Foto bij I fell for you ~292~

Het is vandaag, 9 januari 2018, alweer 4 jaar geleden dat ik deze story begonnen ben! Toen ik die jaren geleden begonnen ben had ik totaal niet door dat ik gestart was op Snape's verjaardag haha (:
Dus gefeliciteerd Sevvie!

Jessica Alvarez pov.

De laag sneeuw kraakte onder mijn schoenen toen ik eroverheen liep. De lucht was helder blauw, er was een sterke zon, maar de kou was sterker. Wolkjes stoom kwamen uit mijn mond en ik begroef mijn koude handen in mijn jaszakken, die lekker warm waren.
Tien minuten geleden was ik naar buiten gegaan en ik moest toegeven, het gaf een verfrissend gevoel. Het leek ook meteen dat mijn hoofd rustiger werd, minder druk en chaotisch, net wat ik nodig had. Ik zuchtte ontspannen. Wat een heerlijk weer, wat een mooi uitzicht... Mijn voeten volgden het aangegeven wandelpad, terwijl mijn gedachtes afdwaalden naar alles wat er de laatste tijd gebeurd was. Zo veel.
Ik dacht vooral aan dat moment bij Severus' thuis, toen ik zijn vader redelijk normaal verteld had dat hij normaal moest gaan doen. Of nou ja, ik dacht dat het redelijk rustig en normaal ging... Ik slikte en verborg mijn kin en mond in de Gryffindorrode sjaal rond mijn nek.
Ze hadden allemaal zo angstig gekeken, maar ook verbaasd en op hun hoede. Dat snapte ik dus niet. Zo erg was het niet eens, toch? Peinzend rolde er een zucht over mijn koude lippen heen. Ik wist het niet meer eens zo zeker. Dat moment was eerst nog zo scherp in mijn gedachtes, maar alle details was ik vergeten. Alleen de grove details onthield ik. De angst in zijn ogen... En wat was er zo dringend dat Albus en Elijah helemaal naar mijn huis moesten komen? Waarom kon niemand mij ooit eens een normaal antwoord geven op dingen, of mij de waarheid vertellen? Zelfs Severus wilde het niet vertellen. Hij zei dan: 'Albus legt het je eerdaags uit, maak je maar geen zorgen.' Waar hoorde ik me zorgen over te maken?!
In mijn jaszakken waren mijn vuisten gebold en ik haalde mijn koude neus op.
Severus, ja, dat was de laatste tijd ook nog wat, zeg. De ene keer was hij ongelofelijk chagrijnig en kwam er niks vriendelijks uit zijn mond, maar de andere keer had hij weer dat lieve, kleine grijnsje op en glinsteren zijn ogen verleidelijk. Ik lachte zacht bij die gedachte. De vlinders waren er nog steeds. Nu zeker, toen hij net heel bezorgd erop had gestaan dat ik een sjaal mee nam, omdat ik anders ziek zou worden. Ook had hij nog geen snijdende opmerking gemaakt tegen Michel, ook een pluspunt, maar zoiets betekende meestal dat het later wel kwam, zoals altijd.
Natuurlijk waren dat niet de enige dingen waar ik aan had gedacht toen ik de wandeling maakte, ook had ik gedacht over een hele hoop andere dingen. Hogwarts en hoe dat later in de toekomst voor mij zou zijn, Michel, mijn ouders, de krachten die ik mogelijk nog had en dan natuurlijk de duisternis in mij. Neerslachtig sloeg ik mijn ogen neer en bestudeerde mijn voeten.
Ik zei wel de hele tijd dat ik nooit van mijn leven aan de duistere kant zou staan, maar wat als het wel gebeurde? Wat als het gebeurde, zoals Elijah zei? Dat de kracht in mij het bepaalde en dat ik dat gevoel gewoon zou volgen? Dan zou dat totaal niet goed zijn. Tot nu toe voelde ik me niet heel erg aan getrokken tot duistere dingen... op Severus na, dan en hij was een Death Eater... Ik zuchtte en liep stil een houten trappetje af dat naar beneden het dorp leidde. Severus hoorde niet aan de duistere kant, maar hij was wel degelijk duister op zijn eigen manier. Zijn kennis over Dark Arts, zijn passie voor gevaarlijke, moeilijke spreuken en toverdranken, zijn duistere gedrag...
Abrupt schudde ik het uit mijn hoofd en liep de kleine supermarkt binnen, waar het aardig druk was.
Ik pakte het opgevouwen stukje papier uit met de dingen die ik nodig had.
Na een lange tijd gezocht te hebben, had ik eindelijk afgerekend en stond ik weer buiten in de sneeuw. Het weer was in de veertig minuten dat ik binnen was geweest erg veranderd. Dikke wolken waren voor de zon geschoven en het leek als of het elk moment kon gaan stormen. Met twee volle boodschappentassen, magisch verkleind, liep ik snel weer de berg op naar ons huis, maar het viel niet mee. Tegen de tijd dat ik aan was gekomen, waren er al harde windvlagen en een aantal dikke sneeuwvlokken gevallen, waardoor de jas en sjaal niet genoeg waren om me warm te houden.
'Kijk nou wie er terug is,' zei Michel grijnzend, toen ik de deur bevend achter me in het slot dicht liet vallen. 'Een ijsklontje.' Ik schudde mijn hoofd en duwde de tassen in zijn handen, terwijl ik met stugge handen mijn sjaal afwikkelde. Wat een kou!
'Alles goed gegaan?' Geschrokken draaide ik me om naar Severus, die in de opening van de bibliotheek stond. Ik knikte, hing mijn jas op en zette mijn schoenen weer terug.
'Ja hoor,' zei ik zacht en drukte een kus op zijn mond voordat ik snel naar de open haard toe liep. 'Was alleen wel verschrikkelijk koud.' Hij lachte zacht en kwam op de bank zitten, terwijl hij vragend naar me keek.
Ik zat op mijn knieën voor de uitgevallen haard en streek met een lucifer langs de zijkant van het doosje. De vlam ging aan en voorzichtig bracht ik het naar het hout toe, dat gelijk aansprong.
'Je bent een tovenaar,' zei hij met een vaag gezicht, maar ik haalde nonchalant mijn schouders op.
'Het ruikt zo lekker als je het aansteekt, dat heb je niet als je het magisch doet,' vertelde ik hem. 'Accio trui,' glimlachte ik bij het zien van zijn spottende gezicht. Snel kwam mijn gebreide Gryffindor shirt de kamer binnen vliegen.
'Verschrikkelijk,' mopperde hij, toen ik het ding aantrok over mijn kleding.
'Zeur niet, die van jou is erger.' Met op getrokken wenkbrauwen keek hij me aan. Kijk, dit was hoe ik wilde dat hij altijd was. Sarcastisch, maar met mate, beetje pestend, maar wel lief. De deken die onder de tafel lag, pakte ik en legde het rillend over me heen, terwijl ik dicht tegen Severus op de bank kwam zitten. Het was echt verschrikkelijk koud.
'Volgens mij vond je die altijd zo leuk,' zei hij honend. Ik haalde mijn schouders op en legde mijn hoofd op zijn schouder neer. Bijna meteen sloeg hij zijn arm om me heen en ik verwelkomde de warmte met open armen. Heerlijk.
'Misschien,' glimlachte ik.

Reacties (1)

  • Muizlet

    Cuuuteee.

    En wat was er met haar gebeurt dat ze ineens zo machtig was bij de ouders van Severus!?

    2 jaar geleden
    • RickmanLover

      Het waren haar krachten die opstaken! (:

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here