Manager worden? Nee, bedankt. Maar helaas is het hier op Raimon verplicht om bij een club te gaan. En aangezien schaken, journalistiek, tennis en dat soort gedoe al helemáál niets voor mij zijn, is manager van het voetbalteam worden eigenlijk de enige optie die overblijft. Ach, zo heb ik in ieder geval een excuus om naar Axels... Eh, ik bedoel Cassi's trainingen te gaan kijken. Bovendien spelen ze binnenkort de nationale finale, dat kan nog interessant worden. Ik heb vanmiddag een paar van Raimons wedstrijden teruggekeken. Ze zijn best goed, maar Paolo is beter. Vele malen beter. Maar goed, hij traint al op nationaal niveau zolang ik me kan herinneren. En ik heb gehoord dat deze mensen een maand of twee terug nog met z'n zevenen waren. En dat Mark de enige gemotiveerde speler was. Als dat waar is, is er veel veranderd.

"Fay? Fay, waar zit je met je gedachten?" Hoor ik mijn zusje zeggen. Ik kijk verbaasd op.

"Huh? Wat? Wat zei je?" Mompel ik.

"Ik vroeg of je kwam eten. Maar het geeft niet als je niet hoeft, dan eet ik het wel voor je op."

"Hé! Van mijn eten blijf je af, begrepen?" Ik storm de trap af, plof aan tafel en val meteen aan.

Cassi gaat lachend tegenover me zitten. "Dus. Ga je me nog vertellen wat Axel allemaal tegen je gezegd heeft, of hoe zit dat?"

Bij het horen van Axels naam laat ik mijn bestek uit mijn handen vallen. Ik word knalrood. "Oh... eh, nou... Eigenlijk was het niet veel bijzonders. Hij vertelde me over het team. Denk ik."

"Denk ik?"

"Die ogen zijn zo mooi..." Mompel ik. Als ik zie dat Cassi me met een grote grijns aankijkt, word ik nog roder. "Ach, laat ook maar. Heb je nog iets van papa gehoord?" Snel van onderwerp veranderen. Ik weet dat Cass me er niet mee zal plagen waar anderen bij zijn, maar nu zijn er dus geen anderen bij.

Ze schud haar hoofd. "Nee, niets. Paolo zegt dat hij het druk heeft."

"Jammer." Zeg ik. "En hoe gaat het eigenlijk met Paolo? Die gesprekken van jullie zijn zoo lang..."

"We hebben elkaar gewoon veel te vertellen."

"Zoals wat?"

"Zoals een precieze omschrijving van jouw gezicht als ik over Axel begin."

Ik loop meteen weer rood aan. "Jaja, nou weten we het wel." Zeg ik. "Ik vind hem leuk. Punt. Ben je nu klaar?"

Ze grijnst van oor tot oor. "Ik kan niets beloven." Zegt ze vrolijk. "Kom, dan gaan we buiten nog wat trainen."

Ik rol met mijn ogen, sta op en loop achter mijn zus aan naar buiten. Ik kan best voetballen, volgens de meeste mensen. Het zal wel. Voetballen laat ik liever aan mijn broer en zusje over. Zij zijn de spelers, ik ben die ene trouwe fan, die nooit een wedstrijd overslaat, altijd op de eerste rij zit en allerlei aanwijzingen schreeuwt, die vaak nergens op slaan. Ik heb nog nooit een echte wedstrijd gespeeld. Het is voor mij nooit verder gekomen dan met Cassi trainen, en daar ben ik eigenlijk ook best wel tevreden mee.

Na een tijdje trainen wordt het te donker, en gaan we naar binnen. Cassi ploft dramatisch op de bank. Ik rol met mijn ogen en loop naar de keuken om thee te zetten, maar de kastjes en laatjes zijn allemaal leeg.

"Cass, jij zou toch de boodschappen doen?" Zeg ik geïrriteerd, al moet ik toegeven dat ik er door Axel -oh, en die andere mensen- zelf ook helemaal niet meer aan gedacht heb.

"Oeps, vergeten." Mompelt ze. "Nou ja, dan doe ik het morgen wel."

Ik plof naast haar op de bank. "Daar hou ik je aan. Trouwens, heb je de wedstrijden van Raimon al bekeken. Het is je nieuwe team, je moet hun speelstijl toch leren kennen."

"Nee, maar jij hebt dat duidelijk wel al gedaan. Je wordt een hele goeie manager."

"Hou je mond." Zeg ik lachend, en ik gooi een kussen naar haar hoofd, die ze behendig opvangt en teruggooit.

"Maar even serieus, Fay, kun je me niet gewoon een samenvatting geven?"

Ik zucht. "Vooruit dan. Goed, de sterke punten van Raimon zijn vooral het goeie teamwork, het feit dat ze snel in staat zijn een oplossing voor een probleem te vinden en het feit dat ze nooit, maar dan ook echt nooit opgeven. En Mark Evans de stuiterbal natuurlijk, hij is een goede aanvoerder die precies weet hoe hij zijn team moet motiveren. Hun grootste zwakte is vooral hun gebrek aan talent. Maar nu jij daar bent komt daar wel verandering in."

Ze kijkt me verbaasd aan. "Je hebt echt opgelet! Ik dacht dat dat je alleen maar naar Axel zou kijken, dat dit een speech zou worden over hoe getalenteerd hij is."

"Nou... Eigenlijk lette ik de eerste keer inderdaad alleen op maar Axel. Maar omdat ik je zo'n speech wilde besparen, heb ik alle afleveringen nog een keer gekeken, en ook nog eens het grootste gedeelte van de tijd op zitten letten."

"Je bent echt een goede, verantwoordelijke manager."

"Alleen omdat een club verplicht is." Zeg ik. "Anders had die Silvia het zonder me moeten doen."

Ze grinnikt. "Je was toch wel gekomen, of niet soms."

Ik denk aan Axel en glimlach. "Ja. Waarschijnlijk wel ja." Ik sta op, rek me uit en gaap. "Ik denk dat ik maar eens naar bed ga. Kom jij ook, of ga je alsnog al die wedstrijden terugkijken?"

"Ik kom er zo wel aan, ga jij maar vast."

Ik knik en loop de trap op. Ik kleed me rustig om, poets mijn tanden, stop de boeken die ik morgen nodig heb alvast in mijn tas en kruip onder de dikke, warme dekens. Cassi is er nog steeds niet. Ach, niets om je zorgen over te maken. Waarschijnlijk belt ze Paolo nog even om hem welterusten te wensen. Ze mist hem ontzettend, maar dat wordt vanzelf wel minder, zodra ze hier eenmaal haar draai gevonden heeft. Ze komt vast zo naar boven. Mijn ogen vallen langzaam dicht, en ik wordt meegezogen naar dromenland. Ik droom over Axel, en ik besef... Dat ik hem echt heel, heel erg leuk vind.

Reacties (2)

  • Effy_Stonem

    al moet ik toegeven dat ik er door Axel -oh, en die andere mensen- zelf ook helemaal niet meer aan gedacht heb.

    Ach dat kind is ook hopeloos verliefd

    "Oeps, vergeten." Mompelt ze. "Nou ja, dan doe ik het morgen wel."

    Zelfs boodschappen doen uitstellen, hoe hopeloos

    "Ik denk dat ik maar eens naar bed ga.

    Niet nog even een foto van Axel die ze stiekem ergens heeft gemaakt of vandaan heeft gehaald, bekijken? Ik ben verbaasd

    Dit was echt iets van tien maanden geleden en dan kom ik zo heel droog aanlopen met mijn reacties, maar hé ik reageer eigenlijk nooit want daar heb ik gewoon geen zin in maar dit verhaal verdient gewoon commentaar
    Het was niet zo slim om eerst vooruit te lezen en nu pas alle reacties te schrijven, tho, ik bedoel nu wil ik de hele tijd dingen reageren die spoilers zijn en ik weet dat er zoiets als een spoilerknop bestaat maar alsnog

    Jullie schrijven sowieso wel zeer fantastisch geweldig maar dat reageer ik niet steeds want dat weten jullie zelf natuurlijk al en ik ga geen oud nieuws de hele tijd herhalen in mijn reacties, want dat zou de prachtigheid ervan verpesten

    Oh en ik reageer best wel langzaam maar dat is stiekem gewoon omdat ik hoofdstuk veertien tegelijkertijd lees

    2 jaar geleden
  • MrsNeymessi

    Ja Sam, uhm ik bedoel Fay, ga maar dromen over Axel. :')

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen