"Wakker worden, Cass. We kunnen niet te laat komen op onze eerste schooldag!" Roep ik.

"Geef me nog tien minuutjes." Mompelt ze.

Ik trek de dekens van haar af. "Niks daarvan. Schiet op, eruit." Mopperend staat ze op. Ik vlieg de trap af en prop mijn ontbijt in mijn mond. "Cassi, schiet nou eens op! Ik weet dat je geen zin hebt, maar ík heb dat wel! Kom op, het is echt gênant als we meteen al te laat komen."

"Jaja, ik kom er al aan." Mompelt mijn zusje, terwijl ze van de trap af sloft. Ze wil gaan zitten en ontbijt pakken, maar ik sleep haar mee.

"Eet onderweg maar, we hebben nu geen tijd meer." Zeg ik, terwijl ik mijn schoenen aantrek. Ik kijk in de spiegel. Gisteren hebben we ons uniform toegestuurd gekregen. Ik heb een witte blouse, blauwe rok en een blauwe strik, Cassi heeft hetzelfde uniform in het rood. Allebei hebben we een blauwe schoudertas. "Hé Cass, ik hoorde dat Raimons voetbalteam echt goed is! Ze staan in de nationale finale!"

"Nou en? Vergeleken met Paolo zijn ze niets."

Ik rol met mijn ogen. "Kom op, Cassi, doe nou niet zo flauw! Het wordt vast leuk. En ben je nou bijna klaar?"

"Jaaaaah. Ik kom eraan, ik kom eraan." Ze prutst wat een haar uniform en vloekt. "Waarom moet ik dit aan? In Italië waren de uniformen niet zo belachelijk. Stom rokje."

"Mens, zeur niet zo. Kom nou!"

Enthousiast sleep ik haar mee de deur uit, richting school. Als we de school instormen, zijn we maar een paar minuten te laat. Een man loopt naar ons toe. "Goedemiddag dames. Fayline en Cassiane Bianchi, neem ik aan?"

Braaf knikken we.

"Mooi. Aangenaam, ik ben meneer Raimon, voorzitter van deze school. Er komt iemand die jullie een rondleiding geeft. Hij is alleen te laat. Als altijd. O, daar zal je hem hebben." Ik kijk op. Een jongen met platinablond haar en donkerbruine ogen komt aanlopen, met zijn handen in zijn zakken. "Dit is Axel Blaze. Hij zal jullie rondleiden."

"Hoi." Zeg ik, plotseling verlegen. "Ik ben Fay."

"Ik ben Cassi." Zegt mijn zusje.

Axel knikt. "Aangenaam. Kom maar mee, dan laat ik jullie de school zien." Braaf volgen we hem. "Jullie komen niet uit Japan, hè?" Zegt hij.

Ik knik, en Cassi kijkt nors weg. "We komen uit Italië." Zeg ik. Dan zie ik het voetbalveld in de verte. Ik stoot mijn zusje aan. "Kijk, Cass, daar is het voetbalveld!" Meteen kijkt ze op, en voor het eerst zie ik een glimlach op haar gezicht spelen.

"Voetballen jullie ook?" Vraagt Axel verbaasd.

Cassi knikt enthousiast. "Ja, ik ben dol op voetbal!" Zegt ze.

Axel lacht. "Dan kun je het vast goed vinden met Mark, de aanvoerder van ons voetbalteam. Over een paar dagen spelen we de landelijke finale."

"Zit jij in het voetbalteam? Dat is geweldig!"

Axel geeft geen antwoord en richt zich tot mij. "En jij? Voetbal jij ook?"

"Soms." Mompel ik verlegen. "Maar niet zo fanatiek als Cassi."

Hij glimlacht even. "Kom." Zegt hij dan. "Dan breng ik jullie naar onze klas." Zwijgend lopen we achter hem aan, maar Cassi ziet er nu wel een stuk vrolijker uit. De jongen stopt ergens op de tweede verdieping. "Hier is het." Zegt hij, en hij doet de deur open. De leraar komt meteen naar ons toe.

"Ah, jullie zijn vast de nieuwe leerlingen, Fayline en Cassiane Bianchi." Zegt hij. We knikken, precies tegelijkertijd, als altijd. "Mooi. Daar achter zijn nog twee lege tafels, ga daar maar zitten."

We lopen naar achteren en ploffen op onze stoel. Ik kijk het lokaal door. Axel zit voor me, naast een jongen met dreadlocks en een ouderwetse bril. Naast me, aan de andere kant van het gangpad, zit een jongen met bruin haar, en naast hem zit een meisje met een groen uniform en bruin haar tot aan haar schouders. Naast Cassi zit een jongen met blauw haar, en naast hem zit een jongen met een oranje hoofdband. Daarvoor zit een nogal kwaad uitziende jongen met rood haar, en naast hem zit een jongen met een rare muts op.

Dan klinkt de bel. De jongen met de hoofdband stormt meteen op ons af. "Hoi, ik ben Mark Evans. Voetballen jullie? Dan moeten jullie echt bij ons team komen!!!" Zegt de jongen hyper.

Axel komt erbij staan. "Mark, er mogen geen meisjes meedoen aan het frontier toernooi, dat weet je best." Dan kijkt hij mij aan. "En ja, ze kunnen voetballen. Toch Cassi?"

"Ik ben Fay." Verbeter ik hem. "En Cass is de voetbalster, niet ik. Ik kijk liever."

"Jullie kunnen manager worden!" Zegt het meisje met de bruine haren enthousiast.

"We zien wel." Mompel ik. "Kom op, Cass. We hebben pauze." Om de een of andere reden klinkt 'manager worden' niet echt boeiend. En het feit dat er geen meisjes aan het toernooi mee mogen doen, is niet echt eerlijk.

De jongen met de dreadlocks en de bril komt naar ons toe en schud mijn hand. "Aangenaam, ik ben Jude. Welkom op Raimon."

Ik glimlach. "Leuk je te ontmoeten, Jude. Ik ben Fay."

"En mijn naam is Cassi." Voegt Cass er met een glimlach aan toe. "Leuk kennis te maken."

"Jullie hebben al kennis gemaakt met Mark, zag ik. Laat me raden, hij vroeg of jullie bij ons team wilde komen?"

Ik lach en knik. "Jep. En jij? Zit jij ook bij het voetbalteam?"

Hij knikt. "Ja, maar nog niet zo heel lang. Ik zat eerst op een andere school."

"Oh, dus jij bent ook nieuw hier?"

"Zo zou je het kunnen zeggen, ja." Dan gaat de bel weer. Oké. Pauzes duren hier kort. Balen. "Weten jullie naar welk lokaal jullie moeten?" Vraagt Jude. Tegelijk schudden we ons hoofd. "Oké, volg mij dan maar."

De rest van de dag vliegt om. Ik denk dat ik het hier wel naar mijn zin ga krijgen. Maar Cassi daarentegen lijkt niet echt blij. "Hé Cass, niet zo somber!" Zeg ik als we terug naar huis lopen. "We krijgen het vast naar onze zin."

"Ik wil terug naar Italië. Ik ga wel bij Paolo wonen." Antwoordt ze.

Ik sla mijn arm om haar heen. "Cassi, ik weet dat je Paolo en je vrienden daar mist. Ik mis ze ook. Maar het komt wel goed, geloof me. Voordat je het weet zijn we hier aan gewend. En je kunt Paolo straks toch bellen?"

Ze zucht en knikt dan. "Oké, je hebt vast gelijk."

"Tuurlijk." Zeg ik. "Ik heb toch altijd gelijk?" We kijken elkaar aan en barsten in lachen uit. Dit is het begin van ons nieuwe leven. Tot ziens Italië, hallo Japan!!!

Reacties (3)

  • Effy_Stonem

    Als we de school instormen, zijn we maar een paar minuten te laat.

    Zo droog hoe daar 'maar' staat, zo van het maakt niet uit dat we te laat zijn, het zijn maar een paar minuten. Het blijft nog steeds erg om te laat te komen hoor

    "Hoi, ik ben Mark Evans.

    Ik vind Mark zo'n vreemde naam, ik bedoel waarom niet gewoon Endou, dat kun je toch moeilijk verkeerd uitspreken of ligt dat nou aan mij? Stomme Nederlandse dub ook

    "Mark, er mogen geen meisjes meedoen aan het frontier toernooi, dat weet je best."

    Super aardig om dat zo te zeggen ook, hij ruïneert andermans dromen gewoon

    "Ik wil terug naar Italië. Ik ga wel bij Paolo wonen." Antwoordt ze.

    Na één dagje al opgeven, tss slaat nergens op hoor

    "Ik heb toch altijd gelijk?"

    Lekker egoïstisch ook


    Ik vind het wel knap hoe ze van Italiaans opeens Japans spreken, tho (':


    Nee, sorry jullie verhaal is echt awesome let maar niet op mijn reacties(A)

    2 jaar geleden
  • KvotheEdemaRuh

    AXEEEL... nu is het verhaal al geweldig!

    2 jaar geleden
  • MrsNeymessi

    Geen noedels in de pauze?? Wat jammer nou :c

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen