Foto bij 019

Die nacht overleefde ze. Mijn vader kwam niet terug, maar ik week geen moment meer van mijn moeders zijde. Ze had gelijk gehad over de Hemel, dat wist ik uit ervaring. Patiënten wisten altijd heel goed de waarheid te vertellen in hun heldere momenten. Ik hoopte alleen maar dat niet haar laatste heldere moment was. De breekbare vrouw in het bed deed me zoveel verdriet, mijn moeder wist me altijd op te vrolijken. Hoewel het lente aan het worden was, voelde ik me kouder dan ik ooit was geweest. Alles was donkerder en kouder en moeilijker.

Ik maakte me zorgen over mijn vader, maar nog meer over mijn moeder. Zodra ik zeker wist dat mijn moeder diep genoeg sliep, liepen de eerste tranen over mijn wangen. Wat was er toch met ons gebeurd? Niet was meer zoals het ooit geweest was.

“Justine?”
Ik schrok op. Waarschijnlijk was ik weer in slaap gevallen. Ik veegde de tranen snel weg en ik keek in mijn moeders heldere ogen. Een goed moment.
“Hij is er niet, hè?”
Ik schudde langzaam mijn hoofd.
“Ik zou hem graag nog een laatste keer zien,” verzuchtte ze.
“Nee…”
“Maar,” ze glimlachte vermoeid naar mij. “Jij bent hier.”
“Moeder…”
“Je bent een goed mens, Justine. Al die dagen dat je voor me hebt gezorgd, ik ben je zo dankbaar. Hoe sterk je bent gebleven. Ik ben zo trots op je. Je bent zo mooi. Oh, je gaat een man zo gelukkig maken op een dag. Je broers… Wat zouden ze trots op je zijn.”
Ze praatte door en door, alsof ze haast had. Dit waren haar laatste woorden, bedacht ik me. Ze voelde het. Oh god, nee.
“Ze kijken op ons neer vanuit de hemel, dat hebben ze me verteld. Ik zal snel bij ze zijn.”
Ze reikte naar mijn hand en ik pakte het stevig vast. Ik kon de botten onder de dunne huid voelen.
“Wees sterk, mijn dochter. Ik houd van je.”

Ik wilde nog zoveel zeggen, maar ik wist niet wat. In plaats daarvan keek ik hoe haar moeilijke ademhaling steeds rustiger werd en toen uiteindelijk stopte. Langzaam maakte ik haar hand los van de hare en ik sloeg mijn ogen neer. Ze was dood. Ze was dood en hij was er niet geweest.

Reacties (7)

  • Grace

    Nu zit ik hier met tranen in mijn ogen ):

    Ik stel me Justine trouwens al heel de tijd als Sybil Crawley voor van Downton Abbey aangezien je een afbeelding van haar in je cover hebt gebruikt en eigenlijk vullen die twee personages elkaat echt v
    olledig aan.

    4 jaar geleden
  • LilsEvans

    Ik ben iemand die niet snel huilt door stories op Quizlet, maar je maakt het mij toch wel moeilijk hier. Het is zo realistisch geschreven. Zo herkenbaar hoe de dood soms zo rustig bezit van iemand kan nemen. Diep respect voor hoe je dit in woorden weet te vangen.

    4 jaar geleden
  • Bellaen

    Damnit. Nu heb ik tissues nodig. Eyes. Stop raining.

    4 jaar geleden
  • Croweater

    Aah wat sneu. D:
    Maar zijn beide broers dood of was er eentje gestopt met schrijven? Heb even een tijdje niet gelezen dus ik ben het een beetje kwijt. :/

    5 jaar geleden
  • Thuria

    (huil)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen