Foto bij 024

Lay me down,
onto the bed of
your flaws.
Hold yourself above
me,
let your wings
graze the ceiling
as I show you just
how much of
an angel you are.
- Christopher Poindexter

Dit stukje is echt lang, dus jullie kunnen het eventueel spreiden over verschillende dagen, zodat het wachten op de volgende minder erg wordt! Sorry voor mijn extreem late update!!

Harry Styles


Het was na half twaalf toen ik de drukte beu was en me door de mensenmassa heen naar buiten wurmde. Ik zou daar wel wachten tot Lily klaar was.
Waarom was ze deze avond ook zo fucking koppig geweest? Ik had haar nog gezegd dat ze beter op de loft was gebleven dan hierheen te komen. We wisten allebei dat Zac niet te vertrouwen was.
Geërgerd duwde ik een dronken meisje van me af en liep de donkere moderne club uit, de buitenlucht dankbaar opsnuivend. Zolang we straks zonder extra drama naar huis konden gaan, kon het me geen fuck schelen dat ik mijn volledige avond verkloot had.
Ik had het echter nog maar net gedacht, toen ik Zac in het oog kreeg.
Onmiddellijk klemde ik mijn tanden op elkaar en wierp hem een duistere blik toe. Ik wist waarom hij gebleven was, en hij wist dat er niet veel nodig zou zijn om zijn plan te laten werken.
"Gekalmeerd?" daagde hij me uit, terwijl hij naar me toe liep. Ik kneep mijn handen tot vuisten.
"Je zou beter vertrekken." snauwde ik. Hij schudde afkeurend zijn hoofd.
"Je kan beter dan dat, toch? Je bent zo soft geworden sinds je gevoelens voor Lily hebt gekregen, Harry."
"Rose." blafte ik, diep ademhalend en vervolgend: "En ik heb geen gevoelens voor haar." Hij snoof ongelovig.
"Is dat wat je jezelf wijsmaakt?"
"Ik heb geen fucking gevoelens voor haar!" gooide ik in zijn gezicht. Hij zette nog een stap naar me toe en probeerde me tevergeefs te intimideren.
"Dan doe je wel heel veel moeite om haar enkel in je bed te krijgen." Ik knarste met mijn tanden en reageerde niet.
Hij schudde zijn hoofd en vervolgde: "Wat denk je dat ze zal doen, Harry? Je een betere man maken? Je je fouten laten rechtzetten? Je verdomme alles laten vergeten wat er de laatste jaren gebeurd is? Alsof dat fucking mogelijk is! Je bent zoals ons, oké? Je bent niet meer te redden! Meisjes zoals Rose zijn niets voor ons!"
Ik ademde zwaar in en uit, weigerend hem te geloven.
"Het is altijd mogelijk je fouten recht te zetten!" riep ik. Hij lachte schamper.
"Alles? Ook al de nachten die je in de cel hebt doorgebracht, naast ons? Je fucking vrienden? Wil je dat ook opgeven?" Hij keek me met vlammende ogen aan.
We waren geen fucking vrienden, maar ik hield mijn mond en schudde enkel mijn hoofd.
"Wat kan je nu mogelijk nog rechtzetten, Styles? Oktober, vorig jaar? Herinner je het nog?"
"Dat was nooit te bedoeling!" gromde ik, hem even dreigend aankijkend.
"Zoals al je andere criminele feiten nooit de bedoeling waren? De gestolen auto's? De vernielingen op straat? Wat er met Jenny is gebeurd? Ga je dat allemaal opbiechten aan je mooie prinsesje? De drugs? De gevechten?" Ik knarste met mijn tanden en keek hem onrustig aan.
"Lily heeft hier niets mee te maken." snauwde ik. Hij moest haar er verdomme buiten houden. Ze zat al genoeg in de problemen door mij.
"Nee, maar je bent wel goed bezig haar ook kapot te maken! Net zoals je iedereen altijd kapot maakt! Zie je het niet in? Je hoort bij ons, Harry! Dit is wie we zijn! Waarom ben je anders teruggekeerd naar ons?"
"Eén van mijn zovele fucking fouten!" blafte ik, terwijl ik op hetzelfde moment dacht: 'Om haar uit mijn hoofd te krijgen'.
Ik wist dat het geen goed idee was geweest weer contact met hen te zoeken, zeker nu Lily er slachtoffer van was geworden. Hoe ironisch was het dat ze in de problemen zat omdat ik haar enkel had willen beschermen tegen mezelf door mijn oude groep op te zoeken? Het was zo naïef te denken dat zij me haar hadden kunnen doen vergeten. Alsof iemand het nu nog zou kunnen...
"En wat doet je denken dat ze al je andere fouten er ook nog zal kunnen bijnemen?" riep hij, vervaarlijk dicht in mijn buurt komend.
Ik probeerde mezelf onder controle te houden, maar net toen ik mezelf vertelde dat ik perfect rustig kon blijven als ik dat wilde, trok hij zijn mond weer open: "Je dacht ook dat Mike je problemen zou kunnen blijven verdragen, toch? Kijk wat er van hem geworden is."
Ik knapte.
"Fucking klootzak!" grauwde ik, hem bij de kraag nemen en mijn knie in zijn maag rammend.
"Je houdt je fucking mond over hem, begrepen?" raasde ik, waarna ik mijn vuist hard op zijn gezicht liet neerkomen.
Hij struikelde in eerste instantie achteruit en greep naar zijn neus, volledig van de kaart, maar kreeg toen een woeste blik in zijn ogen en ging weer rechtop staan.
In nog geen tel van een seconde was hij evenzeer op me af gestormd en haalde zelf uit naar mijn gezicht. Onmiddellijk ging ik opnieuw in de aanval, iets ontketenend waarvan ik mezelf had beloofd dat het niet zou gebeuren. Maar het kon me geen fuck meer schelen; die klootzak was te ver gegaan.
In mijn blinde woede viel alles rond me weg, en merkte ik de na enkele minuten aangerende mensen rond ons niet eens op, uiteindelijk resulterend in een razendsnel aangroeiende massa. Het enige wat ik besefte, was dat ik hem kapot moest maken.
Ik hoorde mensen rond me mijn naam schreeuwen, maar ik negeerde het en bleef op hem slaan en schoppen, terwijl hij minstens zo hard terug vocht, ook al had ik duidelijk de overhand. Hij stompte hard in mijn maag, zodat ik dubbelklapte en gepijnigd gromde. Snel herstelde ik echter weer en verbeet te pijn, de verschrikte kreten nog steeds negerend en op hem af vliegend.
Het was pas toen ik haar hoorde, dat ik met een ruk opkeek.
"Harry!" gilde ze met haar heldere stem, net toen ik Zac op de grond had getackeld. Hevig ademhalend keek ik op, haar gezicht verschrikt zoekend. Ik zag nog net hoe Louis haar tegenspartelende lichaam naar binnen droeg, haar grote groenblauwe ogen ontzet en paniekerig. Op dat moment werd ik vastgegrepen en ruw achteruit getrokken, weg van Zac.
"Laat me los!" schreeuwde ik, terwijl ik me hevig verzette en onrustig naar de club keek, waarin ze samen met Louis verdween.
Aiden en Zayn hielden me stevig vast, en Kyle jaagde iedereen weer naar binnen, zijn woedende ogen vervolgens op Zac richtend.
"Maak dat je wegkomt! En laat je hier de komende weken niet meer zien, of ik bel de politie, begrepen?" snauwde hij. Zac krabbelde met een grom recht en veegde woest onder zijn neus. Hij wierp me nog een dreigende blik toe en stak zijn vinger naar me uit.
"Hier ga je spijt van krijgen, Styles! Ik maak je kapot! Jou en je meisje!" Hij knikte naar de club en ademde zwaar in en uit.
Ik wilde alweer naar voren stormen, maar de twee jongens hielden me stevig vast.
"Ga!" beval Kyle hem een laatste keer. Onmiddellijk draaide de lafaard zich om en vluchtte weg. Niet veel later lieten zowel Zayn en Aiden me los.
"Hetzelfde geldt voor jou, Styles! De eerstvolgende maand wil ik je niet meer in mijn club! Als je wilt vechten, doe het dan ergens anders! Ik heb hier al meer dan genoeg problemen met jou gehad!" Ik ademde onrustig in en uit.
"Ik zou vertrekken als ik jou was, voor ik je goede vrienden van de politie bel." snauwde hij nog. Hij beende naar binnen en wierp me in de deuropening nog een waarschuwende blik toe. Ik draaide me om naar de twee jongens en keek hen onrustig aan.
"Haal Lily." hijgde ik. Zayn schudde onmiddellijk zijn hoofd.
"Het is jouw fucking fout dat hij hier deze avond was, Zayn! Lily is niet veilig alleen!" riep ik luid. Hij leek onaangedaan te zijn, me er nog enkel gefrustreerder mee makend.
"En het is jouw fout dat je hem nog kwader hebt gemaakt dan hij al was!"
"Hij daagde me uit!" protesteerde ik.
"Kan best zijn, maar je bent te veel over je toeren! Ik denk dat je beter vertrekt, Harry!" waarschuwde hij me.
"Ik ga niet weg zonder haar!" grauwde ik. Hij schudde zijn hoofd.
"Ze is in goede handen." zei hij streng. Ik balde mijn handen tot vuisten. Na een volle minuut stilte zuchtte ik dan toch verslagen.
Het minieme rationele deel van mij besefte dat hij gelijk had, en het was naar dat deel dat ik mezelf verplichtte te luisteren. Het laatste wat ik nu wilde, was een domme beslissing maken en haar nog meer in de problemen brengen. Ik keek rond me, maar haalde toen mijn beide handen door mijn lange wilde krullen.
"Fuck, al goed. Maar als er iets met haar gebeurt..." mompelde ik tegen haar zin, terwijl ik de twee mannen beurtelings aankeek.
Zayn schudde zijn hoofd en onderbrak me: "Er zal niets met haar gebeuren."
"Ik denk trouwens dat je vanavond beter niet thuis slaapt, Harry. Je weet nooit dat hij achter je aan komt. Wij zorgen dat ze veilig thuis raakt, oké? We laten haar niet uit ons zicht." stelde Aiden me op rustigere toon gerust. Ik kneep in mijn neusbrug en knikte uiteindelijk toegeeflijk.
"Stuur me een bericht wanneer jullie thuis zijn." vroeg ik hem, terwijl ik hem indringend aankeek en wachtte tot hij een bevestigend antwoord gaf.
Erna zei niemand iets voor een hele tijd.
"Wil je..." begon ik uiteindelijk hees. Ik viel weer stil.
"Zeg... Zeg haar gewoon dat het me spijt, oké?" Ik zag dat het de twee mannen verraste, maar het kon me even niet schelen dat ze een kant van me zagen die ze niet kenden. Aiden knikte langzaam.
"Goed, dan... Dan ga ik maar." zei ik verward, even aarzelend, maar me toen omdraaiend en hen zonder nog een blik verlatend, mezelf laten opslokkend door de duisternis van de nacht, weg van hen, weg van haar.

Ik besloot uiteindelijk bij Jim aan te kloppen, ook al was het midden in de nacht. Hij was niet overgelukkig me om half één 's nachts aan zijn voordeur te vinden, maar liet me desondanks slapen op zijn versleten sofa, hoewel we allebei wisten dat ik het niet verdiende.
Ik vatte de slaap amper, enkel kunnen denkend aan de fucked up situatie waarin ik verkeerde, en me constant afvragend hoe het zover gekomen was dat ik niet meer wist hoe ik Lily nog veilig kon houden.
De volgende dag ging ik met Jim mee naar het trainingscentrum en bleef er de volledige dag, zowel met hem als alleen trainend. Ik hoopte tevergeefs op die manier mijn frustraties en zorgen te kunnen vergeten, maar Lily bleef door mijn hoofd spoken.
Ik wist dat ik sterk moest zijn en uit haar fucking buurt moest blijven, maar het idee alleen al haar niet meer te zien voelde als een slag in mijn gezicht.
En ik was razend op mezelf dat ik het zover had laten komen. Ik wist dat zo'n dingen zich enkel tegen je keerden en dat ik me beter niet inliet met alles wat met gevoelens en die bullshit te maken had. Toch kon ik het niet over mijn hart krijgen te beslissen om haar uit mijn hoofd te zetten en uit mijn leven te bannen.
Ze deed iets met met, iets wat ik nog nooit eerder, bij geen enkel meisje had gevoeld. En het maakte me zwak. Zwakker dan ik ooit was geweest.
Tegelijk wist ik evenzeer dat haar vergeten zelfs geen optie was.
Ik had niet gelogen tegen haar toen ik haar had opgebiecht dat ik om haar gaf. Fuck, ik leek elke dag meer om haar te gaan geven, ook al dacht ze het tegenovergestelde. Dus hoe kon ik mogelijk van mezelf verwachten dat ik haar aan haar lot overliet, zeker aangezien ik degene was die haar in de eerste plaats in de problemen had gebracht?
Ik kon niet anders dan een oogje in het zeil te blijven houden, en het was onvermijdelijk dat ik haar hierdoor in mijn buurt moest houden. De enige optie die ik momenteel had, was haar blijven beschermen tegen Finn en zijn klotevrienden. Maar net dat maakte de vrees dat ze zich uiteindelijk definitief in mijn hart zou nestelen des te groter.
Rond vier uur vertrok ik uit het centrum, mijn sportzak over mijn schouder. Aarzelend draaide ik Liams nummer en bracht mijn gsm naar mijn oor.
"Harry?" klonk zijn diepe stem na enkele seconden verrast. Hij had duidelijk niet verwacht iets van me te horen, waarschijnlijk omdat ik haast nooit als eerste contact zocht.
Met niemand.
"Eh... Hey." mompelde ik onhandig, plaatsnemend op mijn motor en over mijn lippen likkend.
"Is Sophia al thuis?" vroeg ik zo nonchalant mogelijk. Het was even stil.
"Al sinds deze middag, waarom?" Ik vloekte binnensmonds en haalde een hand door mijn warrige ongewassen krullen.
"En Lily?" zuchtte ik. Ik hoorde hem een begrijpend geluidje maken, en vervolgens wat lucht naar buiten blazen.
"Nee, nog niet. Ik denk dat ze nu ongeveer klaar is met haar les." Ik knikte, ook al kon hij het niet zien.
"Harry, luister, ik denk dat je echt beter uit haar buurt..."
"Ik moet gaan." onderbrak ik hem bars, het gesprek wegdrukkend en de sleutel in het slot omdraaiend.
Ik wist dat mijn huisgenoten me liever niet bij haar zagen, en wensten dat ik haar met rust zou laten, maar ik kon het niet. Niet mentaal, en al zeker niet gezien de omstandigheden.
Maar dat ik niet sterk genoeg was bij haar weg te blijven, betekende niet dat ik niet kon vechten tegen mijn verlangens naar haar.
En besluitend dat er niets anders opzat dan mijn affectie voor Lily te onderdrukken als ik haar op geregelde basis zou blijven zien, vertrok ik in de richting van Columbia.
Het was behoorlijk druk op straat toen ik toekwam aan de voor mij bekende campus. Ongemakkelijk parkeerde ik mijn motor voor de brede, gietijzeren poort en stapte af, aan de ingang rusteloos ijsberend. Ik had geen zin een stap verder op het terrein te zetten.
Ik zag verscheidene mensen naar me staren. Studenten bekeken me ongegeneerd terwijl ze de lange, groene laan, die leidde naar de campus, uitstroomden en zich verspreidden over Broadway, langs de bomen en de brede rijstroken. Ik negeerde het zo goed mogelijk en bleef ongeduldig zoeken naar Lily's bekende gezicht, ook al was het tevergeefs.
Ik wist dat haast iedereen me hier kende, nog meer dan ze in de rest van New York deden. Ik had een reputatie, en ik hield er niet van dat ik me onzeker voelde in de huidige situatie. Ik liet me hier nooit zien, en ik haatte het dat ik net een situatie had opgezocht die ik het liefst meed.
Al de andere keren dat ik hier over Lily gewaakt had, was ik blijven staan aan de overkant van de straat, de ingang bewust ontwijkend. Ik had echter niet verwacht dat er recht voor staan me dit zou laten voelen.
De periode op Columbia deed me te veel denken aan Mike, en het deed meer pijn dan ik kon verdragen. Ik was zo goed geworden in het verdringen van mijn gevoelens over de situatie, en hierheen komen rakelde enkel kwellende herinneringen aan hem en mijn fouten op deze plek op.
Groepen meisjes bekeken me ongegeneerd, terwijl jongens elkaar aanstootten en naar me wezen. Het was een fucking hel.
Het duurde amper vijf minuten tot ik haar zag, maar het leken uren te zijn.
Eerst zag ik enkel haar irritante, mollige vriend, waarvan ik de naam alweer vergeten was. Ik herinnerde me nog hoe hij me had verteld dat hij een fan van me was toen hij een tijdje geleden bij ons op de loft was geweest.
Dezelfde avond dat die fucking Marcus Lily had gekust, en hij een stukje van mijn wereld had doen instorten. Dezelfde avond dat ik haar dubbel zo hard terug geraakt had.
Maar ik kon het idee dat iemand anders haar had niet verdragen, laat staan het beeld. Ik was er nog steeds niet uit wat het precies was dat ze me liet voelen, maar tot ik het zeker wist, wilde ik haar niet met een andere man zien.
Ik maakte oogcontact met de donkerblonde jongen, die haast direct Lily naast hem aanstootte. Snel richtte ik mijn blik op haar.
Mijn hart sprong op toen ik haar bekende figuur zag, een gevoel dat me zowel opgewonden en gelukkig als wanhopig en gefrustreerd maakte. Sinds ik haar had ontmoet, voelde ik meer dan ik de voorbije drieëntwintig jaar van mijn leven had gedaan.
Haar mooie ogen werden reusachtig toen ze mij zag, en even hield ze halt, voor ze zich naar de jongen naast zich draaide en iets zei. Hij knikte en glimlachte naar haar, voor hij zich omdraaide en weer wegliep in de richting van de campus. Zij liep nu sneller naar me toe.
Mijn ogen scanden haar slanke lichaam en namen haar lichte trenchcoat boven haar lentejurkje in zich op.
Ze zag er prachtig uit.
"Harry." zuchtte ze, eens ze me had bereikt. Ik klemde mijn tanden op elkaar om niet te laten zien wat ze met me deed wanneer ze mijn naam uitsprak.
"Lily." knikte ik. Ze fronste en liet haar betoverende ogen over de verwondingen op mijn gezicht glijden, aangebracht door Zac, de asshole.
"Waar was je vannacht?" vroeg ze, haar lieve stem als muziek in mijn oren.
"Bij Jim." snauwde ik. Ik haatte dat ik het gevecht met mijn verlangens nu alweer leek te verliezen. Het maakte me kwaad. Op mezelf, omdat ik voor het eerst in mijn leven niet sterk genoeg leek te zijn, en op haar, omdat ze het me kon laten voelen.
Ze leek even uit het lood geslagen te zijn, en hing haar tas wat beter over haar schouder terwijl ze naar beneden keek.
"Het spijt me." zuchtte ik uiteindelijk, onhandig aan mijn nek krabbend.
Ik fucking haatte excuses.
Ze keek langzaam op, haar grote onschuldige ogen blikkend in de mijne.
"Waarom vecht je altijd?" vroeg ze zacht. Ik antwoordde niet.
Ongemakkelijk keek ik rond me, me ergerend aan de starende blikken. Ik wilde niet dat ze haar met me zagen en het haar op die manier nog lastiger maakten dan ze het al had door mij.
"Kom, we gaan naar huis." zuchtte ik. Ze knikte langzaam en volgde me aarzelend over het brede voetpad naar de parkeerstrook langs de straat.
"Waarom ben je hier?" vroeg ze. Ik sloot kort mijn ogen. Waarom stelde ze altijd zo fucking veel vragen?
"Daarom." gromde ik geërgerd. Ze zuchtte.
"Waar ben je de hele tijd geweest?" Ik antwoordde niet en negeerde haar vragende blik, voor me uit blijven starend en naar mijn motor lopend.
"Bij Emily?" Nu richtte ik mijn blik wel op haar.
"Stel niet zoveel vragen." beval ik, haar zo intimiderend mogelijk aankijkend, ook al lukte het me amper eens ik haar prachtige gezicht in me opnam.
Shit, dit meisje was een fucking engel...
Onwillekeurig schoten mijn gedachten terug naar twee dagen ervoor, toen ik haar naakt en met haar benen open voor me had gehad. De fucking herinnering van haar tussen mijn lakens alleen was al genoeg om opgewonden te worden, en ik ademde snel in en uit door mijn mond om mijn plotse begeerte te onderdrukken.
Toch schoten de verleidelijke beelden van haar weer door mijn hoofd; hoe ze mijn naam had gekreund en rond mijn vingers was gekomen. Ik kon haar haast nog proeven op mijn tong, de zoete verslavende smaak, en mijn vingers tintelden toen ik me het gevoel van haar lichaam rond hen herinnerde.
Het was de eerste keer geweest dat ik ervan had genoten een meisje te laten komen.
Ik had haar op haar mooist gezien, en ik zwoor dat ik het moment voor altijd zou blijven koesteren, want ik verbood mezelf het ooit opnieuw mee te maken. Ik moest hetgeen tussen ons stoppen, wat het ook was.
Ook al was ze het fucking mooiste meisje dat ik ooit had gezien...
Vlug keek ik weg naar de hoge gebouwen rond me, en het drukke verkeer op straat, voor ik de drang haar aan te raken niet meer zou kunnen onderdrukken.
"Dus je was bij haar?" constateerde ze, en ik onderdrukte het gevoel van euforie toen ik de jaloezie en pijn in haar mooie stem hoorde.
"Nee, ik was niet bij haar, Lil." mompelde ik, het koosnaampje ongewild over mijn lippen laten rollend.
"Nee?" vroeg ze hoopvol. Ik negeerde het.
"Wel, waar is ze dan? Ik heb haar al sinds eergisteren niet meer gezien." dramde ze door.
"Weet ik veel, oké? Het kan me geen fuck schelen waar ze is. Kunnen we nu naar huis?" blafte ik, terwijl ik haar koel aankeek. Ze viel stil.
Uiteindelijk knikte ze vlug en wendde haar blik af.
Ik haatte mezelf voor mijn harde toon, maar haar zorgen om haar slet van een vriendin kon ik er momenteel allesbehalve bijnemen.
Ik wilde enkel naar de loft.
Net toen ik me dat echter had bedacht, hoorde ik achter ons: "Goedemiddag, Rose!" Verstoord draaide ik me om, de man die ons passeerde sceptisch bekijkend. Hij hield halt en wierp me ook een korte blik toe, voor hij zijn lichtbruine ogen langzaam over haar heen liet glijden.
What the fuck?
Ik schatte hem minstens zessentwintig, en veel succesvoller dan ik, te zien aan zijn verzorgde korte kapsel en maatpak. Maar hij was veel te fucking oud voor Lily.
Ik negeerde het feit dat ik zelf zes jaar ouder was, en zeker niet geschikt voor het onschuldige zeventienjarige meisje naast me.
Ze glimlachte charmant en hield haar hoofd wat schuin.
"Hey." antwoordde ze.
Ze kon verdomme elke fucking man gek maken met dat lachje en ze besefte het zelf niet. Ik knarste gefrustreerd met mijn tanden en legde mijn hand op haar onderrug. Onmiddellijk maakte mijn onderbuik een salto, tot mijn frustraties.
"We moeten vertrekken, Lily." zei ik over het geluid van het voorbijrazende verkeer heen. Ze keek me kort aan.
"Oh, oké." knikte ze, haar volle roze lippen een perfecte 'o'.
Ze zwaaide nog eens naar de man, al had hij zijn onderzoekende ogen op mij gericht.
Waarschijnlijk herkende hij me, maar het kon me geen fuck schelen. Onbeleefd draaide ik me van hem weg en knikte naar de motor.
Ze gehoorzaamde en liep erheen. Net toen ze er echter op wilde klimmen, greep ik haar pols en draaide haar om. Verrast keek ze naar waar mijn huid de hare raakte, maar richtte haar grote ogen toen op de mijne.
"Wie was dat?" snauwde ik. Ze zuchtte en trok zich los.
"Mijn professor Engelse letterkunde." antwoordde ze, me opnieuw met die onweerstaanbaar sexy, fiere blik aankijkend. Ik beet op mijn onderlip en genoot voor een tel van het vuur dat ze uitstraalde. Ik hield er zo van wanneer ze op die manier naar me keek. Ik wist dat ze zelf niet besefte dat ze het deed, ook al had ik haar er al eens over verteld, voor ik haar op de tafel in mijn kleedkamer had gekust.
Ze deed het elke keer opnieuw wanneer ik haar begon te ergeren, en het bracht me meer voldoening dan ik mogelijk onder woorden kon brengen. De enige keer dat ik het onder andere omstandigheden had gezien, adembenemender en feller dan ooit, was toen ik haar met mijn vingers had laten komen.
Snel trachtte ik mijn gedachten over dat opwindende moment de verdringen en focuste me op het huidige gesprek.
Professor Engelse letterkunde? Die zou ik moeten kennen... Misschien was hij nieuw?
"Niet echt professioneel van hem om zo met zijn studente om te gaan." gromde ik gefrustreerd. Ze fronste.
"Hij deed niets verkeerd, Harry." Ik snoof.
"Hij was je aan het uitkleden met zijn fucking ogen. Ik ben niet blind." Haar mond viel open.
"Wat? Doe niet zo belachelijk! Hij was enkel vriendelijk!" protesteerde ze. Ik zette een stap naar haar toe en legde mijn hand rond haar slanke heup.
"Ja? Denk je dat?" vroeg ik, haar abrupt plagend met mijn zachte toon. Verward keek ze in mijn ogen, naar adem snakkend toen ik haar tegen mijn sterke lichaam trok. Ze kon onmogelijk verbergen wat ik met haar deed.
"Je bent zo naïef, baby." mompelde ik met een lichte grijns, terwijl ze haar handen op mijn borstkas legde en achteruit boog.
Ik bracht mijn gezicht echter dichterbij en snoof subtiel haar verslavende, heerlijke geur op.
"Mannen zijn nooit enkel vriendelijk. Niet tegen jou, prinses." fluisterde ik in haar oor, zodat ze kort rilde. Mijn koosnaampjes voor haar smaakten zo zoet op mijn tong, als een drug.
Ik greep haar kin en richtte haar gezicht op het mijne, haar bewonderend.
"Een professor? Niet slim, schatje." mompelde ik afkeurend, naar haar roze lippen kijkend en over de mijne likkend. Ik zou niets met haar proberen, niet in het openbaar, maar dat betekende niet dat ik er niet over kon fantaseren.
"En een zes jaar oudere, permanent gefrustreerde en gevaarlijke bokser is dat wel?" fluisterde ze tegen al mijn verwachtingen echter terug na enkele seconden stilte.
Onmiddellijk verstrakte mijn greep op haar kin.
Ik was het niet gewend dat mensen me kleineerden, en het maakte me kwader dan ik had verwacht, ook al kwam het van haar.
"Ik heb je genoeg gewaarschuwd en gezegd dat je uit mijn buurt moest blijven" siste ik.
"Je hebt me al zoveel verteld, Harry. Wat verwacht je dat ik nog geloof en serieus neem?" kaatste ze terug. Haar plots brutaliteit verwarde me, en ik kon er niet aan doen dat ik mezelf de schuld gaf van dit kantje dat allesbehalve de Lily was die ik enkele weken geleden in huis had genomen.
"Wat valt er serieus te nemen aan iets dat niet serieus is?" zei ik bitter, duidelijk doelend op hetgeen tussen ons.
Dit was niet eerlijk van me en ik wist het. Maar ik was fucked up genoeg om haar even hard te willen kwetsen als zij me net vernederd had.
Ik gaf om haar, fuck, maar ze kon me gek maken met slechts enkele woorden. En ik had die van mij niet onder controle; dat wist zij intussen ook al.
Ze wist heel goed dat ze me beter niet uitdaagde, en dat ik haar kwetste wanneer ze het wel deed.
Ik negeerde het feit dat dat allesbehalve goedpraatte waarom ik haar pijn bleef doen, en bleef haar koel aankijken.
Ze opende haar mond, maar geen geluid kwam eruit. Snel knipperde ze met haar ogen en duwde mijn hand ruw weg.
"Als het niets serieus is, hou dan op je zo bezitterig te gedragen. Ik mag praten met wie ik wil." zei ze. Haar stem klonk zacht en gebroken in tegenstelling tot de frustratie achter haar woorden.
Ze draaide zich van me weg en zette een stap in de richting van mijn motor, zodat ik kort mijn ogen sloot en mijn handen binnensmonds vloekend door mijn krullen halend.
Ik zou haar nooit verdienen.

Als om het goed te maken, maakte ik een omweg doorheen New York tot aan de loft. Ik vroeg me af hoeveel ze in feite al van de stad had gezien sinds ze hier toegekomen was. Ze zat altijd met haar neus in haar boeken of op school, in de plaats van te genieten van haar nieuwe vrije leven zonder de verstikkende aanwezigheid van haar ouders op haar rijke snobeiland.
New York had als mijn redding aangevoeld toen ik hier vier jaar geleden vanuit Engeland naartoe was gekomen met Mike, en ik begreep niet waarom ze amper verder was geraakt dan de westkant van Manhattan.
Toen we uiteindelijk toekwamen bij het appartement stapte ik af, geamuseerd toekijkend hoe ze hetzelfde probeerde te doen. Ik negeerde haar zwakke protest en tilde haar galant van mijn zwarte motor. Verslagen sloeg ze haar slanke armen rond mijn nek en wachtte ongeduldig tot ik haar had neergezet.
"Ik kon het zelf wel." zuchtte ze, me loslatend en met rode wangen een stap achteruit zettend.
"Natuurlijk." mompelde ik, terwijl ik de code naast de garage intoetste.
"Dankjewel voor... Voor de omweg." zei ze plots zacht en op onhandige toon. Verrast draaide ik me om en wierp haar een korte onderzoekende blik toe.
"Geen probleem." knikte ik enkel. Ik moest een glimlach inhouden toen ik zag dat ze er oprecht van genoten had.
Het was confronterend dat ik de laatste weken vaker de neiging had gehad oprecht te lachen in haar buurt dan de voorbije drie jaar samen. Ik wilde zelfs niet nadenken over wat dat mogelijk betekende.
Ik parkeerde mijn motor en sloot de poort weer, me naar haar omdraaiend.
"Er is nog veel meer te zien in New York dan enkel dat." vertelde ik haar. Ik betrapte haar erop naar mijn lippen te staren, en te blozen toen ze merkte dat ik het had gezien.
"Ik weet het." antwoordde ze, zenuwachtig met haar donkerblonde, golvende haar spelend.
"Maar ik durf niet..." Ze viel stil, en vragend keek ik haar aan.
"Wat?"
"Ik durf niet alleen de stad in te gaan door Finn en..." Haar stem verstilde. Ik zuchtte en slikte de opkomende schuldgevoelens weg.
"Ik weet het, baby." mompelde ik. Ze keek vanonder haar wimpers naar me op en glimlachte zwak.
Met een vreemd gevoel in mijn onderbuik opende ik de buitendeur en stapte samen met haar de kleine inkomhal binnen.
Haar mooie stem hield me echter tegen naar de lift te wandelen: "Harry?"
Ik draaide me om en keek haar vragend aan.
"Hoelang woon jij hier al?" vroeg ze voorzichtig. Ik fronste en schudde mijn hoofd.
"Waarom maakt dat uit?" reageerde ik, mijn stem al heel wat barser dan voorheen. Maar ze moest ophouden dingen over me te willen weten; het was niet goed voor haar. Ze schrok lichtjes en schudde snel haar hoofd.
"Het spijt me, ik wilde niet..."
"Ik heb al gezegd dat je te veel vragen stelt." snauwde ik, me alweer willen omdraaiend, maar me op het laatste moment bedenkend en mijn ogen laten verzachtend.
Met een diepe zucht overbrugde ik de afstand tussen ons.
"Lily..." mompelde ik. Ze keek in mijn ogen.
"Het is niet slim zoveel van me te willen weten." prevelde ik gepijnigd, een lok van haar zachte haar achter haar oor stekend.
"Je bent te nieuwsgierig naar me." Ze staarde als betoverd in mijn ogen.
"Je maakt me nieuwsgierig naar je." zuchtte ze uiteindelijk, onverwachts de stof van mijn zwarte T-shirt ter hoogte van mijn buik in haar vuist nemend. Abrupt spande ik mijn spieren op en beet hard op mijn onderlip om mijn verlangens naar haar te onderdrukken.
Ik streelde met mijn knokkels langs haar zachte roze wang. Ze knipperde genietend met haar lange zwarte wimpers en humde tevreden.
"Je verwart me echt heel hard, Harry." zuchtte ze plots, haar Amerikaanse accent charmanter dan bij wie dan ook.
"Nog niet half zo hard als jij mij verwart, baby girl." reageerde ik, mijn gezicht dichterbij brengend en het hare optillend met mijn hand op haar wang.
Ik wist dat ik haar niet opnieuw mocht kussen. Ik had mezelf beloofd niet meer aan mijn verlangens toe te geven, maar wanneer ze zo voor me stond, leek dat plots onmogelijk te worden.
Ik keek in haar prachtige groenblauwe ogen, onschuldig en groot.
De manier waarop ze naar me keek deed me denken aan Jenny, en voor het eerst in tijden voelde ik een vlaag schuldgevoel mijn borstkas doorboren. Snel schudde ik het echter van me af.
Lily was helemaal niet zoals Jenny. Lily straalde vuur en leven uit, en haar ogen schitterden wanneer ze het liet zien.
En ze kon me laten voelen, iets waarin Jenny of geen enkel ander meisje ooit geslaagd was.
Ze bracht haar vingers omhoog en streelde voorzichtig langs de lichte paarsblauwe plek rond mijn oog, me uit mijn gedachten halend.
Ik kon me niet langer inhouden. Kort bestudeerde ik haar engelengezichtje nog eens, maar gaf het gevecht met mezelf toen op.
Langzaam bracht ik mijn hoofd dichter en duwde mijn neus tegen die van haar, mezelf toelatend te genieten van de kriebels in mijn onderbuik. Ik drukte mijn lippen vederlicht op die van haar, maar ze draaide haar gezicht weg en legde haar kleine hand rond mijn middel.
"Harry, nee." zuchtte ze. Ik negeerde het en greep haar kin, haar ogen weer op de mijne richtend en mijn mond tot bij de hare brengend. Langzaam gaf ik zachte kusjes op haar geopende lippen, tot ze haar vingers tussen ons bracht en haar duim langs mijn onderlip liet strelen.
"Je zei dat je me niet meer mocht kussen." fluisterde ze, terwijl haar prachtige ogen tussen die van mij en mijn lippen schoten.
"Fuck wat ik heb gezegd." gromde ik, mijn mond op de hare duwend en oppervlakkig ademend tegen haar lippen. Mijn volledige lichaam leek in vuur en vlam te staan, speciaal voor haar, en elk zenuwuiteinde tintelde verslavend zalig.
"Elke keer dat je me kust, kwets je me nadien." prevelde ze tussen kusjes door. Ze keek naar beneden en verbrak het contact tussen onze lippen, maar ik kuste haar wang langzaam.
"Ik weet het, baby." mompelde ik gepijnigd tegen haar huid. Ze hief haar gezicht op en drukte nu op haar beurt een kusje op mijn mond.
"Doe me alsjeblieft geen pijn meer." smeekte ze zachtjes. Gekweld bestudeerde ik haar bloedmooie gezicht, lichtjes fronsend.
Ik greep haar middel en draaide ons om, haar voorzichtig tegen de koude muur drukkend, waar de witte verf in schilfers afbladderde.
"Ik geef om je, prinses." fluisterde ik in een plots moment van oprechtheid. Ze keek me verwonderd aan met haar onschuldige ogen. Die fucking ogen die me volledig gek konden maken.
Ik boog voorover en kuste haar opnieuw, langzaam en intens.
Ze was in elk opzicht het tegenovergestelde van mij, maar waarom pasten haar lippen dan zo perfect op de mijne? Ze legde haar ene hand in mijn nek, haar vingers verstrengelend in mijn slordige krullen, en greep met de andere mijn biceps vast.
Onmiddellijk werd ik terug gezogen in de tijd, en gromde verlangend toen ik me ons laatste intieme moment herinnerde. Maar tot mijn frustratie verbrak ze de kus echter opnieuw en legde haar kleine handen op mijn borstkas.
"Straks ziet iemand van de loft ons." zei ze plots benauwd, rond zich kijkend en zich waarschijnlijk afvragend waarom ze zich liet kussen door een zes jaar oudere man in het complex waar we woonden.
"Hmmm, we zijn alleen." kalmeerde ik haar, voorover buigend en haar volle lippen zacht kussend.
"Nu nog." prevelde ze met grote ogen, haar hand naar mijn hart brengend. Ik trok haar dichter naar me toe en legde haar het zwijgen op met een kus.
"Of je kan er gewoon van genieten en je er geen zorgen om maken." mompelde ik tegen haar mond.
Ze trok zich echter opnieuw los en keek over mijn schouder rond zich heen, piepend: "Hangen hier camera's?" Ik rolde met mijn ogen en drukte een kusje op haar mondhoek.
"Maak je niet zo druk, baby. Laat het los." gromde ik, haar zoete lippen vangend met de mijne voor ze nog iets kon zeggen.
Kreunend kuste ik haar, mijn ene hand in haar zachte haar verstrengelend en haar met de andere nog steeds tegen me aan gedrukt houdend.
"Harry, ik meen het." zei ze, terwijl ze zich een laatste keer lostrok en haar hoofd draaide. Ik maakte een geërgerd geluidje en leunde met mijn voorhoofd tegen haar slaap.
"We doen niets verkeerd, Lily. Hou nu op en geef me een fucking kus." mompelde ik in haar oor, voor ik haar gezicht draaide en mijn mond op de hare drukte.
Ze leek eindelijk een beetje te ontspannen en liet toe dat ik haar kuste, haar mond gehoorzaam openend toen ik met mijn duim aan haar onderlip trok. Ik maakte een opgewonden geluidje toen haar zachte tong de mijne raakte, en genietend drukte ik haar steviger tegen de muur.
"Voelt beter dan die fucking Marcus, hmm?" mompelde ik, eens ik me had losgetrokken. Plagerig beet ik in haar onderlip en glimlachte in mezelf toen ze genietend rilde en zich onbewust dichter tegen me aan drukte.
"Marcus?" vroeg ze met haar zachte stem, voor ik haar opnieuw kuste en mijn handen onder haar jas tot rond haar middel liet glijden.
"Hij is een zielige fucker. Niets voor jou, baby. Net als die snob van een professor." humde ik, voor ik mijn tong nogmaals naar binnen duwde en haar ruw kuste. Ze duwde me echter achteruit en keek me licht ademloos aan.
"Waarom kan het je zelfs schelen?" vroeg ze. Ik reageerde niet en greep haar polsen, zodat ik haar handen naar mijn haar kon brengen en haar opnieuw kon kussen.
"Harry, je leidt me af." zeurde ze tegen mijn mond, al kantelde ze wel haar hoofd en drukte zich volledig tegen me aan, zodat ik licht grijnsde in de kus.
Net op dat moment hoorden we echter de buitendeur opengaan, zodat ze zich abrupt achteruit boog en met grote ogen opzij keek.
"Rose?" Verstoord keek ik om, terwijl zij naar adem snakte en me direct losliet.
"Liam." zei ze ontzet, maar hij keek enkel mij aan, verschrikt en duidelijk niet geamuseerd. De deur viel in het slot, en met grote ogen haalde hij zijn handen uit de zakken van zijn versleten leren jas.
"What the fuck, Harry!" snauwde hij. Ik zuchtte geërgerd, maar liet Lily niet los, mijn grote handen nog steeds rond haar fijne middel.
"Liam, het is niet..." begon ze het uit te leggen, zich uit mijn greep wurmend, al haalde hij zijn kwade bruine ogen niet van me af.
"Kan ik Harry even spreken?" Ze trok haar mond al open, maar hij wierp haar een waarschuwende blik toe.
"Alsjeblieft?" drong hij aan met strenge stem. Ze zuchtte verslagen en schudde zich van me af. Ik negeerde haar felle ogen, wetend dat ze me probeerde duidelijk te maken dat dit hetgeen was waarvoor ze me net had willen waarschuwen.
Ze griste haar tas van de grond en liep weg naar de liften, enkel haar zoete geur en de herinnering aan haar zachte lippen achterlatend.
Ongeïnteresseerd draaide ik me naar hem om en kruiste mijn armen voor mijn borst, terwijl ik tegen de muur leunde en een hand door mijn haar haalde.
"Wat?" vroeg ik geërgerd.
"Niet Rose, oké? Doe met al je andere aanbidsters wat je wilt, maar laat haar met rust! Ze verdient beter dan dat!" gooide hij kwaad in mijn gezicht. Ik likte langzaam over mijn lippen, hopend die van haar nog te proeven op mijn tong.
"Beter dan wat?"
"Je weet wat ik bedoel, verdomme!" Ik was licht van slag door zijn woedende toon, ook al weigerde ik het hem te laten zien. Ik had hem nog nooit zo kwaad meegemaakt...
"Ik denk dat ze oud genoeg is om zelf te beslissen wie ze kust en wie niet." gromde ik.
"Ze is zeventien, Harry! Jij bent er drieëntwintig! Ze is makkelijker te manipuleren dan wie dan ook! Je weet hoe ze is!" riep hij, terwijl hij zijn handen in de lucht gooide.
"Ja? Weet jij wel hoe ze is, Liam?" snauwde ik terug, me afduwend tegen de muur en over hem heen torenend. Hij klemde zijn tanden op elkaar.
"Je kan dit niet menen." mompelde hij. Ik ademde onrustig in en uit, maar antwoordde niet.
"Verdomme, Harry! Ik wist het! Iedereen wist dat er iets aan de hand was tussen jullie! Hoelang is dit al bezig?" raasde hij.
"Weet ik veel? Enkele weken! Maakt het een fuck uit?"
Hij snoof en blafte: "Enkele weken? Meen je dit? En natuurlijk maakt het een fuck uit! Ze heeft nul ervaring, dat weet jij ook! Wat geeft jou het recht om dat van haar af te nemen?"
Iets in mij knapte.
"Wat bedoel je? Hmm? Dat ik haar gebruik?" gromde ik. Hij haalde zijn schouders op.
"We weten allemaal hoe je bent, Harry!" antwoordde hij bitter.
"Zo is het niet met Lily!" protesteerde ik.
Zijn wenkbrauwen schoten de lucht in en even wist hij niet wat te zeggen.
"Hoe is het dan wel?"
"Ik..." Ik klemde mijn kaken op elkaar en schudde mijn hoofd. Ik had tot nu enkel nog maar aan mezelf en haar toegegeven dat ik om haar gaf... Als ik het bij iemand anders deed, zou het dan te echt worden? De woorden waren er echter al uit voor ik er erg in had.
"Ik geef om haar." gromde ik verslagen. Hij maakte een ongelovig geluidje en keek me schamper aan.
"Je geeft om haar? Hoelang wil je dit spelletje blijven volhouden?"
Ik balde mijn handen tot vuisten en voelde hoe ik de controle over mezelf verloor.
"Wie is het die elke fucking dag aan de club of haar school staat om ervoor te zorgen dat ze veilig thuis raakt? Wie heeft er weken geleden voor gezorgd dat ze niet fucking gedrogeerd werd door die klootzakken op Louis' verjaardag? Geeft me één fucking reden waarom ik niet om haar zou geven, Liam!" riep ik, mijn diepe stem dreigend weerkaatsend tegen de kille muren.
Hij ademde evenzeer oppervlakkig in en uit, maar snauwde dan: "Dus wat? Je hebt gevoelens voor haar?"
Ik maakte een radeloos geluidje en woelde door mijn krullen.
"Nee! Ik... Ik weet het niet! Misschien!" Ik haalde diep adem en schudde mijn hoofd, terwijl ik over mijn voorhoofd wreef.
"Ik bedoel... Nee. Ik heb geen gevoelens voor haar. Ik geloof niet in die bullshit." gromde ik, mezelf snel verbeterend. Ik zou mijn hoofd niet gek laten maken door hem en Lily. Ik had geen gevoelens voor haar; hoe hard ze me ook verwarde.
Gefrustreerd vervolgde ik: "Het is niet mijn bedoeling haar altijd pijn te doen, oké? Het gebeurt gewoon elke fucking keer!"
"En hoe zou dat komen, denk je?" snauwde hij, terwijl hij langs me naar de lift liep.
"Ik weet dat ik een fuck up ben, Liam." gromde ik. Hij keek over zijn schouder in mijn ogen en schudde zijn hoofd.
"Nee, je vertelt jezelf dat je een fuck up bent. Er is een verschil. De dag dat je eruit bent wat je wilt met haar, zorg er dan voor dat je je shit op een rijtje hebt en weet hoe je een meisje als Rose hoort te behandelen. Ze is geen speelgoed, Harry. Het is niet haar fout dat je verward bent over wat je voor haar voelt."
Ik beet hard op mijn tong om geen antwoord terug te geven, beseffend dat hij gelijk had en dat ik geen recht had een rotopmerking te geven.
In de lift ging ik koppig tegen de wand staan, en bekeek mijn huisgenoot aandachtig. Het was enkele seconden stil.
"Hoe heb je haar eigenlijk leren kennen?" doorbrak ik de stilte plots, al was het maar om het onderwerp van mij af te leiden. Verrast keek hij me aan.
Ik haalde mijn schouders op en verduidelijkte: "Jij bent degene die haar in huis heeft gehaald, toch? Dus je moet haar al gekend hebben voor ze hier kwam wonen."
"Jullie hebben er nog niet over gepraat?" vroeg hij, terwijl hij de juiste knop indrukte en ook achteruit leunde. Ik fronste.
"Nee. Waarom zouden we erover praten? Ze stelt nu al fucking veel vragen." gromde ik. Hij keek me afkeurend aan, maar ik negeerde het.
Hij zuchtte en mompelde: "Ik werkte vorige zomer als strandwacht in Sands Point, vlak bij waar ze woont." Ik fronste.
"We zijn een paar keer samen uiteten gegaan, dat is alles. Tot haar vader het te weten kwam en voor mijn ontslag heeft gezorgd."
"Uiteten?" herhaalde ik, alsof het iets smerigs was. Hij keek me kort aan.
"Ze had geen andere vrienden en niets te doen die zomer. Ze zat enkel te lezen, de hele tijd. Ik dacht dat het oké was haar te leren kennen, tot haar familie er een stokje voor stak."
"Geen vrienden?" mompelde ik, me plots een eenzame Lily in een enorm huis voorstellend, ongelukkig en dwalend door de lege gangen met enkel een boek om haar gezelschap te houden.
Ik slikte en probeerde zo ongeïnteresseerd mogelijk over te komen toen ik vroeg: "Hoe is haar familie?" Liam snoof.
"Te rijk. En vooral koel. Gemeen, afstandelijk en nooit tevreden. Ze verwachtten altijd te veel van Lily, nu waarschijnlijk nog. Ze sprak altijd over hoe ze haast verplicht was naar Columbia te gaan." Mijn mond voelde droog aan.
"Was ze... Is ze gelukkig? Daar, in Sands Point?" Hij keek me een tel onderzoekend aan.
"Ik denk niet dat ze echt een gelukkige jeugd heeft gehad, nee. Volgens mij heeft ze nooit genoeg liefde gekregen. Zonde, ze is in elk opzicht zo anders dan haar familie." mompelde hij. Ik slikte de krop in mijn keel weg.
Het was vreemd hoe onze werelden zo ontzettend ver uit elkaar konden liggen, en ik toch raakpunten tussen onze kindertijd zag.
De liftdeuren schoven open en Liam stapte als eerste uit, ik erna.
Vlak voor hij het appartement binnenging, hield ik hem tegen.
"Liam? Hetgeen ik je hebt verteld over... Dat ik om haar geef..." Ik aarzelde en krabde ongemakkelijk aan mijn nek.
"Eh... Hou dat tussen ons, wil je?" Hij zuchtte, maar knikte toen kort, waarna hij zijn sleutel uithaalde en de voordeur opende.
Mijn ogen vonden Lily direct. Ze zat in de zetel naast Mia, die laatste met haar laptop op haar schoot en verveeld een lok zwart haar rond haar vinger draaiend.
Lily was aan het lezen -wat had ik ook verwacht?- en was verdiept in het boek in haar kleine handen, terwijl ze afwezig speelde met de rand van haar jurkje.
Ik zoog wat lucht naar binnen toen ik haar daar zo zag zitten.
Ze zag er nog zo jong uit...
Plots keek ze op, recht in mijn ogen. Abrupt ging ze wat rechter zitten, en keek van Liam naar mij, maar snel wendde ik mijn blik af en liep naar mijn kamer, de deur achter me in het slot laten vallend. Ik kon niet naar haar blijven kijken voor ik mijn verwarrende gedachten op een rijtje had kunnen zetten, ook al probeerde ik dat nu al weken tevergeefs.
Vermoeid wreef ik over mijn gezicht, terwijl ik naar mijn raam wandelde en het opende. Afwezig ontstak in een sigaret, hoewel mijn gedachten eerder bij de brief op de vensterbank waren, naast mijn aansteker.
Ik wist dat ik de galerij moest terugbellen, maar ik had er de fut niet voor. En misschien was ik ook nog niet klaar, al zou ik dat niet toegeven. Ik wendde mijn ogen zuchtend af en negeerde het verder, net zoals al de rest dat me aan hem deed herinneren.
De pijn maakte me zwak, en ik haatte het. Ik kon het niet toelaten, zeker niet nu Lily me de laatste tijd evenzeer van de kaart kon brengen met slechts een woord of beweging.
Ik moest haar uit mijn hoofd zetten.
Ik nam nog een trek en keek met die gedachte naar mijn bed, kort aarzelend. Uiteindelijk wandelde ik er toch heen en tilde het matras op. Langzaam greep ik het versleten zwarte notitieboekje, en ging er nadenkend mee neerzitten op bed.
Ik had het vorige avond op de grond naast de zetel gevonden toen Lily overhaast naar de club was vertrokken, vlak voor ik haar had gevolgd. Ik had besloten het op mijn kamer te bewaren en het haar erna terug te geven voor iemand anders het zou vinden, maar na wat Liam me over haar en haar familie had verteld...
Op slag was mijn nieuwsgierigheid naar haar groter geworden, en ook al wist ik dat het niet goed was en dat ik het zou moeten onderdrukken, ik had toch de neiging eraan toe te geven en meer van haar te weten te komen.
En in dat geval lag er een goudmijn in mijn handen.
Ik besefte dat het niet eerlijk van me was, en dat ik geen recht had haar privézaken te lezen, maar ik kon mijn egoïstische vingers niet onder controle houden. Trillend opende ik het, mijn sigaret vergeten in mijn mondhoek.
Snel nam ik nog een trek, voor ik de woorden op de eerste pagina als automatisme begon te scannen.
Uiteindelijk las ik het volledig uit, mijn schuldgevoel onderdrukkend, en raakt met elke zin meer en meer in de ban van het prachtige meisje aan de andere kant van mijn deur.
Wie was ze in godsnaam?
Haar woorden hielden me in betovering, en ik moest mezelf tegenhouden na al die tijd zelf geen pen en papier bij me te nemen.
Die tijd was voorbij. Voorgoed...
Maar fuck, ze schreef prachtig... Hoeveel verrassingen gingen schuil in Lily?
De laatste twee pagina's las ik drie keer, me elke keer meer verrassend over het effect dat mijn kus duidelijk op haar had gehad. Ik kon niet geloven dat ze erover geschreven had.
Ik viel uiteindelijk met haar schrift in mijn handen in slaap, pas weer wakker wordend rond één uur 's nachts. Ongemakkelijk rekte ik me uit en borg het notitieboekje weer op, voor ik recht ging staan en zo stil mogelijk mijn kamer verliet. Het was doodstil in de rest van de loft, en snel keek ik naar de sofa waar Lily lag. Ik fronste toen ik haar met een gespannen uitdrukking op haar prachtige gezicht op de sofa zag liggen, het dunne laken in haar vuist geklemd en haar donkerblonde haar als een waaier rond haar hoofd.
Zuchtend greep ik een fles water uit de koelkast en vertrok terug naar mijn kamer, met haar gezicht op mijn netvlies gebrand.
Ik had dat fucking boekje nooit mogen lezen...
Nadenkend kleedde ik me uit, terwijl ik me haar jeugd probeerde in te beelden. Ik haatte de dingen die ik had moeten lezen over haar familie en de eenzame momenten die ze als jong meisje had moeten doormaken.
Ik voelde me erdoor op de meest vreemde manier verbonden met haar, ook al was haar kindertijd één zonder armoede en geweld geweest.
In enkel mijn boxer kroop ik onder mijn lakens, maar bleef nadien woelen en aan haar denken.
Na een onrustige slaap van slechts een halfuur stond ik om drie uur opnieuw op. De ruimte was te klein en de muren leken op me af te komen, terwijl Lily's mooie trieste gezicht voor me bleef dansen.
Het idee dat ze ongelukkig was, maakte me radeloos, en ik wilde niet weten wat dat betekende voor mij.
Ik had geen gevoelens voor haar, daar was ik zeker van, maar ik kon niet ontkennen dat ze me intenser liet voelen dan ik de voorbije drieëntwintig jaar had gedaan.
Vermoeid in mijn ogen wrijvend, verliet ik mijn kamer opnieuw, al hield ik abrupt halt toen ik iemand in de keuken zag staan, vlak voor de frigo en gehuld in het ijzige blauwe licht van het lampje aan de binnenkant.
Mijn lippen verwijdden wat toen ik zag dat het Lily was. Vluchtig gleden mijn ogen over haar slanke, amper geklede lichaam. Ze droeg slechts een wijd lichtblauw hemd, en haar haren waren warrig samengebonden op haar hoofd, zodat ik de vloeiende lijn van haar nek en schouders met mijn ogen kon volgen.
Ik ademde in en uit door mijn mond, terwijl ik naar haar toe liep en haar bewonderend bleef bestuderen.
Fucking hell, Lily...
Toen ik haar had bereikt, haalde ik mijn ogen van haar benen en sloeg ik mijn arm in de plaats daarvan rond haar slanke middel.
Ik moest haar kunnen aanraken.
Ze snakte echter luid naar adem, zodat ik snel en geschrokken mijn hand over haar mond legde en mijn gezicht in haar nek drukte. Ik had geen idee waar mijn plotse aanhankelijkheid vandaan kwam, maar ik had mijn lichaam niet onder controle.
"Sssht, ik ben het." mompelde ik hees tegen haar huid, waarna ze zich vlug omdraaide.
Tot mijn ontzetting zag ik dat haar grote ogen betraand en roodomrand waren.
"Wat scheelt er?" fluisterde ik direct bezorgd, haar gezicht tussen mijn handen grijpend en haar tranen wegvegend. Ik haatte het wanneer ze huilde.
"Finn..." bracht ze zachtjes en wanhopig uit, terwijl ze haar blik op mijn borstkas richtte en rilde.
Vlug sloot ik de koelkast achter haar en hulde ons in duisternis.
"Wat is er gebeurd?" vroeg ik verward, terwijl ik haar aarzelend in mijn richting trok. Ik wist niet wat ik moest doen, enkel dat ik haar wilde troosten en ervan verzekeren dat ze hier veilig was.
"Niets, ik ben gewoon..." Ze viel beschaamd stil, maar liet me haar wel tegen mijn lichaam drukken.
"Bang?" raadde ik. Ze reageerde niet.
"Ik weet dat hij hier niet kan binnenkomen, maar toch hoor ik hem de hele tijd." fluisterde ze tegen mijn schouder. Ik zuchtte en dacht even na.
"Je kan... Je kan wel bij mij slapen vannacht." stelde ik voorzichtig voor.
Wat bezielde me in godsnaam? Ik liet nooit iemand zomaar in mijn bed slapen.
Toch hield ik mezelf niet tegen...
Onmiddellijk boog ze achteruit, mijn ogen zoekend in de duisternis.
"Wat?" vroeg ze onthutst. Ik snoof eens.
"Hey, ik kan ook lief zijn." protesteerde ik lichtjes.
"Kom mee, voor we iedereen wakker maken." spoorde ik haar aan, terwijl ik haar hand greep en meetrok naar mijn kamer. Ik sloot de deur eens we allebei binnen waren en ging snel mijn raam sluiten toen ik zag dat ze huiverde in haar lichte hemd, en haar armen rond haar lichaam sloeg.
"Ga liggen." mompelde ik. Ze ging twijfelend zitten op mijn matras, voor ze langzaam onder mijn zwarte lakens schoof.
Ik liep naar het bed en volgde haar voorbeeld, aan de andere kant gaan liggend.
"Bedankt." zuchtte ze plots, terwijl ik op mijn zij draaide. Ik keek haar aan.
"Niet enkel omdat ik hier mag slapen, maar voor alles. Dat ik hier op de loft mag blijven." fluisterde ze, terwijl ze haar mooie ogen in de mijne boorde. Ik reageerde niet.
"Ik denk niet dat ik je ooit al bedankt heb." zuchtte ze toen, weer wegkijkend.
"Geen probleem." mompelde ik enkel.
Het verraste me hoeveel ik ervan hield haar naast me in mijn bed te hebben, maar ik negeerde het zo hard mogelijk. Ze was zich een weg naar mijn hart aan het graven, en ik verplichtte mezelf ertegen te vechten, harder dan ik ooit tegen iets gevochten had.
Toch was er nog één ding dat me al de hele dag bezighield.
"Lily?" Ze keek me weer aan en knikte.
"Maak ik je echt ongelukkig?" vroeg ik voorzichtig, doelend op onze discussie die we de dag ervoor hadden gevoerd. Haar lippen verwijdden lichtjes.
"Harry..." begon ze zacht.
"Ja of nee?" gromde ik bars, terwijl ik in haar mooie ogen keek.
Ze zweeg even, maar schudde toen haar hoofd.
"Nee. Niet ongelukkiger dan ik al was." stelde ze me gerust, al fronste ik enkel.
"Wat bedoel je daarmee? Ben je niet gelukkig?" vroeg ik haar ongerust. Ze keek me terug aan.
"Jawel. Ik ben gelukkig." reageerde ze snel. Te snel.
Ze forceerde een glimlach en drukte haar gezicht wat meer in het kussen.
"Ik ben moe." mompelde ze, schattig gapend. Ik zuchtte diep.
"Slaap maar." prevelde ik, waarna ik even zweeg en naar haar bleef staren terwijl haar ogen dichtvielen.
"Prinses." fluisterde ik er nog na, een losgesprongen lok haar uit haar gezicht strelend. En ik had kunnen zweren dat haar ene mondhoek lichtjes omhoog krulde.
Plots volledig ontspannen en op mijn gemak duurde het nog geen vijf minuten voor ik ook in slaap viel, naast het meisje dat mijn leven langzaamaan op zijn kop aan het zetten was.

--
Ik kan zelfs niet zeggen hoelang het geleden is dat ik nog geactiveerd heb... Hopelijk maakt dit (enorm) lange stukje en de verrassende Harry Pov het wat goed? (ook al zijn er nu enkel nog meer mysteries...)
Word vooral niet gefrustreerd door al Harry's geheimen en de onduidelijkheden, alles wordt later nog uitgelegd! Ik wilde jullie toch eens laten weten hoe Harry zich voelt en wat er allemaal in hem omgaat, en dan vooral wanneer het over Lily gaat.
Sorry als er wat fouten instaan of sommige dingen vreemd lijken! Ik heb gisterennacht een zware marathon gehouden en alles geschreven! Het werd tijd dat jullie nog eens iets kregen!
Hoe gaat het met iedereen? Ik hoop echt heel hard dat iedereen de aanslagen in Brussel goed heeft kunnen verwerken, en dat iedereen veilig en gezond is, net als jullie familie en vrienden. Zo niet, heel veel sterkte (ook al komt dit nogal laat)!
Een hele dikke knuffel en aan iedereen die nu vakantie heeft: geniet nog van de laatste week!
Oh, en wat vinden jullie trouwens van 'Mind of Mine'? Onze Zayn doet het toch maar goed!!
xxx

Reacties (23)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    4 maanden geleden
  • Tomlinsbear

    Wat prachtig geschreven. Ik zag er tegen op toen ik zag dat het een Harry Pov was. Maar God, wat is dit mooi mysterieus geschreven.

    Die Mike en Jenny. Volgens mij waren dat vrienden van Harry maar zijn ze overleden door één van Harry's acties. Waarschijnlijk heeft hij zichzelf opgesloten in zijn eigen verdriet en laat hij daarom niemand toe in zijn leven.

    Wauwsum, ik ben verliefd op dit verhaal(H)

    2 jaar geleden
  • Chasing1D

    "En een zes jaar oudere, permanent gefrustreerde en gevaarlijke bokser is dat wel?" fluisterde ze tegen al mijn verwachtingen echter terug na enkele seconden stilte.
    Mooiste. comeback. Ooit

    2 jaar geleden
  • FearlessFire

    Hoofdstuk nog een keer gelezen, gewoon omdat ik het leuk vind =')

    3 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Oh wauw! Wat een super leuk en mooi hoofdstuk!!
    Volgens mij was Mike een zeer goede vriend van Harry, maar is hij overleden. En volgens mij voelt Harry zich er verantwoordelijk voor...

    Zo schattig trouwens dat Harry aan Liam toegeeft dat hij om Lily geeft!
    En het Harry stukje maakt alles goed!

    Pff, je schrijft echt zoo geweldig!! Je bent echt een wonderkind! Ik hou telkens weer een tikkeltje meer van je verhaal!

    Met mij gaat alles goed. Met jou ook?

    Dikke kus
    xxx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen