Landon zakte neer op de rand van het dak en slingerde zijn lange benen over de rand. Onder hem lag de duizelende diepte met zeven verdiepingen lager het afbrokkelende asfalt. Beneden krioelde het van de kleine figuren die zich over de straat sleepten. Het leken net mieren die op weg waren naar hun mierennest, een onschuldige beweging. Schijn bedriegt, dacht hij.
Met een zucht sloot hij zijn ogen en in de hoop te kunnen genieten van de laatste gloed van het waterige avondzonnetje. De stralen probeerden zijn huid te verwarmen maar hij leek tot op het bot verkild. Nog voordat hij zijn rust had kunnen vinden klonk het geluid van brekend glas onder hem. Ze hadden al een raam ingeslagen. Angst vulde zijn ledematen en liet zijn spieren trillen en zijn hart bonken alsof hij alle slagen die hij in dit onafgemaakte leven mistte wilde inhalen. Flauwe kreten van beneden bereikten hem en lieten de haartjes op zijn armen overeind staan. Hij vreesde het lot dat hem te wachten stond, maar hij durfde niet de stap te zetten om dat lot voor altijd af te houden. Hij had nog hoop dat het goed zou komen. Het was een valse hoop, maar het was alles dat hij nog leek te hebben.
Plotseling zag hij een beweging in zijn ooghoek. Met een ruk draaide hij zich om en verloor bijna zijn evenwicht. Een hand sloot zich om zijn schouder en trok hem weer veilig terug op de brede dakrand. Ethan keek hem glimlachend aan en plaatste zich naast hem neer.
‘Nog net zo onhandig en roekeloos als altijd,’ grapte hij. ‘Het is gevaarlijk, weet je, om zeven hoog op een dakrand te gaan zitten.’ Landon keek zijn vriend aan, maar toen hun ogen elkaar ontmoetten sloeg hij ze neer.
‘Ach, wat maakt het ook uit, veel tijd is er toch niet meer. Vroeg of laat breken ze door die deuren beneden heen.’ zei hij terneergeslagen. Ethan zweeg en legde zijn warme hand op zijn schouder. Landon hield er niet van om aangeraakt te worden, maar van zijn vriend accepteerde hij het. Toen zijn vingers over zijn rug gleden rilde hij even. De littekens waren van jaren geleden, maar ze maakten zijn huid overgevoelig.
Met een zucht gaf hij zich over aan het gevoel en sloot zijn ogen. Het werkte merkwaardig kalmerend. Zoals altijd had Ethan precies geweten wat Landon nodig had. Bijna kon hij zich ontspannen, maar zijn spieren verkrampten onmiddellijk weer toen hij een harde knal hoorde. Daar ging het volgende raam. Ethan groene ogen keken hem sussend aan, maar zijn hart liet zich niet vertragen.
‘Ze komen er aan.’ zei hij verstikt. Oh, hoe vaak de angst zijn keel wel niet dicht had geknepen. Later hadden ze gelachen om zijn verhoogde stem, die anders zo mooi was. Nu was er later om er over te lachen.
‘Ja.’
‘Ben je niet bang?’ vroeg Landon zacht. Ethan schudde zijn hoofd.
‘Het is onvermijdelijk, het heeft geen zin om me er druk over te maken. Ik wil mijn laatste momenten niet besteden aan angst.’ Zoals altijd klonk hij zeker van zijn zaak, hij stond voor waar hij in geloofde. Het bleef even stil terwijl ze naar de rood kleurende lucht keken. Ethan was opgehouden met patronen tekenen over zijn rug en het kleine beetje rust in hem ebde weg. Landon probeerde de geluiden van beneden te negeren, maar de knoop in zijn borst werd steeds strakker bij iedere kreet. Angstig keek hij opzij en beet op zijn lip
‘Waar wil je je laatste momenten dan wel aan besteden?’ vroeg hij om de stilte op te vullen. Om de geluiden van de Walkers maar niet te horen. Ethan draaide zijn hoofd en keek hem bestuderend aan. Toen hun ogen elkaar ontmoetten wilde Landon zijn blik weer afwenden, maar hij kon zich niet bewegen. De tijd stond even stil.
Bonk. Bonk. Bonk.
Drie hartslagen voordat hij weer adem kon halen.
Bonk. Bonk. Bonk.
Nog eens drie hartslagen voordat de tijd weer verder ging en Ethan reageerde. Hij hief zijn hand en aaide zachtjes door zijn haar, tot hij bleef hangen op zijn kaak. Het was een vreemd gebaar, iets dat hij stelletjes wel eens had zien doen in het park. Zelfs zijn vrouw had hem nooit zo mogen aanraken, voordat dit allemaal begon.
Bonk. Stilte. Bonk.
Zijn hart sloeg een slag over.
‘Ethan…’ begon hij, maar om een of andere reden kon hij zijn zin niet afmaken. Misschien lag het aan de blik in de groene ogen tegenover hem. Er waren geen woorden nodig, ze begrepen elkaar. Een beetje aarzelend boog Ethan zich naar voren. Landon's ademhaling ging sneller en hij vroeg zich af hoe hij ooit in deze situatie terecht had kunnen komen. Voordat hij zich kon bedenken maakte Ethan het gebaar af.
Met opengesperde ogen omklemde hij de hand van zijn vriend toen hun lippen elkaar raakten. Hij verstijfde compleet van schrik, dit is niet wat vrienden hoorden te doen. Hij was Christelijk, dit hóórde niet. Het gebaar was zo kenmerkend van iemand die de eerste stap deed om te zoenen, waarom had hij dit niet herkend? Waarom… Zijn gedachten haperden toen hij de warme adem van zijn vriend over zijn lippen voelde tintelen. Ethan had zijn geschokte reactie opgemerkt en ongemerkt gezucht voor hij zich terug had getrokken. Er speelde een kleine glimlach om zijn lippen, hoewel de teleurstelling in zijn ogen duidelijk te zien was.
‘Het spijt me,’ Het klonk niet echt alsof hij het meende. Landon kon even niks uitbrengen en staarde hem aan. Uiteindelijk knipperde hij met zijn ogen en legde zijn hand even iets anders neer in die van Ethan.
‘Ik neem aan dat dit een antwoord is op mijn vraag. Dit is dus waar jij je laatste minuten aan wil besteden.’ mompelde hij bijna onhoorbaar. Zijn stem was schor, maar niet van angst.
‘Ja.’
Landon liet zijn blik over de skyline dwalen en vroeg zich af wat hij wilde. De kus had gevoelens ontketend waarvan hij niet wist dat hij ze nog had, voor een man nog wel. Zijn verstand schreeuwde dat dit waanzin was, dat hij zo’n zuiver leven voor niks had geleid als hij nu aan de lokroep van de duivel toegaf. Maar was niet alles al waanzin? Het eeuwige vechten voor hun leven, de gruwelijke beelden die hem achtervolgden tot in zijn dromen. Als er een God was, waarom had hij dit dan laten gebeuren? Hoeveel erger dan dit kon de hel nog zijn, na alles wat ze mee hadden gemaakt?
Landon keek zijn vriend aan en besefte dat hij deze keuze al lang had gemaakt voordat hij het had beseft. Ethan normaal vrij dreigende gelaat was nu ontspannen en in zijn ogen twinkelde het licht van de ondergaande zon. Ditmaal volledig bewust van zijn bewegingen boog Landon zich naar voren en gleed plagend met zijn lippen over die van zijn vriend.
‘Ik weet het niet,’ mompelde hij. Toen vertelde zijn zelfbeheersing hem dat dit wel lang genoeg had geduurd en hij verdronk zichzelf in een lange kus waarin hij tijd en ruimte geen rol meer speelden. Uiteindelijk lieten ze elkaar los, tevreden met enkel elkaars aanwezigheid.
Zwijgend keken ze hoe de vurige zon langzaam achter de horizon verdween en de eerste sterren zichtbaar werden. Toen de laatste stralen over de gebouwen vielen hoorden ze plotseling een keiharde klap, gepaard met het gerinkel van glas. Beneden ontstond een opschudding en het was duidelijk dat ze door de deur heen waren gebroken. Landon vloog overeind terwijl de angst hem naar de keel greep. Het was nog maar een kwestie van tijd voordat ze het dak zouden bereiken.
‘Ze zijn er doorheen, ze komen er aan,’ zei hij ademloos. Ethan stond op en deed rustig een stap naar zijn vriend toe. Landon liet het toe dat hij verstrengeld raakte in zijn armen. Zo keken ze samen naar de diepte onder hen die enkel door een paar centimeters uitstekend dak van hun werd gescheiden.
‘Ik denk… dat ik van je hou.’ fluisterde Ethan zacht. Onwillekeurig voelde Landon zijn mondhoeken wat omhoog komen.
‘Ik zou willen dat we meer tijd samen hadden.’ antwoordde hij. Hij legde zijn hoofd in de zwarte haren van zijn vriend en snoof zijn geur op. Langzaam werd zijn ademhaling langzamer en nam een vastberaden kalmte bezit van hem. Hij kon de Walkers op de trap horen, maar het joeg hem geen angst meer aan. Dit leven was voorbij en hij accepteerde zijn lot. Eindelijk kon hij de gespannenheid, de angst die voordurend in hem had geleefd de afgelopen maanden van zich afleggen. Het gekras van nagels klonk tegen de deur naar het dak achter hem. Landon hief zijn hoofd en keek Ethan aan. In zijn ogen las hij dezelfde vastberadenheid die hij ook voelde. Het was tijd om samen de laatste stap te nemen. Voor een laatste maal kusten ze elkaar. Toen de deur met een knal open sloeg keken ze elkaar in de ogen.
‘Tot in het volgende leven,’ zei Landon schor. Ethan glimlachte en knikte. Toen ontspanden ze en gaven zich over aan de duizelingwekkende diepte beneden hen.

Op dat moment beroerden de gouden stralen van de zon nog een laatste maal de grijze muren van de hoge gebouwen. Toen stierf de dag en verdween de zon, om ergens anders ver weg weer te beginnen aan een nieuw leven.

Reacties (2)

  • Akemi

    Ik heb dit een tijdje gelezen gelezen en ik ga nu reageren omdat ik er toen geen tijd voor had haha.
    Oké, ik lees uit principe geen fanfiction, dus ik heb even subtiel genegeerd dat dit een beetje een fanfiction is XD
    Maar God, dit is zo leuk geschreven en het is gewoon fucking geweldig! (:

    4 jaar geleden
  • Scandicy

    Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen. Dit is echt krankzinnig goed geschreven. Wauw. Nog even versterkt door het feit dat ik dol ben op homo's, haha. In De Zes laat ik Järke ook van een dak af springen, maar dat is twintig hoog, lol.
    Echt, ongelofelijk dit. Verliefd op je schrijfstijl.

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen