Foto bij 96 • Groene roddels

Dag lieve mensen! Vanaf morgen even minder hoofdstukjes want ik ben dan lekker op vakantie! But of course not without your dosis of Draco!

Ander nieuws: A darkened heart is genomineerd voor beste story van 2016!! Dus voor wie hier achter zit: thank youu!! You made my day even more awesome!(flower)



Draco Malfoy P.O.V.

'Morgen om twaalf uur op de zevende verdieping. Niet te laat komen en zorg dat je alleen bent.' Draco draaide zich om en opende de deur, maar voordat hij de gang hij liep bedacht hij zich nog. 'Oh,' zei hij en keek over zijn schouder, 'hou dit zo, die pit. Het past beter bij je.' Daarna liep hij de deur door en sloot deze achter zich. Even bleef hij met zijn rug tegen de gesloten deur aan staan en vloekte fluisterend. Waarom zei hij dat nou weer? Goed, hij kon er niet onderuit. Hij kreeg er kippenvel van wanneer ze zo zelfverzekerd was, anders dan het onderdanige karakter dat haar normaal gesproken haar excuses liet aanbieden. Er leek een vuur in haar te branden die hij nog nooit had gezien. Hij slaakte een diepe zucht en liep de gang in richting de trappen. Onderweg kwam hij Pansy tegen met haar bende meiden; Millicent Bulstrode, Tracey Davis en Daphne Greengrass.
'Draco, waar ga je naartoe? De kerker is die kant op,' merkte Pansy op en wees met haar duim over haar schouder naar de gang achter zich. Draco knikte instemmend. 'Weet ik. Ik moet nog even wat regelen.'
Pansy keek hem aan met grote, nieuwsgierige, bruine ogen en veegde vluchtig een pluk van haar pluizige, bruine lokken achter haar oor. 'Gaat het wel goed met je? Je lijkt wat verslagen.'
Draco haalde zijn schouders op. 'Gaat prima. Geen zorgen.'
'Kom op Pansy,' zei Daphne en pakte de arm van haar vriendin vast. Ze trok er een keer ongeduldig aan, maar Pansy stribbelde geërgerd tegen. 'Ja, wacht nou even zeg.' Ze rukte zich snibbig los uit Daphne's greep en liep naar Draco toe. 'Kan ik anders wat voor je doen?'
'Nee,' antwoordde hij bot.
Pansy rechte haar rug en keek hem beledigd aan. 'Nou, dan niet. Sorry hoor.' Ze draaide zich om en liep met haar vriendinnen de gang uit. In één teug leegde Draco zijn longen in een gefrustreerde zucht. Hoewel hij in de vorige jaren graag met Pansy rondhing -en dan was het niet alleen omdat hij zo graag met haar wilde praten- en hij genoot nog steeds wel van haar bijzijn, maar zijn gevoelens leken dit jaar veel te ebben. Misschien kwam het door de taak die hem was opgegeven, maar hij had lang niet meer zulke drang om bij haar te zijn. Ze bleef een vriendin natuurlijk, een erg goeie vriendin, maar hij leek steeds minder te begrijpen waarom hij ooit gevoelens voor haar had. Ze was niet eens heel knap en zag er een beetje uit als een Pug. Maar ze gaf om hem en ze hadden altijd veel plezier samen. Echter was zij niet waar hij naar zocht. Een pleziertje voor een keer -of misschien wel vaker- maar zeker niet wat hij zocht voor in een relatie. Niet dat hij daar überhaupt naar opzoek was. Hij had wel betere dingen te doen en kon zich het zeker niet veroorloven om gevoelens te kweken. Dat was enkel een zwakte en meer niet. En toch kon hij er niet om heen dat Eleanor de enige was naar wie hij zich wel wilde toetrekken. Loom beende hij de trappen op naar de zevende verdieping. Daar ging hij weer, dacht hij. Opnieuw zat hij met zijn gedachten bij de Hufflepuff. Het was alsof er geen dag voorbij ging dat ze niet in zijn hoofd rondspookte. Hij leek haast wel geobsedeerd door haar. Ooit had hij gedacht dat de onbereikbare Hufflepuff geen diepte bevatte, dat ze door haar goedhartige karakter nooit wat leek te verbergen en dat er geen spanning in zat. Het was om die reden dat zij een gemakkelijke prooi leek te zijn voor hem. Je moet een boek niet op zijn kaft beoordelen, dat bleek maar weer. Het wandtapijt waarachter zich de room of hidden things verschool, verscheen aan het einde van de gang. Hij wandelde drie keer heen en weer voor de deur en liep toen achter het tapijt de room of hidden things binnen. Hij volgde het pad dat hij had gecreërd door de stapels hoge troep naar de kast die hem in zijn dromen had geteisterd en ging er voor staan. Het was donker om hem heen, op de ene zonnestraal na die door het stoffige raam op de kast scheen. Hij verborg zijn handen in zijn zakken en staarde naar de gesloten deuren. Hij kon het niet geloven dat hij nog steeds had gefaald in het repareren van de kast. Het ergste was nog dat dit nog maar het minste was waar hij zich zorgen om moest maken dit jaar. Goed, hij moest dit afmaken om zijn tweede taak te volbrengen, maar dat was juist waar hij zich zorgen om maakte. Zijn tweede taak was Dumbledore om zeep helpen en hij mocht niet falen. Maar Draco had nog nooit iemand vermoord, verwond ja, maar niet vermoord. En nu was het zijn taak om de machtigste tovenaar in de wereld te vermoorden. Kon hij dat wel doen? Was hij wel moedig genoeg?
Draco zuchtte, hij moest zijn kracht vinden en tot nu toe leek hij die alleen maar te verliezen. Hij kon wel dagen gaan zitten piekeren over hoe hij de kast kon repareren, maar dat zou hem alleen maar meer frustreren. Slaap kwam hij al te kort, hij kon het niet hebben om nog meer concentratie te verliezen. Wanneer je iets zoekt, vind je het niet, maar wanneer je er niet naar omkijkt, ligt het ineens vlak voor je neus. Het was niet de eerste keer dat Draco dat had meegemaakt. Honderden keren bij zijn schoolboeken, duizenden keren bij zijn verenpennen en zeker wel tientallen keren bij zijn stropdassen, die hij altijd maar ergens in een hoekje gooide. Hij moest zijn aandacht van de kast aftrekken, misschien dat hij er daarna wel achter zou komen hoe hij deze kon repareren. En daarbij, morgen zou hij Eleanor erover vertellen. Misschien dat zij zelfs wel een idee had. Hij had erover getwijfeld het haar te vertellen, dat zeker. De Dark Lord had hem immers verboden om iemand te vertellen over zijn taken en hij had zich er tot nu toe goed aangehouden, wetend dat hij het anders met zijn leven zou bekopen. Zelfs Pansy wist er niks over en die vertrouwde hij misschien zelfs meer dan Crabbe en Goyle. Maar Draco vroeg zich sterk af of de Lord er wel achter zou komen als hij het tegen iemand zou vertellen. Of hij moest spionnen in de school hebben. Ja, Snape, maar zelfs hij wist niet wat er allemaal in Draco's leven omging.
Draco staarde naar de kast en opende een van de deuren. Deed hij er wel goed aan, om het Eleanor te vertellen? Ze werd immers gemarteld door Lord Voldemort, ze had geen kans dat te overleven. En toch blijft ze het ontkennen. Welke reden zou ze hebben om niemand te vertellen dat de meest duistere tovenaar haar in haar macht heeft? Eleanor zou haar leven geven voor wie dan ook, dat wist hij, maar wat zou Voldemort dan van haar moeten? Hij had Draco toch, en hij hoefde maar met zijn vingers te knippen of Draco zou wel uitzoeken wat er aan de hand was. Waarom daar een Hufflepuff voor gebruiken?
Misschien beelden hij het zich gewoon in, misschien was dat wel helemaal niet het geval en was het iemand anders die haar martelde.
'Omdat je het mis hebt,' had ze gezegd gisteren. Misschien was dat wel zo, maar wat was er dan aan de hand met haar? Vanmiddag zou hij er wel achter komen. Het was nog vroeg. Misschien moest hij maar even zijn aandacht er vanaf zetten en teruggaan naar de Kerker. Hij sloot de deur van de kast en verdween uit de kamer. Hoe hij het vanmiddag zou aanpakken wist hij nog niet, hij zou wel zien hoe het zal gaan. Eigenlijk wilde hij er niet te veel over nadenken, zodat hij niet te hogen hoop zou krijgen. Het was immers de bedoeling dat hij haar zover zou krijgen dat ze zou vertellen wat er met haar aan de hand was. Want als het geen martelaar was, zoals zij beweerd, wat dan?
Hij rende de traptreden af met twee tegelijkertijd tot hij in de kerker uitkwam en richting de Slytherins gemeenschappelijke ruimte liep. Hij ging voor de deur staan en sprak het wachtwoord 'slangenogen' uit en de deur zwaaide open. Draco liep naar binnen en werd verwelkomt door de plek waar hij zijn zes jaren had doorgebracht in Hogwarts. Een aantal leerlingen, waaronder zijn jaargenoten, zaten op de groene meubelen en keken op. Pansy sprong direct op van haar plaats en liep naar hem toe. 'Daar ben je,' zei ze en bleef voor hem staan. 'Waar was je naartoe?'
'Moet ik me bij jou melden als ik ergens heen ga dan?' antwoordde hij scherp en nam plaats in een grote, leren fauteuil.
Voetstappen klonken over de granieten grond achter hem aan. 'Nee, maar je hoeft er ook niet zo eikelig over te doen.' Pansy ging naast Blaise zitten en pakte haar tijdschrift weer van tafel. Draco rolde met zijn ogen en negeerde haar opmerking. Om hem heen zaten ook Tracey en Blaise, die geconcentreerd bezig waren met een schaakspel. Blaise was zoals altijd aan de winnende hand. Naast Tracey zat Mellicent. Zij was niet zozeer mer iets bezig, maar keek een beetje toe hoe de andere aan het schaken was. Het tafereel voor hem ontspande Draco, het deed hem denken aan de gezellige avonden die hij huer besteedde, waarin ze spelletjes speelde, of kaartte, op tovenaarswijze natuurlijk. Het was fijn dit weer even terug te krijgen.
'Hebben jullie Myrtle horen krijsen vanochtend?' Daphne kwam aanlopen en nam plaats op de brede leuning van de bank naast Pansy en Blaise. Ze had haar zwarte haren in een staart gebonden en hield een nagelvijl in haar hand. Haar gezicht stond nog chagrijniger als meestal en het deed haar knappe gezichtje geen goed. 'Ik meen het, als dat kreng nog een keer de ketel van die Hufflepuff laat zweven doe ik haar wat.'
'En hoe wilde je dat doen dan, haar wurgen?' gniffelde Blaise krachtig. 'Voor je er geen erg in had, Myrtle is een geest.' Blaise plaatste een pion vooruit op het schaakbord en keek Tracey Davis aan, die op haar beurt haar paard verplaatste.
Daphne gaf Blaise een klap tegen zijn achterhoofd. 'Nee, oen. Ik bedoel die stomme Hufflepuff.'
Alert keek Draco onder zijn wimpers door naar Daphne, die driftig haar nagels begon te vijlen en haar benen over elkaar sloeg.
'Ik kan dat kreng niet uitstaan,' ging ze schaamteloos verder. 'Altijd voldoendes in alles, een ster in Quidditch, jongens die als hondjes achter haar aanlopen. Zelfs die Hufflepuff Beater kruipt al voor haar.' Ze wees boos met haar vijl vooruit en fronsde zo diep dat haar ogen haast onder haar wenkbrauwen verdwenen.
'Bates?' vroeg Mellicent terwijl ze voor Tracey de koningin een stap vooruit zette, nadat zij te lang had zitten nadenken over haar volgende zet. Tracey richtte zich boos op toen Blaise haar koningin in beslag nam en vuil naar haar grijnsde.
'Ja, die. Na Cedric is hij toch wel de knapste van die grondgravers en hop, ook hij hobbelt achter haar aan. Ik begin de hoop een beetje te verliezen als ze zich allemaal maar op hun knieën laten vallen voor een dom wicht als zij. Wat is er gebeurd met de intelligente mannen?' Daphne trok een vies gezicht en ging toen weer verder met het vijlen van haar nagels. Het was Draco al opgevallen dat zij en Pansy een gloeiende hekel hadden aan Eleanor, maar misschien was dat omdat ze zelf een oogje hadden op de Hufflepuff Beater. Tracey en Mellicent vielen wel mee. Zij leken zich nooit te mengen in het geroddel, tenzij het in hun eigen interesse lag, maar ze hadden geen probleem met Eleanor en waren minder jaloers ingesteld.
'Wat vind jij daar nou van, Draco?' vroeg Tracey plotseling. Draco, die niet had verwacht dat hij in het gesprek gemengd zou raken, keek haar verbaasd aan. Ze zat hem blijkbaar al een tijdje aan te staren want ze trok direct haar wenkbrauw op.
'Wat?' vroeg hij verbouwereerd.
Tracey glimlachte. 'Wat vind jij nou van die Hufflepuff?' De fonkelende lichtjes in haar ogen overtuigde hem ervan dat ze aan het vissen was. Waarom wist hij niet, maar opeens leek de hele groep hem de volledige aandacht te schenken. Draco haalde nonchalant zijn schouders op. 'Doet het er toe?'
'Nou,' begon Daphne toen en ging weer rechtop zitten. 'jij bent haar partner bij Defence against the dark arts, toch? Dat weet jij meer van haar dan wij.'
'Wat wil je nou zeggen, Daphne, dat ik ook maar één minuut van mijn tijd in haar ga steken voor een paar roddels?' kaatste hij bars terug. Draco had absoluut geen zin om hierover te praten. Normaal gesproken had hij geen probleem met het geroddel van de meiden, maar wel als ze hem er bij betrokken. Zeker bij dit soort onzin.
'Nou zeg, ook saai,' mopperde Mellicent en verzette het paard van Tracey snel zodat Blaise haar loper kon innemen.
'Blijf je nou met je tengels van het bord af!' schreeuwde Tracey boos en gaf Mellicent een harde duw. 'En al helemaal als je het niet op de normale manier doet door het gewoon te zeggen!'
Nu liet ook Pansy zuchtend haar blaadje zakken. 'Zeg schreeuwlelijken, kunnen jullie niet even ergens anders gaan bekvechten.'
Draco slaakte een diepe zucht en probeerde de rest van het gesprek uit zijn hoofd te verbannen. Het geroddel ging nog een tijdje door en toen Draco op zijn klok keek, zag hij dat het al elf uur was. 'Ik ga even wandelen,' zei hij en stond op. De anderen leken niet eens door te hebben dat hij wegliep -behalve Pansy natuurlijk, die direct achter hem aan huppelde. 'Kan ik met je meewandelen?' vroeg ze lieflijke.
'Ik wil even alleen zijn,' antwoordde hij en ze vernauwde onbegrijpend haar bruine ogen. 'Ik snap jou niet, Draco, al dat afzonderlijke gedoe. Waar is dat goed voor?'
Hij haalde zijn schouders op en negeerde haar vraag.

Reacties (5)

  • EvilDaughter

    Congratulations!!(H)je verdient het!
    Veel plezier op vakantiee

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Gefelicieeeeerrddd!! En een hele fijne vakantie!

    4 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Gefeliciteeeerddd! Je verdient het ook heel erg hoor, dit is een ongelooflijk goed verhaal!

    4 jaar geleden
  • Histoire

    Ben benieuwd hoe hun ontmoeting zal gaan lopen en proficiat met je nominatie! Ik weet niet of we ergens kunnen stemmen om je te helpen? (:

    4 jaar geleden
  • Chantilly

    Gefeliciteerd meid, je verdient het!(flower)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen