Foto bij 97 • De Vanishing Cabinet

Groetjes uit Griekenland!




Zaterdag had Eleanor al vroeg haar training, zo vroeg dat iedereen in de kamer nog in diepe slaap was toen zij de slaapkamer verliet. In de gemeenschappelijke ruimte stuitte ze op Davon en Jayden tegen. Ze keken om en glimlachte naar haar.
'Volledig ont-Snaped zie ik,' grapte Jayden en knipoogde naar haar.
Eleanor stak haar tong quasi-beledigd uit. 'Ha-ha, hilarisch. Schiet nou maar op, anders krijgen we zo Smith op ons nek.' Met stevige passen liep ze langs de twee oudere jaars en liep de kelder uit. Ze had opnieuw slecht geslapen en wilde de training het liefst snel achter de rug hebben, zodat ze van de rest van haar vrije dag kon genieten. De roddel over Myrtles daden was de hele school al rond gegaan en iedereen in die les gaf haar de schuld van het ongeval. Het was in het begin weliswaar grappig, maar na zeker drie uur was het drankje nog niet uitgewerkt en begonnen de leerlingen -en daarbij vooral de vrouwen- een beetje wanhopig te worden. Niemand zat er echt op te wachten om door het leven te gaan als een chagrijnige, oude man door het leven te gaan. En Snape, de échte Snape, werd met de minuut onaangenamer. Ze had gehoord dat hij nog nooit zoveel derde jaars uit een klas had gestuurd als dke dag, en dat terwijl die arme leerlingen er niks mee te maken hadden. Eleanor vond het wel grappig, Snape pesten leek ondertussen haast een van haar favoriete hobby's te worden.
'Mag ik je een persoonlijke vraag stellen, Ella?' vroeg Jayden plotseling onderweg naar buiten. Hij ging naast haar lopen en keek haar aan. Zijn ogen leken op dat van een puppy; groot en smekend en die blik stond hem niet.
'Eigenlijk niet,' antwoordde ze bot en wende haar gezicht af, 'het ligt eraan wat het is.'
Jayden opende de deur voor haar naar buiten de schoolgronden op en volgde haar.
In de verte zag Eleanor Hagrid en Fang het bos inlopen, zwaaiend naar een aantal leerlingen die aan het joggen waren. Ze was nog steeds wel wat angstig dat Fang zou aanslaan, maar zorgde er altijd voor dat ze met een grote boog om Hagrids huisje heen liep. Na dat accefietje was ze uberhaupt uit de buurt gebleven van de magische dieren. Zeker de Thestrals. Ze kon zich niet voorstellen wat er zou gebeuren als die wezens haar zouden aanvallen, of de Centaurs. Ze wist zeker dat ze dat niet zou overleven en bleef er daarom ook maar ver van uit de buurt.
'Hoe- uhm.. Hoe gaat het met je?' vroeg hij aarzelend en Eleanor keek hem met opgetrokken wenkbrauw aan. 'Oké, wie heeft je hiertoe aangestuurd?' vroeg ze argwanend.
Jayden haalde zijn schouders op. 'Niemand, ik wil het zelf gewoon weten. Aangezien je zoveel ruzie hebt..-'
'Het gaat prima, Jay,' kapte ze hem af en liep door. Jayden was echter niet van plan het hierbij te laten en pakte haar arm vast. Hij seinde even kort naar Davon dat hij door moest lopen en keek Eleanor doordringend aan. 'Ik meen het, Ella. Ik-ik maak me zorgen om je.'
Eleanor keek hem even aan. Het was duidelijk aan zijn gezicht te zien dat hij het meende. Jayden was normaal gesproken niet het type die zijn gevoelens op tafel smeet. Hij gaf om haar, dat wist ze en dat had ze ook vaak genoeg gemerkt. En zelfs in die jaren had hij haar nog nooit zo apart genomen. Eleanor had haar poot echter al stijf gezet en trok haar arm terug. 'Je hoeft je om mij geen zorgen te maken, Jay, dat is al niet meer nodig.' Ze wilde weglopen, maar hij greep opnieuw haar arm vast. 'Wat bedoel je?' drong hij aan.
Zijn vingertoppen drukte in haar huid en even keek ze hem met een pijnlijk gezicht aan. Jayden had het blijkbaar door, want hij loste direct zijn greep.
'Niks,' zei ze scherp en trok zich opnieuw los uit zijn greep. 'Laat me met rust en stop met vragen stellen.' Ze sprong op haar bezem en vloog van hem weg. Nog even volhouden, dacht ze, dan zou het gewicht van haar geheim worden verlicht. Hoe durfde Jay? Het hele jaar door had hij nog geen poot naar haar uitgestoken en wanneer ze totaal op instorten stond, merkte hij het pas? Nee, dat was te laat. Hij was te laat. Dat waren ze allemaal. De een was nieuwsgierig vanwege een paar mooie roddels, de ander vanwege een mogelijk avontuur en anderen wilde alleen maar snoepen van het laatste beetje energie dat zij over had. Ze liet zich niet meer bespelen, het was klaar. Als haar vrienden al haar leugens dit jaar geloofden, dan mogen ze er lekker in stikken, want dat is het enige dat ze nog voorgeschoteld krijgen.

Na de training nam Eleanor niet de tijd om zich om te kleden en vloog direct terug naar school. Het spel was vandaag niet zo goed verlopen als verwacht en ze kon Zacharias maar niet van haar nek af krijgen. Deze keer waren Jayden en Davon er namelijk niet om haar te steunen, al kon ze duidelijk merken dat ze wilde helpen aan de manier waarop ze hun bezem in hun handen klemden. Eleanor redde zich echter prima en zette met genoegen een grote bek op tegen de Captain, waardoor ze wel vijf minuten uit het spel werd gezet, maar dat kon haar niet zoveel schelen. De training was toch niks zonder haar als Keepster en ze werd er al gauw weer bij gehaald. Tegen de middag aan kwamen de andere jaargenoten naar de training kijken. Ernie en Justin staken een duim naar haar op, maar Susan en Jenna gunde haar geen blik. Hermione, Ron en Harry waren er ook een uurtje, maar ook zij hielden zich stil. Eleanor liet zich niet door hen afleiden, maar telkens als Jayden dichterbij kwam, raakte ze even haar focus kwijt. Eigenlijk had ze nooit verwacht ruzie met hem te krijgen, hij was immers altijd een van haar fijnste maatjes geweest. Het was eigenlijk ook om die reden dat ze zich die middag, nadat ze had gedoucht en zich had aangekleed, met een lang gezicht naar de zevende verdieping bevond, waar ze had afgesproken met Draco. Vanaf het moment dat het douchewater haar huid raakte, overviel de nervositeit haar. De realisatie dat ze training voorbij was en ze zo weer oog in oog zou staan met Draco, leek een knoop in haar ingewanden te leggen. Ze was bang dat ze er naast zat en dat hij straks door haar toedoen zou sterven. Als dat zo was kon ze niks anders doen dan de school ontvluchten en haar leven ver van de beschaving leven. Misschien moest ze naar een ander land verhuizen. Maar ze kon nog niet eens verschijnselen, hoe kon ze dan de autoriteiten ontvluchten? Angstig kleedde ze zich aan en met een misselijk gevoel begaf ze zich naar de hal der trappen. Met elke treede die ze besteeg, leek haar angst te verdubbelen en ze twijfelde of ze de boveste verdieping wel zou halen zonder straks kotsend over de reling te hangen. Uiteindelijk en tegen beter weten in, liep ze de gang in op de zevende verdieping, langs de bibliotheek, en de Hall der hexes. Er klonk een zacht gefluit en Eleanor keek op. Aan het einde van de gang stond Draco tegen de muur geleund en keek haar kant op. Even keek ze om zich heen om te zien of er verder nog iemand in de buurt was en toen ze zeker wist dat ze alleen waren, liep ze naar hem toe.
'Je bent laat,' zei hij toen ze een meter van hem verwijderd bleef stilstaan. Hij had een groene appel in zijn hand, die hij herhaaldelijk omhoog gooide en weer opving.
'Ik had training.'
Draco grijnsde en liep voor haar langs richting een muur waar een groot wandkleed voorhing. Eleanor herkende deze plek maar al te goed, dit was waar de Room of Requirement was verborgen. Ze keek Draco aan, maar zei niks. Even dacht ze terug aan alle beweringen die Harry het hele jaar door over hem had en ze besefte dat hij het niet helemaal hij het verkeerde eind had. Was dit waarom hij steeds op de zevende verdieping rondliep? Omdat hij de Room of Requirement ergens voor gebruikte?
Draco keek een keer achterom, greep haar pols vast en trok haar mee achter het gordijn de deur door. Schokjes gingen door haar lichaam toen zijn huid de hare raakte. Ze voelde een diepe blos opkomen en slikte deze gauw weg, voordat hij het zou zien en volgde hem de kamer in. De kamer die echter voor haar ogen verscheen leek niks op de kamer die zij herkende als de Room of Requirement. Amper een paar zonnestralen scheen door de bevuilde ramen en in die stralen kon ze stofdeeltjes zien dansen. Het rook er muf, als in een oude antiekwinkel. Stapels met dikke, oude boeken reikten zo hoog als het plafon en zaten bedekt met spinnenwebben. Er stonden vitrinekasten met allerlei potjes en stapels papieren erin. Ze zag vogelkooien, wereldbollen, harpen en zelfs trommels onder een tafel liggen. Zo ver als ze kon kijken, zag ze niks anders dan troep.
'Wat is deze kamer?' vroeg ze terwijl ze om zich heen keek. Haar stem echode licht door de kamer.
'De kamer van de verborgen dingen,' antwoordde hij en liep voor haar langs tussen de bende door.
Eleanor volgde hem, niet zeker waar ze naartoe zouden gaan. Ze kon niet geloven dat er in Hogwarts zoveel troep zou liggen. En ook zoveel Muggle spullen. In de hoek onder een stoeltje zag ze een badeendje liggen en toen ze in een vitrinekast keek, zag ze een tandenborstel naast een handspiegel liggen. Eleanor trok een vies gezicht, wie zou dat nou willen bewaren?
Uiteindelijk stopte Draco met lopen, vlak voor spookachtige, grote, zwarte kast. Eleanor keek hem aan. 'Wat is het?'
'Een Vanishing Cabinet,' antwoordde hij kalm en opende de deur van de kast. 'Het wordt gebruikt om dingen van de ene naar de andere plek te transporteren, maar deze is kapot.'
Eleanor legde haar hand tegen de koude kast aan en wreef over de planken heen. Het hout voelde koel onder haar huid en toen ze deze weer weghaalde, zat er een laagje stof op. 'Waar is de andere kast?'
'In Diagon Alley.' Draco legde de appel in de kast en sloot vervolgens de deur. 'Harmonia Nectere Passus,' sprak hij helder en zette een stap naar achter.
Eleanor wachtte geduldig en keek uiteindelijk toe hoe Draco naar de kast terug liep en de deur weer opende. Uit de kast haalde hij de groene appel, waar nu een duidelijke hap uit genomen was. Eleanor staarde er verwonderd naar, terwijl hij de appel langzaam ronddraaide in zijn hand.
'Je wilde weten wat ik met Myrtle deelde?' vroeg hij schor.
Een rilling drong zich door haar ruggengraat en Eleanor knikte.
'Dit is het.' Hij keek op naar de kast. 'Mij is de taak opgedragen om deze kast te repareren.'
Eleanor begreep niet helemaal waar hij naartoe ging. Het was haar een vraag wie hem dit had opgedragen en waarom hij dat zou doen. Moest hij zich niet meer zorgen maken om zijn diploma in plaats van een stuk brandhout?
'Ik snap het niet,' zei ze toen, 'van wie moet je dat doen? En waarom dan?'
Draco wees naast haar en Eleanor nam plaats op een krakkemikkig, houten stoeltje. Ze keek hem met grote ogen aan, nieuwsgierig naar wat hij te vertellen had. Ze had nooit verwacht dat zij ooit oprechte interesse in de jongen zou tonen, maar het enige dat ze op dit moment wilde was haar nieuwsgierigheid stillen. Wat hij haar ook zou vertellen, ze was niet van plan om weg te lopen. Hij was de enige die had gezien dat er iets mis was dit jaar en de enige die werkelijk zijn best deed om er achter te komen, zonder opdringerig over te komen of egoïstisch te zijn. Hij wilde niet weten wat er was voor hemzelf, omdat hij zichzelf er rot bij voelde dat hij het niet wist, hij gaf immers niks om haar. Hij was nieuwsgierig, maar gaf haar er iets voor terug; gelijkheid. Een oog voor een oog. En hoewel ze eerst bang was geweest voor wat hij kon gaan doen, leek deze angst te zijn omgeslagen in een aanlokkelijke spanning. Een spanning die haar langzaam voedde en haar deed snakken naar meer. Ze wilde alles weten.
Draco, die nog steeds geen spiertje had bewogen, leek echter nog te aarzelen. Als zijn geheim net zo groot was als dat van haar, dan kon ze zijn aarzeling begrijpen. 'Draco,' sprak ze toen bijna fluisterend, 'Ik kan begrijpen dat je me niet vertrouwd, maar..-' Ze stopte even met praten en sloeg haar ogen neer. 'Ik heb niemand meer.' Ze frunnikte wat aan haar trui en slaakte en zucht. 'Ik praat met niemand meer over dingen behalve het weer of de les. Ik heb geen interesse in roddels. Wat je ook voor jezelf houd en hoe heftig het ook mag zijn, ik blijf hier en ik laat jou je woord doen. Mijn belofte als een Hufflepuff zal wel niks betekenen voor een Slytherin, maar ik beloof je, wat binnen deze muren gebeurd, blijft binnen deze muren.' Ze richtte zich op en keek hem aan. Haar ingewanden trokken samen van ongemak en ze voelde hoe een spanning de haartjes op haar lichaam deed opstaan.
Draco draaide zich om en keek haar aan. Even bleven zijn ogen op haar rustte, net zoals hij de vorige keer had gedaan, leek het alsof hij door haar heen probeerde te kijken. De jongen sloeg zijn ogen neer en bracht zijn hand naar de machetteknoopjes van zijn zwarte overhemd.
Met een ruk trok hij zijn mouw omhoog en liet de bleke huid van zijn arm zien, die nu ontsierd was door een zwarte tatoeage van een doodshoofd en een slang. Eleanor sloeg van schrik haar hand tegen haar mond en ze staarde naar het duistere teken dat op Draco’s arm gegrafeerd stond. Ze kende het maar al te goed en herinnerde zich de groene rook in de lucht aan het einde van de Quidditch world cup. Haar adem stokte even in haar keel toen de angst van die avond opnieuw haar lichaam vulde, maar toen Draco zijn mouw weer dichtknoopte, kalmeerde ze zich weer. Draco keek haar niet aan, alsof hij bang was voor haar mening.
‘Hoelang hoor je al bij hem?’ vroeg ze voorzichtig, alsof ze bang was dat iemand haar afluisterde. Het voelde alsof haar keel werd dichtgeknepen en ze adem te kort kwam. Ze werd met de minuut nerveuzer.
‘Zomervakantie,’ antwoordde hij, nog steeds weigerend haar aan te kijken. ‘Hij koos mij speciaal uit.’
Eleanor knikte en keek op naar de kast en wenkte er naar met een knikje van haar hoofd. ‘En de kast, waar dient het voor?’
Draco viel stil, niet wetend of hij wel door moest gaan met praten.
Eleanor slaakte een zucht en wreef ongemakkelijk over haar benen heen. Van alles dat ze dit jaar te horen had gekregen, had ze nooit gedacht dat Harry’s beschuldigingen over Draco waar konden zijn. Hij was een pestkop, ja, maar een Deatheater? Dat had ze niet zien aankomen. Dit jaar had ze überhaupt een boel kanten van hem leren kennen waar ze nog niet bekend mee was, wederzijds ook. Maar het was haar duidelijk dat hij nog meer voor haar verborg en ze had er alles voor over om er achter te komen. Ze was al zo ver geraakt en ging het er niet bij laten.

Reacties (5)

  • EvilDaughter

    Oehh griekenland!
    Lekker kalamari eten:P

    Het komt eindelijk een beetje goed russen die twee:D

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Vertrouwen is de basis van een gezonde relatie met een deatheater;)

    4 jaar geleden
  • Histoire

    En wat zal hij van haar ketting zeggen... Verder, verder, verder! Ben ook benieuwd wat haar aandeel in Dumbledore zijn dood en zo zal zijn.

    4 jaar geleden
  • Chantilly

    Oehh(flower)
    Have fun in Greece, love!

    4 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Ze vertrouwen elkaar! Nou ja, Draco vertrouwt Eleanor toch al

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen