'Slapeloos?' Ik keek op terwijl ik mijn knieën iets dichter tegen me aan trok op de bank waar ik op zat. De TV werkte niet, zoals ik wel had gehoopt, dus ik had maar in het schemerige donker voor me uit gestaard. Maar Leo was binnen gekomen, wat me ook op de klok had laten kijken. Kwart over vier.
      We brachten de nacht door in een leegstaand appartement, ergens een paar uur rijden van Sarajevo, als ik met niet vergiste, dicht bij de grens met Servië. Deze stad was ook helemaal verlaten. We zouden morgen een nieuw doelwit 'elimineren', aldus Leo, maar ik wist eigenlijk niet goed wat hij daarmee bedoelde. Ik had besloten het maar op me af te laten komen, het kon me al niet meer veel schelen. Van die ontploffing bij de waterleiding hadden we geen nieuws over of het effectief was geweest. De waterleiding had waarschijnlijk ook niet naar een stad geleden, waarvan we gelijk nieuws zouden krijgen. Hij had nogal afgelegen in een bos in de bergen gelegen, maar volgens Leo had het een aantal militaire intelligentie-bassisen getroffen moeten hebben.
      Hij kwam naast me zitten op de stoffige bank, maar hield zijn afstand, waarschijnlijk om mij of zichzelf zich niet ongemakkelijk te laten voelen hier in het donker.
      'Ja.' antwoordde ik. 'Waarom?' Ik zuchtte met een kleine grijns en keek hem aan.
      'Omdat zelfrealisatie vaak op de meest onhandige momenten binnenvalt.' Hij humde even nieuwsgierig waarna hij zijn benen ook op de bank trok en een pakje sigaretten uit zijn broekzak haalde waarvan hij er één opstak.
      'Ga verder.' Ik zuchtte nogmaals, maar dit keer zonder grijns. 'Hoe helpt dit mij om mijn zus terug te vinden?' Leo bleef stil, en gaf me de ruimte om te praten. 'Waterleidingen tot ontploffing brengen. Een beetje een contract sluiten met nationale televisie, maar waarvoor? Ze hebben nog niets gedaan om mij te helpen mijn zus te vinden. Het lijkt wel alsof ik de enige ben die überhaupt nog iets probeert om die vrouwen te helpen. Om mijn zus te redden. Dit brengt me geen stap verder.' Ik was klaar met praten, ik wist niet meer wat ik moest zeggen. Leo, daarentegen, nam een trekje van zijn sigaret en nadat hij de rook had uitgeblazen sprak hij eindelijk.
      'Waarom geef je de hoop niet op? Het land is in oorlog. De kans dat ze nog leeft is nihil.' Mijn gezicht stond plotseling strak van spanning, en ik moest moeite doen om mijn tanden niet op elkaar stuk te bijten: 'Omdat ze mijn zus is, en ik zal haar vinden.' Hij keek me even stil aan.
      'Je hebt door wat ze met al die vrouwen doen? Wat ze met alle mannen doen?' 'Jij hoeft mij niet de les te lezen over wat ze met de mannen doen dat heb ik zelf nog meegemaakt. Ana was laatst nog op TV, hoe klein acht jij de kans dat ze nog leeft dan?' Ik begon boos te klinken. 'Laatst?' vroeg Leo ongelovig. 'Dat is nu al weer meer dan een maand geleden. Als je weet wat ze met de mannen doen, wat doet je dan denken dat ze niet hetzelfde met de vrouwen doen? Het zijn beesten.' 'Waarom zouden ze haar vermoorden? Waarom zouden ze?'
      'Ze haten ons!' riep Leo gefrustreerd, waardoor er waarschijnlijk een paar mensen in de kamers om ons heen wakker zouden worden, maar dat kon ons beide niet veel schelen. Hij hoefde niet veel meer te zeggen. Ik was even stil, totdat ik überhaupt weer de moed had om een statement te maken.
      'Het kan me niet schelen of jij denkt dat ze leeft of niet. Ik weet dat ze nog leeft. Ze is mijn zus. Ik moet haar helpen.' We hadden inderdaad mensen wakker gemaakt, want de deur ging opeens met een zwaai open. Iemand die Leo aan me had voorgesteld als Roko stond in de deuropening, met zijn hand naar ons toe gewezen, gebarende dat we onmiddellijk stil moesten zijn. In zijn andere hand had hij een radio-porto, waarover een ruisende stem te horen was die ik niet kon verstaan. Roko leek hier zelf echter geen problemen mee te hebben, en Leo ook niet; zijn ogen werden plotseling groot.
      'Nee...' mompelde hij terwijl hij opstond en naar Roko en de porto toe liep om het beter te kunnen horen. 'Nee!' riep hij plots hard. 'Wat?!' riep ik er achteraan tegen beide. Leo liep de kamer uit, en kwam een paar tellen later weer terug met een half-ingepakte tas.
      'Roko, pak je spullen. Iedereen pak je spullen!' Binnen korte tijd was iedereen wakker en opgestaan. 'Wat is er aan de hand?' Lisa kwam met een slaperig gezicht en verwarde haren binnen gelopen. 'Pak je spullen!'
      'Leo!' riep ik. Zijn chaotische bui leek plotseling door mijn stem voorbij te zijn. Iedereen was stil en ik keek hem doordringend aan. Hij keek terug.
      'Het staat op het punt om weer fout te gaan.' mompelde hij. Hij keek naar de rest van de mensen om zich heen. 'Srebrenica.'

Reacties (4)

  • khira

    Precies dezelfde reactie als FantasiaX

    3 jaar geleden
  • Heronwhale

    OH NEE SREBRENICA!......Wat is dat?

    3 jaar geleden
  • xxJennyxx

    Omg wat is er?

    3 jaar geleden
  • katl1

    Wat is er aan de hand?
    VERDER!!!!!!!!!!!!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen