag het hele lokaal onder de dikke, modderige drank. Iedereen leek wat gedesoriënteerd door de hele gebeurtenis, maar niets was zo erg als wat hen nog te wachten stond.
'Kan iemand mij misschien uitleggen wat hier gaande is?' vroeg Slughorn terwijl hij wat van de vieze drek van zijn mouw af veegde.
Alle leerlingen keken om naar Eleanor, die enkel geërgerd om zich heen staarde. 'Het was die Moaning Myrtle professor. Ze heeft een hekel aan me en loopt me al de hele dag te teisteren.'
'Oh,' antwoordde de professor wazig, 'nou, het maakt niet uit. Als je maar zorgt dat dit de volgende les niet gebeurd.' Zorgwekkend keek de man de klas rond, waar de met drek bedekte leerlingen hun best deden zich nog wat te fatsoeneren.
Eleanor lachte schaapachtig. 'Ik stuur wel wat huiselven om de zooi op te ruimen.'
Plotseling slaakte een van de Slytherin meisjes een luide gil en Eleanor keek verschrikt om. Het meisje draaide zich om en wat Eleanor toen zag kon alleen een slappe lach onderbouwen; haar gezicht was veranderd in dat van professor Snape. Niet veel later was het hele lokaal gevuld met chagrijnig uitziende gezichten, waar zwarte, vette haren langsheen hingen. Ron schreeuwde het uit, wetend dat hij net in zijn ergste nachtmerrie was veranderd. En zelfs Ernie leek behoorlijk van de kaart. Eleanor griste naar het bordje dat op de tafel lag en bekeek zichzelf erin. Terugkijkend, zag ze niks anders een verraste Snape, die al haar bewegingen nabootsten. Ze keek op naar de professor en had plotseling het idee dat ze weer een schooljaar lager zat, want ook hij was de polyjuice potion niet ontlopen. 'Nou,' zei hij een beetje verward, toen hij alle Snapes in zijn lokaal zag. 'Ik denk dat je hier in ieder geval een voldoende voor krijgt, Ailionora, maar ik krijg hier wel enorm de kriebels van, dus jullie mogen van mijn part gaan.'
Eleanor keek om naar Draco, maar kon hem niet vinden, wetend dat het toch een enorme zoektocht zou worden om vanuit al die Snape's hem te vinden, liep ze met de rest het lokaal uit. Paniek ontstond in de gangen toen de groep Snapes richting Great Hall liepen om te gaan lunchen. Leerlingen schaterden het uit en zelfs de Snapes leken de lol ervan er wel van in te zien. Langzaam maar zeker probeerde ze hun rol op zich te nemen en werd Snape nagebootst.
'Obviously....' klonk er links en 'Turn to page 394.' klonk er rechts. 'Potter!' bulderde Ron waarna hij zijn lip optrok en Harry aankeek, dat later Hermione bleek te zijn want Harry stond rechts van hem. Uiteindelijk raakte ze maar in de war omdat ze elkaar niet meer konden herkennen en namen ze plaats bij de tafels. Toen de leraren binnen kwamen lopen, keken ze raar op. Zeker toen het bleek dat er twee Snapes aan de grote eettafel zaten. MacGonagall leek alsof ze eindelijk toe was aan pensioen en Pomona Sprout werd er alleen maar zenuwachtig van. Maar de professor die nog wel het meest in shock leek, was Snape zelf (als dat Snape ten minste was).
Eleanor vond het niet erg om weer een keer bij de rest te zitten, want nu ze er zo uitzag, sprak toch niemand met haar behalve Ernie. Stiekem was Eleanor wel blij dat Myrtle deze streek had uitgehaald, want nu had ze eindelijk weer iets te lachen. Al bleef het de gehele dag nog wel een kunst om er achter te komen of je Snape tegen het lijf liep of een van de andere leerlingen. Maar toen de Potion eindelijk volledig was uitgewerkt, was de dag al weer bijna om. Natuurlijk was ze de hele dag nog niet door Myrtle met rust gelaten en greep ze elk moment die ze kon vinden om Eleanor te laten schrikken, uit te schelden of te pesten. Uiteindelijk kon Eleanor zich niet meer vastklampen aan haar kalmte en schold haar flink uit in de gang. 'En nu rot je een eind op, anders breek ik die jampot-glazen die jij een bril noemt!'
Ze had heel wat aandacht getrokken van andere leerlingen en besloot dit maar op te lossen in een ruimte waar niemand anders zou komen. Ze rende de trap af richting de tweede verdieping en rende daar de meisjes toiletten in. 'Waar zit je lafaard!' riep ze terwijl ze haar staf uit haar mantel haalde.
Geronk weerklonk vanuit de pijpen en Myrtle verscheen. Eleanor klemde haar kaken woedend op elkaar, totdat haar wangen rood aanliepen. 'Stop onmiddellijk met deze onzin, Myrtle,' zei ze streng.
'Nee! Wraak is het enige dat jij nog op je pad zal krijgen!' gilde ze woest.
'Dat Draco geen gevoelens heeft voor je is niet mijn schuld..-'
'Dat is het wel! Het is jou schuld. Jij loopt hier door de school te paraderen met je lange, glanzende haren, lieve lach en... En tastbare lichaam. Jij krijgt aandacht van alle jongens en ze vallen maar in katzwijm bij jou in de buurt. Kon je niet tevreden zijn met de knapste jongen van school? Moest je zo nodig iemand anders grote liefde stelen? Je krijgt hier spijt van, dat kan ik je verzekeren. Net als Olivia, zal ik jou achtervolgen tot je dood!' Een duisternis gleed over haar ogen toen ze naar Eleanor grijnsde, maar Eleanor, die wel meer te verduren had gekregen dit jaar, was niet bang voor haar. Een apart en onbekend gevoel nam haar lichaam over. En hoewel ze het voorheen het liefst af zou schudde, kon ze niet ontkennen dat ze het geen fijn gevoel vond. Een twinkeling glansde in haar ogen en ze pakte haar kans. 'Als je er zo over denkt, misschien moet ik hem dan maar wel voor mezelf houden,' zei ze treiterend, 'beter dan mij krijgt hij toch niet.'
Myrtle krijste woedend, waardoor haar lange haren als slangen alle kanten op kronkelden. Maar net toen ze de aanval wilde inzetten, sloeg de deur open en stapte Draco naar binnen. 'Afgelopen nu!' riep hij en Myrtle viel stil. Draco keek niet om naar Eleanor en bleef Myrtle strak aankijken. 'Laat haar met rust, Myrtle. Ik ben niet in jou geïnteresseerd en dat zal ik ook nooit worden, maar daar is Eleanor niet de schuld van. Je bent een geest en je bent dood, dit zou nooit wat worden.'
Myrtle keek hem aan en zakte langzaam naar beneden tot ze een meter bovende grond bleef stilhangen. Ze snikte zachtjes in de stilte en begon toen hard te jammeren. Een antwoord kreeg Draco niet, want Myrtle schoot de lucht in en verdween met een luide plons in één van de toiletten.
Eleanor, die nog steeds naar de wc staarde, stopte haar staf weer weg en richtte zich op Draco. 'Blij dat dat over is.'
Hij knikte. Toen keek hij haar aan en grinnikte terughoudend. 'Nooit verwacht dat jij zo'n grote bek had,' merkte hij op en schraapte zijn keel.
Eleanor glimlachte wat schaapachtig. 'Dat lieg je. Dat heb je al vaker meegemaakt.'
'Nee, dit is anders,' antwoordde hij. 'maar dat weet je zelf ook wel. Je kan lang niet zo goed liegen als je denkt.'
Eleanor fronste haar voorhoofd en sloeg haar armen over elkaar. 'Oh, als jij het zegt.'
Hij keek haar een paar tellen doordringend aan en even leek het alsof hij zijn blik niet meer van haar zou wenden. Het leek voor beide partijen een aparte zaak dat ze in een gesprek gewikkeld waren geraakt, maar ook leek geen van hen klaar om er een einde aan te maken. Uiteindelijk schraapte Draco zijn keel weer en sloeg zijn ogen neer. 'Van haar heb je in ieder geval geen last meer.'
Eleanor knikte. Ze herinnerde zich dat Draco de vorige keer had gezegd dat hij haar -net als zij- had gebruikt voor zijn eigen egoïstische daden. Myrtle was vervelend, maar inderdaad een goeie luisteraar. Ze vroeg zich af wat Draco met haar had gedeeld waar hij niet met zijn vrienden over durfde te praten. Ze had altijd gedacht dat hij erg close was met Pansy en ze op z'n minst alles wel bij haar kwijt kon of bij Zabini. Wat was er dan zo belangrijk voor hem dat hij er niet over kon spreken met één van hen? Hij wilde zoveel over haar weten, waarom zou zij dan niks over hem mogen weten. Geven en nemen, toch?
'Gisteren zei je dat we haar beide gebruikte in ons eigen voordeel,' begon ze voorzichtig en praatte pas verder toen hij haar weer aankeek. 'Waar had jij haar voor nodig?'
'Maakt het uit?' zei hij nors, 'Jij wil nog steeds niet toegeven dat je wordt gemarteld.'
'Omdat je het mis hebt,' sprak ze hem tegen. 'Ik ga het niet vertellen, niet als jij me niet verteld wat jij geheim houdt. Ontken maar niks, je bent minder moeilijk te lezen dan je denkt.'
Draco viel stil en bleef haar aankijken. De spanning steeg voelbaar in de kamer en de blik die hij haar schonk, stuurde sidderingen over haar hele lichaam. Draco leek verwikkeld in een tweestrijd tussen de waarheid die hij wilde weten en de waarheid die hij zou moeten opgeven. Uiteindelijk opende hij zijn mond en sprak. 'Als ik jou vertel waarom, vertel jij mij dan wat er met jou aan de hand is?'
Ze knikte instemmend en hoewel ze eerst zeer twijfelde, omdat ze niet wist wat er zou gebeuren als ze het hem zou vertellen, stemde ze toch toe. 'Beloofd.'
'Goed,' antwoordde hij, 'morgen om twaalf uur op de zevende verdieping. Niet te laat komen en zorg dat je alleen bent.' Hij draaide zich om en opende de deur van de toiletten. 'Oh,' zei hij nog en keek over zijn schouder, 'hou dit zo, die pit. Het past beter bij je.' Vervolgens verdween hij de deur uit en liet Eleanor alleen achter. Ze glimlachte. Er leek praktisch een last van haar schouder te vallen toen ze zichzelf realiseerde dat er toch iemand was die haar nam voor wat ze was geworden en die zij niet had teleurgesteld. Ergens voelde het raar dat ze met Draco had afgesproken, maar ze was zo blij dat er iemand was die zei dat ze niet hoefde te veranderen dat ze het compleet vergat. Ze was nieuwsgierig naar wat hij zou vertellen. Natuurlijk had ze het hele jaar al doorgehad dat er iets niet in de haak was, maar wie had ooit gedacht dat zij hier nog naar zou vragen? Wie had ooit gedacht dat zij überhaupt een gesprek konden voeren zonder elkaar de kop in te drukken? Er was zo veel gebeurd dit jaar, zoveel dingen die niemand had kunnen voorspellen.

Reacties (6)

  • scintillare

    Bij die Snapes zie ik echt een kudde Snapes voor me die dehele tijd 'Snape' zeggen en in paniek rondlopen xd

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Hahahahahahahahahahhahaha meerdere Snape hahahahahahahaha
    Sorry dat ik niet eerder reageerde maar ik had het zeer druk want ik ging op kamp enzo
    Dus ja
    Kudoo voor dit geweldige hoofdstukje

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Whahaah i love it! O.o ik moet weten wat er morgen gebeurd!!!!

    4 jaar geleden
  • Chantilly

    Omg ik lig echt helemaal dubbel.. Al die Snapes, hahahahah!
    Jaa Drella in action! <3

    4 jaar geleden
  • Histoire

    Ik zou het echt verschrikkelijk vinden, moest me dat overkomen dat iedereen plots op mij lijkt... Dan kan iedereen zo weten hoe je er naakt uitziet. Wat een privacy inbreuk... En mooi geschreven stuk!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen