Foto bij 99 • Verlossing uit de eenzaamheid

I finally found thé soundtrack for A Darkened Heart. Het past zo perfect dat het pijn doet om te luisteren! Als er iemand tussen mijn lezers zit die denkt: wauw, nu heb ik inspiratie en ik wil graag een trailer maken voor dit verhaal, pb me! ^^
Soundtrack



De aankomende dagen zag Eleanor Draco vaak. Er werd weinig gesproken over de ketting of Draco's taken, mede omdat ze bij elkaar wat afleiding zochten van de dagelijkse bezigheden waarmee ze de dag vulde. Natuurlijk kwam het zo nu en dan boven water, maar vaak kort en krachtig. Ze spraken vooral over hun verleden en wat ze mistte buiten school. En soms zelfs over het huiswerk dat ze met elkaar besproken. Ze kreeg veel te horen over zijn leven en zijn thuis. En hoewel ze Lucius Malfoy al had ontmoet en hem verachtte, kon ze de liefde voor zijn moeder wel begrijpen. Dat was immers iets dat zij moest missen. Ze herinnerde zich nog wel hun ontmoeting in Diagon Alley aan het begin van het jaar, maar begreep dat die acties alleen voortkwamen omdat Harry daarbij aanwezig was. Draco had immers geen probleem met haar, althans, nu niet meer. Ze was eigenlijk wel benieuwd hoe het zou zijn om in zo'n familie te leven. Eén die geld had in overvloed en het duurste van het duurste kon betalen voor hun zoon. Zij had praktisch niks op haar schoolspullen na. Maar ze kreeg ook andere dingen te horen, triestere dingen. Hij vertelde haar over zijn strijd in het behalen van zijn vaders acceptatie en trots. Hij kon nooit wat goeds doen in zijn ogen, wat hij ook probeerde. En nu, nu hij een deatheater was, nu leek zijn vader eindelijk in te zien dat hij trots kon zijn op zijn zoon. Eleanor was geschokt over wat ze te horen kreeg. Ze had medelijden met hem. Draco was verscheurd. Zijn hele leven had alleen te maken gehad met macht en het kwaad, want dat was wat zijn vader wilde. Het geloof dat die macht al het andere oversteeg en dat niks anders van beland was. Ze begon langzaam in te zien dat zijn opvoeding de reden was van zijn eikelige gedrag. En hoewel zij zelf nooit haar ouders had gekend, vroeg ze zich af of zij er niet beter vanaf was gekomen. Het was een trieste gedachte dat zij zonder ouders beter af was dan hij met en het deed pijn om dat toe te geven. Eleanor vertelde hem ook over haar leven, al klonk het in haar oren minder spectaculair dan het zijne. Zij had geen fijne familie of herinneringen waar ze over kon vertellen, op de weeskindjes na. Wel kon ze vertellen over het landschap dat zich om het huis bevond en hoe ze haar tijd in de lente besteedde door naar de wolken te staren en muziek te maken op haar fluitje. Eleanor bleef nog op haar hoede bij Draco in de buurt, vooral omdat ze het niet gewend was dat ze zo normaal met hem kon praten. Zeker over zoiets heftigs als de ketting of haar gevoelens. Draco bleef natuurlijk Draco, en hij kon wel eens bot uit de hoek komen, maar gek genoeg begon ze zich er steeds meer aan aan te passen. Zij was immers ook een stuk minder vriendelijk bij hem in de buurt. Ze voelde dat nu ze iemand had om ermee over te praten, ze zich gemakkelijker kon overgeven aan de ketting. Haar vrienden leken plots nog verder van haar verwijderd en ze dacht niet eens meer aan hen als ze met Draco was, omdat ze wist dat, hoe erg ze hen ook mistte, zij niks voor haar konden betekenen. Eén ding hield ze wel aan vast, ze zouden nooit iets te weten komen over de ketting, want ze zou ze niet laten sterven. En zolang ze maar niet over hen sprak, zou ze geen pijn meer hoeven lijden.
Tijdens de schooluren bleven ze echter bij elkaar uit de buurt, om zo geen argwaan op te wekken bij de andere leerlingen. Aangezien ze zelf nog niet zo zeer aan de situatie gewend waren, wilde ze voorkomen dat er roddels zouden ontstaan.
Eleanor had veel nagedacht over wat er afgelopen zaterdag was gebeurd. Ze was geschokt dat Draco een Death-Eather was geworden en dat hij met Voldemort samenwerkte, maar ergens, diep in zich, voelde ze een spanning opborrelen als ze eraan dacht. Het leek alsof een dorst naar avontuur en spanning in haar werd aangewakkerd en ze verlangde ernaar om er meer van te proeven. Ze wist dat het fout was, maar ze kon niet ontkennen dat ze Draco wel begreep. Zijn leven hing af van de keuze om Voldemort te dienen en Eleanor zou zelf ook alles gedaan hebben om haar familie te redden, als ze die nog had. Maar ondanks dat ze niks met Voldemort te maken wilde hebben, bleef ze hem steunen. Voldemort kon niks beginnen zolang Dumbledore door de gangen liep, dus daar maakte ze zich geen zorgen over. Het enige dat zij wilde verzekeren, was dat Draco zich beter voelde, ondanks de lastige situatie waarin hij zich bevond. En daarbij, misschien zou het hem niet eens lukken, hoe rot dat ook was, dan kon ze zelf best een graantje meepikken. Ze dacht terug aan de aanval van de ketting en hoe Draco er geen seconde over dacht om haar bij te staan. Er bestond werkelijk een zorgzame kant van Draco en ze bleef aan die kant vasthouden, want die kant kon haar helpen. Die kant kon haar hier doorheen slepen, ook al koste het veel om die bij hem los te krijgen.
Eleanor stapte met wijde passen door de hal heen. Het was dinsdag en ze had een zware dag achter de rug. Ze was vanochtend haar handschoenen vergeten aan te doen tijdens Herbology en had per ongeluk een plant verwelkt. Ze had snel de pot met de dode plant onder de tafel geschopt en had een nieuwe gepakt, voordat Pomona Sprout langs kwam lopen. Het frustreerde haar nog steeds dat ze geen planten meer kon aanraken, maar dat leek toch een minder groot probleem met alles dat er aan de hand was. Ze zag het wandtapijt naar de Room of hidden things en glimlachte. Zou hij er al zijn?
Ze liep dwars door de muur heen de kamer binnen en maakte baan tussen de stapels met rommel naar de grote, houten Vanishing Cabinet. Al snel zag ze het blonde haar van Draco boven een stapel boeken uitsteken en liep naar hem toe. 'En?' vroeg ze en legde haar tas op een stoffig bureau neer.
Draco verbrak de nadenkende trance waarin hij zich bevond en keek haar aan. 'Niks. Ik ben nog geen steek verder gekomen.'
Eleanor haalde wat broodjes uit haar tas en legde deze voorzichtig op een paar servetjes neer. 'Neem even een pauze, dat zal je goed doen.'
'Ik betwijfel het,' bromde hij nors en keerde haar de rug toe.
Eleanor slaakte een geërgerde zucht en zette een vuist in haar zij. 'Nou, ik kwam hier niet om je gemopper aan te horen. Ik kan ook weer opstappen.'
Draco draaide zich om en schudde zijn hoofd. 'Nee, laat maar.' Hij liep naar haar toe en pakte een broodje. 'Dit is prima zo.'
Ze knikte en ging op het bureau zitten, waarna ze een broodje pakte en gretig een hap nam. 'Weet je eigenlijk al wat er stuk is aan dat ding?'
Draco haalde zijn schouders op en wierp een blik op de kast. 'Hij verstuurd alleen leveloze objecten. Ik heb alles al geprobeerd, maar krijg dat kloten ding niet aan de praat. Als je het mij vraagt is alles dat we hier leren nutteloos. Ik kan het toch niet gebruiken.'
Eleanor gniffelde een keer spottend. 'Wat verwacht je? Dat deze nieuwe spreuken iets ouds als die kast zouden repareren?'
Draco viel stil en een enkele blik op zijn gezicht maakte haar aan het lachen. 'Sukkel!' riep ze lachend en legde het broodje naast zich op het bureau. 'Die kast is bijna middeleeuws, Draco, deze taak kun je niet volbrengen door maar wat spreuken af te vuren! Je zult moeten studeren, en veel ook.'
'Bemoei je er niet mee! Ik heb je hulp niet nodig!' sneerde hij toen neidig. Blijkbaar kon meneer haar grapjes momenteel niet waarderen. Eleanor liet zich echter niet door hem afschrikken en snoof een keer diep in. Haar ogen richtte zich hatelijk op Draco en enkel dat aanblik leek hem al spijt te bezorgen van zijn woorden, want hij leek plotseling niet meer zo zeker van zichzelf.
'Pardon? Zonder mij zou je de aankomende tien jaar nog random spreuken op dat ding gebruiken. Je hebt mij nodig. Studeren is niet jouw ding, maar het mijne wel!'
Draco keek naar haar op met zijn helder grijze ogen vanonder zijn lange wimpers. De intensiteit in zijn blik beden haar nekharen opspringen en ze schraapte gauw haar keel om het gevoel van zich af te zetten. 'Ik ga je helpen, maar je zult er maar aan toe moeten geven dat sommige mensen het echt beter weten dan jij.'
Draco haalde nonchalant zijn schouders op. 'Het zal wel.'
Een ergerlijke zucht verliet Eleanors lippen en ze pakte haar brood weer op. Waarschijnlijk had ze gewoon honger en reageerde ze daarom zo verhit. Eigenlijk kon ze nog steeds niet geloven dat ze hier alleen met hem in een kamer zat. Voorheen had ze zichzelf voor haar kop geslagen als ze überhaupt zijn gezicht voor ogen haalde of erger, ze zou er nachtmerries van krijgen. Hoewel haar idee over hem de laatste dagen zeker was veranderd, had ze nog steeds moeite om hem te lezen. Al twijfelde ze of ze dat nog wel wilde. Er school zich een hoop achter die jongen en ze had het idee dat ze nog een hoop van hem kon leren. 'Heb je eigenlijk nog contact met je ouders vanuit school?'
Draco keek haar verbaasd aan. 'Hoe kom je daar bij?'
Eleanor haalde haar schouders op en liet haar voeten heen en weer bungelen boven de grond. 'Dat vroeg ik me gewoon af.'
Draco schudde zijn hoofd. 'Ik mag geen contact met ze hebben. Het zou de missie in gevaar kunnen brengen.'
'Maar dan kan Voldemort toch ook geen bevelen sturen?' Het leek haar vrij onmogelijk voor Voldemort om een brief te sturen per uil. Draco ontving nooit brieven, het zou opvallen als dat ineens wel zou gebeuren. Bovendien zouden leerlingen met hem mee kunnen kijken over zijn schouders als hij de brief zou lezen.
'We hebben een infiltrant in school en hij verteld mij alles dat ik moet weten, min of meer. Hij weet alleen wat de heer hem verteld.'
'Een infiltrant? Wie?'
Draco ontbloten zijn tanden in een brede grijns. 'Dat ga ik jou niet aan je neus hangen.'
Ze legde haar armen over elkaar. 'Waarom niet, ik weet toch al alles?' sputterde ze tegen, maar Draco schudde zijn hoofd. 'Je moet niet alles willen weten. Ik wil niet dat je gevaar loopt door mij.'
'Nou, wat zoet,' zie ze spottend, 'en ik maar denken dat de Malfoys harteloos waren. Denk je soms dat ik een beetje gevaar niet aankan? Heb je gezien wat ik hier om mijn nek heb?' Ze wees gerustreerd naar haar nek en trok haar wenkbrauwen op, alsof ze ermee wilde zeggen dat hij geen onzin moest praten.
Hij knikte en toen werd zijn blik serieuzer. 'Hoe voelt hij nu?'
Eleanor haalde haar schouders op. 'Pijnlijk, maar er valt mee te leven. Het is vooral het geschuur tegen mijn nek aan dat pijnlijk is.'
'Heb je er al eens iets onder geprobeerd te leggen.'
Eleanor knikte. 'De ketting brandt er doorheen.'
'En heb je-'
'De ketting is onbreekbaar en de wonden ongeneesbaar. Ik zit er aan vast.' Ze zuchtte en keek hem aan. Ze twijfelde over de volgende vraag die ze zou gaan stellen, mede omdat ze zelf het antwoord erop niet kon geven. 'Draco,' begon ze toen, 'vind je het gek dat we nu met elkaar optrekken?'
Draco keek haar aan en fronste toen diep. Voor een paar tellen wendde hij zijn blik af en staarde nadenkend naar haar schoenen.
Eleanor was er zeker van dat hij er net zo over dacht als zij en het voor hem ook niet helemaal helder was hoe deze situatie was ontstaan. Dat was in ieder geval duidelijk van zijn gezicht te lezen. 'Ik bedoel,' ging ze verder, 'we zijn bijna vijanden!' Ze zette zich af tegen het bureau en ging weer staan. 'Nooit hebben wij een normale conversatie gehad zonder beledigingen en gefit. En nu spreken we na school af tussen stapels met troep. En ik vind het niet eens erg, dat is wat ik niet begrijp. Ik hoor je te haten en nu zit ik hier een broodje met jou te eten en te praten over ons verleden alsof een dronkenschap onze tongen heeft losgemaakt.' Ze haalde met een overdreven gebaar haar hand op. Ze lachte gedwongen, alsof ze geen idee had hoe ze op de situatie moest reageren. Het beangstigde haar hoe snel ze zich tot hem zou wenden ala het even niet mee zat en hoe neutraal ze over zijn situatie kon denken. Ze zou beter moeten weten en toch deed ze dat niet.
Draco had zijn antwoord echter al klaar liggen. 'Ik kan niet ontkennen dat ik er ook niet over na heb gedacht, maar het lijkt mij vrij duidelijk.' Hij nam een hap van zijn broodje en frommelde het papier op in zijn handen. 'Kijk waar je mee zit, het is geen wereldwonder dat die vrienden van jou je hebben verlaten. Een normaal persoon kan daar niet mee omgaan. En kom op, je was altijd al in mij geïnteresseerd.' Hij grijnsde naar haar en trok zijn wenkbrauwen plagend op. Een speelse twinkeling fonkelde in zijn ogen.
Eleanor legde haar armen over elkaar. 'Maak jezelf niet belachelijk,' spuugde ze terug. 'je bent en blijft een eikel, Draco.'
'En toch sta je hier.' Hij veegde de kruimels van zijn broek en haalde nonchalant zijn schouders op. Eleanor kon het niet ontkennen dat hij ergens gelijk had. Ze haatte hem en tegelijkertijd was ze juist tot hem aangetrokken. Misschien omdat hij door de jaren heen knapper was geworden, min of meer. Nee, hoe kwam ze erop. Natuurlijk had dat te maken met de invloed van de ketting. Die was immers aangetrokken tot alles wat gevaarlijk en enigzinds verwijderd was van wat goed was en daar was Draco een goed voorbeeld van. Maar hoe meer ze hem leerde kennen, hoe meer ze daaraan begon te twijfelend.
'Oh,' zei ze toen arrogant. 'en mag ik je erop wijzen dat jij de persoon was die mij rond school bleef volgen dit jaar.' Een sluwe glimlach verscheen op haar gezicht toen ze hem weer aankeek. Haar ogen vernauwde en ze boog wat voorover, zodat ze op zijn ooghoogte zat. 'Iets aan toe te voegen, Malfoy?' Zijn naam kwam over haar lippen gerold met een hese ondertoon. Hem op stang jagen was misschien nog leuker dan Snape's lessen verzieken.
Draco staarde haar aan en even zag ze zijn pupillen verwijden. Toen schraapte hij gauw zijn keel en wende zijn blik af. 'Wie is er nu belachelijk?' antwoordde hij scherp en stond op. Hij liep richting de hoge kast en bleef ervoor staan.
Eleanor slaakte een diepe zucht en liet haar hoofd geërgerd hangen. Hoewel ze zeker een spanning voelde, had ze momenteel geen zin in dit soort spelletjes. Het leek er op dat elk klein foutje een ruzie opwekte en hoewel ze een ruzie met Draco normiter als vermakelijk zou aanschouwen, had ze er nu geen zin in. Hij was immers de enige waar ze wel mee kon praten over haar problemen. Ze sloeg de band van haar tas over haar schouder en keek hem aan. 'Ik zie je wel weer.' Zonder nog een keer naar hem om te kijken, liep ze de kamer uit.

Reacties (6)

  • EvilDaughter

    Ze zijn zo geweldig samen!

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder!!!
    ze zijn echt leuk samen (:

    4 jaar geleden
  • Altaria

    I love it! Ze zijn zo leuk samen!!

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Heerlijke vriendschap, als je elkaar de helft van de tijd kunt afsnauwen en dan nog gewoon met elkaar optrekt (:
    +kudo

    4 jaar geleden
  • Histoire

    Ik vind hun vriendschap wel leuk. (:

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen