Foto bij Refugees

Sia - Big Girls Cry (het is een luid liedje maar ze is zo goed)

Zweetdruppeltjes parelden op zijn voorhoofd toen hij twee weken later de tweede kast de trap op droeg. Wel deels met mijn hulp, maar hij had het met de grote ego die hij had geweigerd en gezegd dat ik me anders zou bezeren. Dus ik keek met mijn armen over elkaar geslagen toe hoe Harry steunde en kreunde terwijl hij trede voor trede omhoog stapte. Zijn doordrenkte haar was in een klein knotje gestoken. Zijn shirt was na de eerste kast al op de vloer gegooid.
Terwijl dit allemaal gaande was waren de twee jongens waar het allemaal juist voor was nergens te vinden. Pas toen Harry bovenaan de trap was en de kast met een luide bons en een luidere zucht neer had gezet en ik dus zeker wist dat er niets meer fout kon gaan ging ik op zoek naar de twee.
‘Ik ga de jongens zoeken. Wil je iets te drinken?’
Een bezweet hoofd keek grijnzend van boven op me neer. ‘Graag.’
‘Oké. Ben zo terug.’
De enige reactie die ik terug kreeg was opnieuw gesteun en gekreun van boven toen Harry de kast weer optilde en naar de juiste kamer bracht. Uitslover.

Maar wel mijn uitslover.


‘Ik moet even voor een paar uurtjes weg.’
Harry keek op en veegde met de rug van zijn hand het laagje zweet op zijn voorhoofd weg. ‘O? Waarheen?’
‘Ik heb meerdere afspraken met de mensen die de vluchtelingenkampen hier besturen. Wordt rondgeleid om te zien hoe het is.’
Harry kwam overeind. Ondanks de opkomende frons kon ik de trots in zijn ogen en de optrekkende mondhoek zien.
‘Je beseft wel dat ze er alles aan zullen gaan doen je te laten denken dat alles er koek en ei is en ze er vooral de controle over hebben?’
Ik glimlachte en knikte. ‘Dat begrijp ik. Ik zal niet alles geloven maar vooral kijken en als het kan met een paar mensen daar praten. Ik wil ze in ieder geval niet tegenover me zetten.’
Harry glimlachte en knikte instemmend. ‘Precies.’
Ik liep de kamer verder binnen en eenmaal bij hem drukte ik een kus op zijn mond. ‘Tot later.’
‘Ben je wel op tijd terug voor het avondeten?’
Ik fronste. ‘Ik weet het niet, eigenlijk. Reken dus maar niet op mij. Ik regel wel wat.’
‘O, oké.’
Ik glimlachte naar hem en zwaaide nog een laatste keer voordat ik uit zijn zicht verdween.

Stiekem was ik bloednerveus toen ik voor deze ene keer in mijn eigen auto stapte en de straat uitreed. Ik had een adres gekregen van een plek dat nog niet echt een vluchtelingenkamp was, want die waren er in Engeland nog niet echt, maar waar wel al veel mensen heen werden gestuurd. Veel mannen, moeders met hun kinderen of zelfs alleen kinderen, waarvan de laatsten uit wanhoop hun eigen land uitgezonden waren. Om daar maar niet te hoeven te zijn.
Vooral voor hen hield ik mijn hart vast. En ook vooral voor hen wilde ik boeken schrijven. Het was de meest kwetsbare groep van hun allemaal omdat er geen toezicht op ze was en ze dus van alles kon overkomen. Al was dat onderweg, illegaal in een vrachtwagen of zelfs in een rubberboot in de zee, dan was dat wel als ze aan land kwamen. Ik was niet dom. Ook niet blind. Ik had al genoeg artikelen gelezen hoe kinderen verdwenen en hoogstwaarschijnlijk slachtoffer waren geworden van de kinderhandel in Europa. Het brak mijn hart.

‘Dit zijn de toiletten. Twintig voor 200 man.’ De vrouw die zich eerder had voorgesteld als Judy wees naar de plek die wat verder lag afgelegen. Ik vroeg me eerst af waarom, maar het werd al snel duidelijk toen we erlangs liepen en ik de geur als een klap in mijn gezicht tegemoet kwam.
‘Hoe vaak worden ze geleegd en schoongemaakt?’ Een jonge jongen stapte net uit een van de bouwtoiletten. De grimas rond zijn lippen was zelfs vanaf hier niet te missen.
‘We proberen het elke dag te doen,’ antwoordde Judy meteen, maar ze ontweek wel mijn blik. Ik kreeg daardoor het tegenovergestelde idee.
‘Hoe zit het met de mensen die hier alleen aankomen? Moeten ze een tent delen die voor meerdere personen is bedoeld?’
‘De jongemannen?’
‘Onder andere.’
‘Die slapen inderdaad dan samen, al hebben ze wel elk hun eigen cabine.’
‘In andere landen in Europa worden nu grote containers in plaats van tenten als huisvestingen gebruikt. Zijn jullie dat ook van plan? Ik zie ze hier namelijk niet staan.’
Judy glimlachte naar me, maar het bereikte haar ogen niet. ‘Op dit moment zijn we vooral bezig iedereen een plekje te geven. Daarna kunnen we hopelijk de volgende stap nemen. We zijn dan ook nog niet zo ver als de andere landen binnen de EU.’
Ik knikte. ‘Dat klopt.’
Een klein jochie spurtte voorbij. Dat hij geen schoenen aanhad deerde hem niet. Ik keek hem na.
‘Hoe zit het met de kinderen die hier alleen aankomen? Slapen die ook samen in een tent?’
Judy knikte. ‘Ja, die slapen samen. We hebben ze wel een aparte plek in het kamp gegeven waar we vaker langskomen dan anders om te zorgen dat het goed met ze gaat.’
‘Gaat het ook goed met ze?’
Judy glimlachte naar me. ‘Waarom zie je het zelf anders niet? Kom,’ ze pakte me bij mijn arm en nam me mee naar linksvoor in het kamp.
Ik trof kleine, half ingezakte tentjes aan, in waar bij sommigen jonge kinderen zaten of lagen te slapen. Er waren er ook een paar bij die in het verdorde gras speelden en geen oog voor ons hadden. Op de grond ernaast zaten twee jonge meisjes van een jaar of vier en twee jonge vrouwen die iets ouder dan ik leken te zijn. Ik glimlachte naar ze. Ze verroerden geen vin.
‘Dat zijn een paar moeders van het kamp die ook de taak op zich hebben genomen een paar keer per dag bij ze langs te gaan. Ze worden hecht met ze. Dat is aan de ene kant fijn, maar aan de andere kant ook niet.’
‘Waarom?’
‘We moeten de kinderen op een gegeven moment ook een andere plek geven. Daar waar het veiliger is. Als we de papieren hebben geregeld kunnen we ze onderbrengen in weeshuizen tot een familielid ze komt halen. We laten ze liever niet zonder toezicht in een opvang die ook voor oudere mensen is bedoeld.’
‘Zijn ze veilig?’ vroeg ik zacht terwijl ik naar de spelende kinderen keek. Vanuit mijn ooghoek zag ik Judy haar hoofd naar me toedraaien.
‘We doen ons best,’ antwoordde ze zacht en ze keek weer voor zich uit, ‘maar men is tegenwoordig slim. Heeft allerlei manieren om hun doelen te bereiken, en daarmee ook de kinderen.’
Ik slikte. Keek nog steeds naar de jonge kinderen waar ik nog steeds de angst en schuwheid in hun gezichtjes kon zien. Ze waren op hun hoede en hadden daar ook een goede reden voor.
‘Sommigen kwamen niet eens alleen maar verloren hun familielid tijdens de reis of zelfs hier in het kamp.’
‘Hier in het kamp?’
‘Ja. Hier breken soms ook gevechten uit. Dat is wat er gebeurt als je mensen uit een oorlog hierheen haalt. Die weten niet anders.’
‘Er gaan hier mensen dood door moord?’
De stilte die ik terugkreeg antwoordde mijn vraag.

Ik belde Harry meteen toen ik weer in de auto zat. De speaker ging over terwijl ik de oprit van het kamp afreed, de weg op. De afstand tussen mij en de mensen in nood werd groter, zoals dat ook voor de brok in mijn keel gold.
Hey, lieverd. Hoe gaat het?
Mijn onderkin begon te wiebelen en ik knipperde hevig met mijn ogen.
‘Ik moet ze helpen, Harry. Ze zijn zo, god, hulpeloos,’ ik snoof luid, schudde mijn hoofd even om het geëmotioneerde gevoel af te schudden maar faalde daar volledig in.
Rustig aan, Abs. Waar ben je?
‘In de auto,’ piepte ik, ‘weer onderweg naar jou.’
Haal een paar keer diep adem, oké? Zo van één, twee, drie,’ ik hoorde hem een paar keer diep adem halen, blazend in de microfoon van zijn telefoon, en glimlachte door mijn tranen heen.
'Ze hebben er niets aan als je nu verongelukt omdat je zo met ze meeleeft, lieverd.'
'Dat is waar.'
Rij voorzichtig, oké?. Ik zie je zo. Welke theesmaak wil je?
Ik ademde even diep in. ‘Groene thee is goed.’
Oké. Tot zo, lieverd.
‘Tot zo.’

Toen ik aankwam waren de tranen weg maar de brok nog niet. Ik draaide de sleutel om in het slot en deed de voordeur open. Twee op en neer springende jongens, waarvan een van hen verbazingwekkend Tristan was, kwamen me in de gang tegemoet. Ze begroetten me uitgelaten, Tristan wel iets bedeesder, maar net zoals Charlie met een twinkeling in zijn ogen. Het tilde mijn hart op en ik glimlachte breed naar ze. ‘Hey, schatjes. Alles goed?’
‘Ja! We hebben gevoetbald!’
‘Wat leuk. Heeft papa meegedaan?’
‘Nee, die was de hele tijd aan het bellen,’ pruilde Charlie terwijl hij voor me uit de woonkamer weer inliep. Daar was Harry niet te vinden. Ik trof hem pas aan in de keuken, waar een mok op het aanrecht stond af te koelen. Het getik van mijn schoenen deed hem omdraaien, de telefoon nog steeds tegen zijn oor gedrukt. Hij glimlachte naar me en stak zijn hand naar me op. Ik liep zonder iets te zeggen naar hem toe, sloeg mijn armen om zijn middel heen en drukte mezelf tegen hem aan. Het geklop van zijn hart en de trillingen van zijn stem klonken geruststellend tegen mijn oor. Het enige wat hij deed was zijn vrije arm om me heen slaan en met de vrije hand zacht over mijn rug wrijven. Ik zuchtte en sloot mijn ogen.


Jaaa we zijn nog even aan het kijken hoe we dit gaan doen ahaha

Fijn weekend!!

Reacties (8)

  • Fermer

    Ik vind Harry en Aibileen zo schattig samen.(H)

    Dit is trouwens nog de enige fanfiction die ik in het Nederlands lees en je doet het zo goed! Maar nu ik dus vooral Engels lees ben ik echt super benieuwd of jij ook nog in het Engels schrijft? Want ik denk dat sommige stukjes dan nog beter zouden uitkomen dan dat ze nu al doen.

    3 jaar geleden
  • Efflorescence

    Ik vind het bijzonder hoe je er zo een actueel onderwerp in weet te verwerken. Je hebt een prettige schrijfstijl.

    3 jaar geleden
  • LarryNiam

    Wat mooi:)
    Snel verder <3

    3 jaar geleden
  • Framboise

    Ik ben zo blij dat er weer een hoofdstuk is! Ik heb er de hele tijd naar uitgekeken, haha.
    Maar dat is het helemaal waard! Mooi geschreven!(H)

    3 jaar geleden
  • VampireMouse

    Jeej! Weer super mooi geschreven! Ik heb deze week besteedt aan t lezen van deel 1 en dit geweldige deel 2 (: heb weer in de hele emotionele rollercoaster gezeten die je verhaal, maar ook je berichtjes onderaan met zich mee bracht (: blij weer een hoofdstukje te lezen! Super je staat in mijn top 3 van schrijfsters <3
    Xxxxx ga nu al hopen op een nieuw hoofdstukkie haha

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen