Foto bij 98 • Waarheid boven water



Draco Malfoy p.o.v.

Elk spiertje in zijn lichaam spande zich samen, zo nerveus was hij. Niet alleen was hij eindelijk alleen met Eleanor, maar hij had haar zojuist een geheim verteld waarover hij had gezworen te zwijgen. En ze zat hier gewoon nog. Ze leek niet beangstigd en ze leek hem niet te veroordelen. Ze leek niet eens aanstalten te maken om weg te komen en op de een of andere manier geloofde hij haar echt toen ze haar belofte had gemaakt. En toch was hij enorm in tweestrijd met zichzelf. Hij wilde het haar vertellen, meer dan ooit wilde hij zijn leven met iemand delen, maar het gevaar dat erachter loerde, hield hem tegen. Het was hem verboden over te spreken met iemand behalve Snape. Het zou hem zijn kop kunnen kosten. Of dat van zijn ouders. Maar dat gold voor haar precies hetzelfde; Voldemort zat ook achter haar aan. Zij liep ook gevaar. Toch leek hij beangstigd door haar verschijning. Het puzzelde hem dat ze hier zat, bereid om aan zijn zijde te staan en openlijk met haar te spreken. Ze had hem immers bedreigd. Hoe kon hij weten dat hij geen gevaar liep bij haar in de buurt? Ze had hem gezegd dat ze hem misschien zou vermoorden als zij haar verhaal zou vertellen. Maar die woorden klonken niet haar eigen.
Hij keek even naar haar op. Ze zat nog steeds op de stoel, haar handen fijngeknepen tot vuisten, steunend op haar benen en met gestrekte armen. Haar armen trilde af en toe zachtjes, alsof ze haar frustraties uitte op de spieren die ze strekte. Het was hem wel duidelijk dat zij ook twijfelde. En waarom? Waarom zou de Dark Lord er een probleem mee hebben dat ze elkaars geheim wisten? Wat zou het uitmaken? Als zij werd gemarteld, dan zouden ze toch aan dezelfde kant staan? Dan wilde ze toch allebei zijn laffe werk opknappen zodat ze vrij zouden zijn van angst en pijn?
‘De ketting,’ zei ze plotseling en hij schrok van de kracht die in haar stem lag. ‘De ketting is wat mij martelt. Het is geen persoon, het is de ketting.’
Een last leek van zijn schouders te vallen, maar zij verbazing en ongeloof leek hem niet te overtuigen. ‘Het is niet Lord Voldemort die je dit aandoet?’
Ze schudde haar hoofd. ‘Nee. Dit heb ik mezelf aangedaan.’
Het was hem een opluchting dat de Dark Lord niet achter haar aan zat, maar wat het dan was begreep hij niks van. Hoe kon een ketting haar nek zo verminken?
‘Hoe kom je er aan?’ vroeg hij toen.
Ze bracht haar benen dichter naar elkaar en kromp wat ineen, alsof ze zich schaamde. Draco trok zijn aandacht weg bij haar lange benen en staarde naar haar gezicht. Er was nu geen tijd voor dat soort zieke gedachten.
‘Ik vond een dagboek van mijn moeder onder mijn bed en daarin stonden aanwijzingen die me er naartoe leidde,' antwoordde ze. 'Ik ben ze gevolgd tot in het verboden bos en vond de ketting.’ Ze legde haar hand op haar hals neer en keek hem gefixeerd aan, alsof ze ergens op wachtte.
Draco herinnerde zich opeens weer wat ze hem had verteld in de toiletten een paar dagen geleden. Het was geen sadistische grap, het was gemeend.
‘De ketting verbood mij het iemand te vertellen..-‘
‘Of het zou hen vermoorden,’ maakte Draco haar zin af en ze keek verbaasd naar hem op. Ze knikte langzaam en sloeg haar ogen weer neer. ‘Ik geef liever mijn leven dan dat ik dat van een andere opoffer. En toch heeft het mij alleen maar leed gebracht en leek niemand dat te begrijpen.' Een dikke druppel ontsnapte haar linkeroog en spatte uit elkaar op haar blote knie.
Draco bevroor even, niet zeker wetend wat hij moest doen. Huilende mensen maakte hem altijd ongemakkelijk. Ze schraapte haar keel luid, waardoor een echo de kamer vulde en ze hief haar hoofd. ‘Ik heb geen mensen nodig die geen oog hebben voor mijn gezondheid. Ik knap het zelf wel op.’
Het was hem wel duidelijk dat het verlies van haar vrienden haar zwaar lag, maar nog meer leek ze woest omdat ze door hen in de steek was gelaten. En dat terwijl ze daar zelf voor had gezorgd. In eerste instantie was het omdat ze dacht dat het hen zou vermoorden, dat als ze iets over de ketting zou zeggen, haar vrienden door haar toedoen zouden sterven. Maar er zat hem wel wat dwars. ‘Waarom durfde je het mij wel te vertellen, terwijl je wist dat ik misschien zou sterven?’
Eleanor haalde haar schouders op. ‘Het voelde veilig. Ik kan het voelen wanneer de ketting iets niet toelaat, dat kan ik in elke vezel van mijn lichaam voelen, maar bij jou lijkt het haast alsof de ketting er geen bezwaar tegen heeft.’
Draco trok zijn wenkbrauw op. Hij probeerde haar wel te begrijpen, maar ze sprak alsof de ketting leefde.
Ze leek het zelf ook al door te hebben dat ze in raadsels sprak. ‘Ik weet het, het klinkt allemaal ongeloofwaardig, maar ik kan het ook niet uitleggen.’ Ze sloeg haar weer ogen neer en staarde naar de grond. Even viel er een stilte, waarbij een ongemakkelijke spanning in de lucht zweefde. Zij kon het voelen, dat was waarom ze zich steeds van hem wende. Draco kampte echter op een andere manier met de spanning. Zijn ingewanden voelde alsof er een knoop in lag en hij voelde zich steeds misselijk worden. Echter ebde dat gevoel steeds weg, totdat ze weer begon te praten. Toch had hij liever dat misselijke gevoel elke dag, als dat zou betekenen dat zij met hem zou blijven praten. Draco haalde zijn handen uit zijn zakken en schraapte zijn keel luidruchtig. 'Ik snap je wel. Je weet zelf ook niet wat er aan de hand is, dat is duidelijk. Maar waarom- waarom martelt de ketting jou?'
Opnieuw haalde ze haar schouders op, maar keek hem nog niet aan. 'Ik heb een vermoedde,' antwoordde ze en hief toen langzaam haar hoofd. Ze staarde vooruit, zonder hem aan te kijken. Alsof ze opzettelijk zijn blik probeerde te mijden. 'Ik heb het idee dat de ketting mij probeert te verduisteren.'
'Verduisteren?' Er klonk een zekere mate van angst in zijn stem, dat hoorde hij ook en hij probeerde het gauw te maskeren met nogmaals een scherp geschraap van zijn keel.
Ze knikte. 'Elke keer als ik iets goeds doe, wordt het afgestraft. Ik lijk wel een hond met een schokband.' Ze stond op en gooide een keer gefrustreerd haar handen in de lucht, wanneer ze zich hem de rug toe keerde. Ze beefde van de spanning en Draco hoopte haast dat ze weer zou gaan zitten.
'Ik kan er niets tegen doen, dus ik heb me er maar aan overgegeven. Ik kan geen hulp vragen, of de hele school wordt uitgemoord,' zuchtte ze en ging met een plof weer op de stoel zitten. 'Ik kan alleen maar hopen dat ik van school af kom voordat de ketting mij heeft vermoord.'
'Maar dat laat ik niet gebeuren,' zei hij fel en ze keek op.
'Je kan dit volhouden, je moet er gewoon aan toegeven.' Hij liep op haar af en knielde voor haar neer. Ze leek er even van te schrikken en deinsde achteruit in haar stoel. Draco staarde naar de grond. Hij kon zich niet herinneren dat hij zo dicht bij haar was geweest. Hij kon de bedwelmende geur van rozen in haar haren ruiken en toen hij opkeek in haar groene ogen, leek het alsof hij van ver naar een dennenbos keek, waar de schitteringen van de zonnestralen tussen de toppen door scheen. Haar irissen trilden, alsof ze zich op één punt probeerde de concentreren, maar dit niet lukte.
'Op je vrienden kun je niet rekenen, vergeet ze. Als je wil dat ze blijven leven terwijl jij pijn lijd, prima, maar zij konden je niet helpen en dat kunnen ze nu ook niet.' Hij viel even stil. 'Maar ik wel,' zei hij toen. Langzaam stond hij weer op, maar hield zijn blik op haar gefixeerd. 'Zolang je uit hun buurt blijft, gebeurt je niks. Bij mij hoef je niet jezelf te zijn als dat jou pijn doet. Wees zo bot als je maar kan, het kan me niks schelen. Als dat jou weg houd van die marteling, dan doe je dat.' Hij keek op naar de kast en wees er een keer naar. 'Je wilde weten waar die kast voor dient?'
Ze knikte met open mond en grote ogen.
Draco slaakte een zucht en liet zijn arm zakken. 'Deze zomervakantie heb ik van de Dark Lord de opdracht gekregen deze Vanishing Cabinet op Hogwarts te repareren. Zodra die klaar is, kan de tweede taak worden uitgevoerd.'
'En dat is?' vroeg ze, maar Draco schudde zijn hoofd. 'Dat kan ik je nog niet vertellen.'
'En wat als je het niet doet?'
Draco klemde zijn kaken op elkaar en keek haar strak aan. 'Dan vermoord hij mij en mijn familie,' zei hij schor.
Er viel een stilte. Eleanor had haar blik nog niet van hem verwijderd. Ze staarde hem aan met haar grote, groene ogen en leek duidelijk geschrokken. Haar lippen bewogen, alsof ze iets wilde zeggen, maar ze de woorden was kwijtgeraakt.
Draco haalde zijn neus een keer op en schraapte zijn keel. 'Ik heb geen keus.'
Eleanor knikte langzaam en staarde een paar tellen naar haar ineen gevouwen handen, die ze op haar schoot rustte. 'Dus als ik het goed begrijp,' zei ze en keek hem weer aan. 'Probeer je een kast te repareren, dat Voldemort de kans geeft de school te betreden en hier de macht over kan nemen.'
Draco viel stil. Als het zo uit haar mond kwam, klonk het verschrikkelijk. Maar hoeveel keuze had hij nou? Zijn leven hing aan een draadje dat de Dark Lord vasthield. Net als dat van zijn ouders. Moest hij die lozers op school dan een kans geven en zichzelf opgeven? Eleanor was dapper, zij had alles over voor haar vrienden, maar het bracht haar in zoveel problemen, dat was oneerlijk. Dat verdiende ze niet. Net zo min als hij het verdiende om te sterven omwille van de school. 'Ik dacht dat je geen vooroordelen zou hebben.'
Eleanor haalde haar schouders op. 'Heb ik ook niet. Het is gek, maar het maakt me niks uit. Mijn gevoel zegt dat het fout is wat je doet, maar tegelijkertijd kan het me niks schelen. Het zal de ketting wel zijn.' Ze sloeg haar ogen neer en zuchtte alsof deze ademteug vanuit haar tenen kwam. Toen ze sprak, trok Draco's maag weer samen en de trieste klank in haar stem deed zijn mond opdrogen.
'Mijn hele leven heb ik alleen maar opofferingen gemaakt voor mijn naasten. Nog nooit ben ik echt egoïstisch geweest en heb ik aan mezelf gedacht. En hoe ver ben ik er nou mee gekomen? Met dit.' Ze tilde de ketting op en liet deze weer los, waardoor deze tegen haar hals klapte. Ze kneep haar ogen even dicht om de pijn te verbijten en zuchtte. 'En toch, kan ik me er niet vanaf zetten. Nog niet.' De intensiteit waarmee ze hem toen aankeek, leek zijn ziel te bevriezen en de klank in haar stem klonk zo overtuigend, dat hij het niet kon weigeren. 'Beloof me dat mijn vrienden niks overkomt.'
Meteen stortte ze met een schok van haar stoel alsof iemand haar net had neergeschoten. Kermend bleef ze liggen en klauwde naar haar hals.
Draco schrok op en stormde op haar af. Hij pakte haar vast en zodra hij dat deed, greep ze met haar handen naar zijn armen. Hij kon haar nagels zich in zijn vlees voelen drukken en klemde zijn kaken ferm op elkaar om niet in te geven. Het geschreeuw in zijn oor was verdovend en bracht een brok in zijn keel. Hij kon de tranen over haar wangen zien lopen en hoorde de pijn in haar stem. Het was hartverscheurend. Hij drukte haar dichter tegen zich aan, hopende dat het haar pijn zou minderen, maar dat deed het niet. Minuten lang bleef ze jammeren en huilen. Dit leek hem het meest heftigste dat ze had meegemaakt. Ze kon niks meer. Ze kon niet meer spreken, ze kon niet meer bewegen, ze kon alleen maar hopen dat het zou verdwijnen. De pijn leek haar te verlammen tot op het punt dat ze niks meer durfde te doen. Ze had het uitgedaagd, wetend wat het haar zou kosten. Het maakte Draco razend dat ze dit overhad voor haar vrienden en hij haar niet kon helpen. Hij was zeker dat haar nagels nu zo diep in zijn huid drukte dat het was gaan bloeden, maar het maakte hem niks uit. Zij leed meer pijn dan hij ooit zou voelen en er was niks dat hij kon doen om het te stoppen.
'Ik beloof het je,' riep hij, 'ik beloof je dat je vrienden niks zal overkomen!' Hij sloeg zijn arm om haar hoofd heen en drukte haar tegen zich aan. Zijn stem klonk zo angstig en zo paniekerig dat hij bang was dat het haar alleen maar meer vrees zou brengen. Hij wilde sterk blijven voor haar; haar rots zijn in de branding, maar hij kon het niet. Draco was doodsbang. Haar gegil ging door merg en been en zou zelfs het meeste slechte hart met medelijden vullen.
Uiteindelijk stopte ze met schreeuwen en was het enige dat hij nog hoorde het gedempte gesnik tegen zijn borst aan. Ze schokschouderde hevig en leek nog niet in staat tot communiceren, maar het enige dat telde, was dat de pijn was gestopt. Draco bleef stil en durfde niks te zeggen. Hij leek wel bevroren, bang dat wat hij ook zou zeggen de ketting opnieuw zou activeren en haar opnieuw zou pijnigen. Uiteindelijk was het Eleanor die zich van hem wegduwde en haar tranen van haar wangen veegde.
'Is dit wat het met jou doet?' vroeg Draco toen voorzichtig. Zijn stem klonk rauw en even bleef deze zelfs hangen in zijn keel. Hij kon amper slikken en was zo misselijk dat hij zijn best moest doen niet over te geven.
'Ik beloof je,' snikte Eleanor toen zachtjes, 'ik zal jou st-steunen in je taak.' Ze keek langzaam naar hem op. Haar groenen ogen waren nat van de tranen en hij las er zoveel pijn in dat hij niks anders kon doen dan meeleven. De huid rond haar ogen was gezwollen en haar lippen trilden zachtjes. 'Beloof me,' fluisterde ze, 'beloof me dat je er altijd zal zijn. Ik kan dit niet meer alleen. Ik kan het niet.' Opnieuw stroomde de tranen over haar wangen.
Draco liet haar zwijgen door haar hoofd tegen zijn borst te drukken. Zorgzaam wreef hij over haar rug en merkte dat ze langzaam begon te kalmeren. Het schokschouderen hield op en hij hoorde geen gesnik meer. Draco slikte een keer. Er was geen kans dat hij dit ooit nog een keer mee wilde maken, maar als dat wel zo was, dan zou hij er zeker niet voor weglopen. 'Dat hoeft ook niet. Nooit meer.'

Reacties (9)

  • BOOKWURM

    Nahw ze zijn zo cute

    4 jaar geleden
  • ProngsPotter

    ASDFGHJKL dit is zo goed geschreven, wholy shit. Echt, prachtig. Zo ontzettend mooi!

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder!!!

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Omg omg omg
    I love it!

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    "Niet alleen was hij eindelijk alleen met Eleanor, maar hij had haar zojuist een geheim verteld waarover hij had gezworen te zwijgen."
    Technisch gezien heeft hij ook gezwegen. Hij heeft het laten zien, niet gezegd.

    EN IK KREEG OPEENS EEN INGEVING! Wat nou als iemand anders de ketting wel bij haar af kan doen? If anyone could do so, it'd be Malfoy. Hij weet toch al can de ketting en de ketting keurt het goed (soort van).
    +kudo

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen