'Hier! Speel de bal!'
Ja, ik heb besloten om officieel in het voetbalteam van Raimon mee te doen. Over één dag spelen we de finale tegen Zeus jr. en die moeten we winnen! Ik train wel met de jongens mee, maar ik weet dat ik in de competitiewedstrijd niet mag meespelen. Een stomme regel over dat alleen jongens mogen, maar ik begrijp het wel. Het moet natuurlijk wel eerlijk blijven, anders zouden we Zeus jr. zo inmaken! Oké, dat was overdreven. 'Opletten Cassi!' roept Jude, terwijl hij de bal naar mij toespeelt. Ik neem de bal moeiteloos aan en draai snel om Nathan heen, die de bal probeert af te pakken. Speciaal voor Fay speel ik de bal naar Axel, zodat zij dromerig toe kan kijken hoe hij schiet.
Behalve Kevin was het hele team enthousiast toen ik ze vertelde dat ik in het team wilde komen. Toch mis ik mijn eigen team wel, het team waar ik met Paolo in speelde. Ik ga onbewust met mijn hand naar de hanger van mijn ketting. De ketting en het medaillon dat eraan hangt heb ik van Paolo gekregen toen bekend werd dat wij naar Japan zouden verhuizen. De hanger zelf lijkt vanbuiten op een kompas, en als je hem opgemaakt staat er in sierlijke letters: Het maakt niet uit waar op de wereld je bent, je bent mijn zusje en ik ben er voor je. Paolo. In de ketting zelf zit ook nog een vogel verwerkt. 'Dit is wel genoeg voor vandaag!' zegt Mark zonder zijn gebruikelijke enthousiasme. 'Morgen spelen we tegen Zeus, en we gaan ons best doen! Want meer kunnen we toch niet doen...'
Het team stroomt uiteen terwijl iedereen zijn eigen weg weer gaat. Ik zie Jude naar Mark lopen en een hand op zijn schouder leggen. Ikzelf loop naar de zijkant, waar Fay staat te wachten. 'En? Zin in morgen?' vraagt ze, terwijl ik mijn voetbalschoenen verwissel voor normale sneakers. 'Nee,' zeur ik. 'Ik mag toch niet meespelen.'
'Kom op, Cass. Je kan er toch niets aan doen! Je bent toch echt duidelijk een meisje,' zucht Fay.
'Nathan heeft toch ook lang haar,' mopper ik terug. Als ik in zo'n bui ben valt er weinig met me te beginnen.
'Nathan is toch echt iets mannelijker dan jij, Cass,' grinnikt Fay. Grijnzend sta ik op en steek mijn borst overdreven vooruit en duw mijn schouders naar achteren. 'Ik kan ook heel mannelijk zijn,' brom ik met lage stem.
'Cassi? Wat ben je aan het doen?' hoor ik ineens iemand naast me vragen. Ik kijk opzij en zie daar Nathan en Axel staan. Fay en ik barsten tegelijk in lachen uit. 'Niets, niets, ik liet Fay zien hoe mannelijk ik wel niet was,' hik ik lachend.
'In dat geval heb ik je liever als vrouw, Cass,' grinnikt Axel. 'Want dat leek echt nergens naar.'
Ik stuur Fay de subtiele ga-met-Axel-praten-ik-red-me-wel-blik voordat ik terug grijns naar Axel. Dan loop ik subtiel weg terwijl ik tegen Nathan begin te praten, en zorg dat Fay alleen met Axel achter blijft.

'Ga jij nog iets doen?' vraag ik.
Nathan knikt ongemakkelijk. 'Ik eh... Ik ga naar de atletiekclub. Ik zat eerst in het atletiekteam, maar ben daaruit gegaan toen het voetbalteam spelers nodig had. Maar ik mis mijn vrienden van atletiek soms nog wel,' ratelt Nathan terwijl hij een beetje rood wordt. 'Mag ik mee?' glimlach ik. 'Of schaam je jezelf dan teveel voor mij?' lach ik erachter aan. Nathan knikt zichtbaar opgelucht, 'Natuurlijk mag je mee!'

'Nathan!' een klein groepje van de kinderen van de atletiekclub springt op zodra we op de baan komen. Ze lopen direct naar hem toe en begroeten hem vrolijk. Ik zet een stapje achteruit en kijk toe.
Dan stapt een zwartharige jongen naar me toe, 'Heb je een nieuwe vriendinnetje, Nate?' vraagt hij grijnzend aan Nathan. Voordat Nathan tijd heeft om te antwoorden glimlach ik liefjes naar de jongen en zeg: 'Ja, er zijn ook nog mensen die WEL vrienden hebben.'
Het hele team staart me verbaasd aan en de zwartharige jongen kleurt rood. 'Ik mag haar,' zegt een blond meisje ineens. 'Ik ben Miles.' ze steekt vriendelijk haar hand uit, en ik schud hem. 'Cassiane, zeg maar Cassi.'
'Jij komt toch uit Italië?' vraagt iemand ineens. Natuurlijk, herinner me er maar weer aan. 'Ja,' mompel ik verdrietig. Miles ziet het en brengt het gesprek snel tot een ander onderwerp. 'Sprint je mee?' lacht ze snel.
Niet veel later sta ik op de renbaan. Nathan en Miles staan naast me, en er staan nog drie andere jongens op die ik niet ken. '3, 2, 1, af!' roept iemand. Ik begin te rennen. Het is duidelijk dat ik geen ervaring heb met atletiek, want ik struikel bijna over het startblok. Gelukkig kan ik wel hard rennen en is mijn conditie best goed. Iets na Nathan kom ik als tweede over de finish. Miles komt als derde. 'Je bent snel,' hijgt ze. 'Wil je bij het team? We kunnen wel versterking gebruiken nu Nathan weg is!'
Ik wijs haar aanbod met een vriendelijke glimlach af. 'Sorry, ik zit in het voetbalteam.'

Als ik thuis kom blijkt dat Fay er nog steeds niet is. Ik stuur haar vlug een appje: fix met jeweetwelaxel? (;
Daarna besluit ik toch een keer iets goeds te doen, en net als Fay ga ik een aantal wedstrijden van Raimon terug kijken. Ik hou het niet lang vol.
Na een kwartiertje lig ik met mijn voeten op de bank onderuit gezakt een film te kijken, een zak chips bij de hand.
Als ik de voordeur hoor kraken ga ik vlug rechtop zitten, 'Wat heb je gedaan? Hoe was het? Vertel!' ratel ik zodra ze de kamer inkomt. 'Het was super,' antwoordt Fay dromerig, en ik weet meteen dat ik komende uren geen nuttige informatie uit haar ga krijgen. 'Hè, ga jij nog even lekker nagenieten, dan ga ik buiten voetballen!' grijns ik. Fay reageert niet eens sarcastisch, ze moet wel heel verliefd zijn...

Reacties (3)

  • Effy_Stonem

    maar ik weet dat ik in de competitiewedstrijd niet mag meespelen

    Dit is echt seksisme, het irriteert me

    maar ik begrijp het wel.

    NEE DAT MAG NIET, JE MOET BORDEN MAKEN EN MENSEN ZOEKEN EN FOLDERTJES UITDELEN EN GAAN PROTESTEREN

    Het moet natuurlijk wel eerlijk blijven, anders zouden we Zeus jr. zo inmaken

    Dat maakt het niet minder erg stommerd, ga nou maar protesteren want dit zijn seksistische, bevooroordeelde, onacceptabele regels

    Speciaal voor Fay speel ik de bal naar Axel, zodat zij dromerig toe kan kijken hoe hij schiet.

    Mooi dat ze de obsessieve liefde van haar zus voor Axel zo aanmoedigt

    'Nee,' zeur ik. 'Ik mag toch niet meespelen.'

    Begin een opstand zou ik zeggen en zeur in plaats van tegen je zus tegen de personen die die rot regel bedacht hebben:Y)

    'Kom op, Cass. Je kan er toch niets aan doen! Je bent toch echt duidelijk een meisje,' zucht Fay.

    Verkleed je gewoon als man, enn laat mensen je 'het' noemen in plaats van haar
    Of nou eigenlijk weet ik niet of dat wel een leuk plan is maar het moet werken:Y)

    Ik stuur Fay de subtiele ga-met-Axel-praten-ik-red-me-wel-blik voordat ik terug grijns naar Axel. Dan loop ik subtiel weg terwijl ik tegen Nathan begin te praten, en zorg dat Fay alleen met Axel achter blijft.

    Tactvol, waar heeft ze die cursus gevolgd?

    Voordat Nathan tijd heeft om te antwoorden glimlach ik liefjes naar de jongen en zeg: 'Ja, er zijn ook nog mensen die WEL vrienden hebben.'

    Wat een aardigheid weer

    Ik stuur haar vlug een appje: fix met jeweetwelaxel? (;

    Wow wat moet dat voorstellen, Voldemort Axel?
    Nee sorry :''D

    Fay reageert niet eens sarcastisch, ze moet wel heel verliefd zijn...

    Obsessief maar wel schattig verliefd



    Trouwens, ik vraag me nu wel af waarom ik dit niet eerder ben gaan lezen want het is zeer amuserend

    2 jaar geleden
  • IAmNoah

    xD
    xD
    xD

    3 jaar geleden
  • MrsNeymessi

    Tis niet Fay die verliefd is maar SamxD

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen