Foto bij Wait for your return

Lady Linn - Can't Find You (is op Spotify, anders downloaden via deze link)

Weken gingen voorbij en ik zag haar heel langzaam maar wel duidelijk veranderen. Hoe ze eerst actief meedeed in huis, al was dat in wasjes draaien en koken, met de jongens spelen of met mij samen zijn, zo vergat ze juist die kleine dingetjes te doen. Niet dat het erg was, ik kon het ook wel doen, maar dat gold niet voor het samen zijn met mezelf.
Het leek alsof ze dingen vergat omdat die plaats moesten maken voor andere gedachten. Ik betrapte haar er steeds vaker op. Dat ik tegen haar praatte en haar voor zich uit zag staren, en als ik haar dan bij haar naam weer bij me terughaalde werd ze rood en stamelde ze zwakke excuses.
Ik was niet dom. Ik wist dat de vluchtelingencrisis haar steeds meer in hun greep hadden en het was ook helemaal niet erg. Wel zorgelijk. Ze was steeds meer betrokken met de zwakken en steeds minder met mij of de kinderen. Ik was trots haar zo goed bezig te zien zijn, met nu al zelfs af en toe een plaatje en een tekstje in de krant – vervolgens vergroot door de fans – maar als ik dan ’s avonds in bed dook en verwachtingsvol naar haar toe kroop, hopend op een dichte knuffel, werd ik begroet met een rug die al heel regelmatig op en neer ging. Natuurlijk kon ik haar dan nog steeds tegen me aan drukken en mijn neus in haar haar begraven – ze zou even wakker worden en slaperig tegen me murmelen – maar het was ook eens fijn haar naar mij toe te zien komen.
Ze deed het ook wel. Als ze dan een lange dag had gehad of als het gewoon een zware dag was geweest, zoals die eerste dag toen ze ging, kwam ze thuis en liep ze direct naar me toe. Sloeg ze haar armen om me heen en drukte ze zich tegen me aan. Ik vond het fijn. Maar ik wilde niet alleen maar haar liefkozende knuffelbeer zijn. Ik wilde meer. Méér.

Het was niet meer zozeer de vraag of het te vroeg was of wanneer een goede moment zou zijn, maar of er überhaupt nog een goed moment zou komen. Want ik was bang dat het niet meer die fijne richting opging zoals we de eerste maanden gingen. Of misschien was het nog steeds wel goed maar raakte we gewoon gewend aan het leven met elkaar en met de kinderen. Of misschien was ik teveel een huisvader en miste ik het werken. Ook al deed ik nog steeds dingen – maar niet zoveel als Aibileen deed. Die was zelfs eigenlijk nog aan het werk als ze thuis was gekomen. Was dat niet met het zitten achter de laptop, dan was dat wel wanneer haar gedachten elders waren.
Ik was bang dat als ik van nu het goede moment zou maken, het juist helemaal niet zo goed zou zijn. Dat ik het zou hebben gedaan in een wanhopige poging haar weer volledig bij me te krijgen. Dat ze weer naar me keek zoals ze in het begin altijd deed. Ook al praatte ik niet tegen haar en stond ze aan de andere kant van haar kamer, dan nog ontgingen me de blozende wangen en de glanzende ogen me niet. Hoe haar blik “toevallig” de mijne kruiste en ze lipbijtend wegkeek. Hoe haar ogen een stukje verwijdden toen ze zag hoe ik naar haar toeliep, en hoe ze haar schrik en nervositeit probeerde te verhullen door voorzichtig naar me te glimlachen. Ik noemde het liever verlegen. Dan nog steeds. Na jarenlang beste vrienden te zijn geweest en vervolgens liefde en leed met elkaar te hebben gedeeld, werd ze nog steeds nerveus als ze me zag of als ik dichterbij kwam. Het deed me geliefd voelen, maar vooral goed, omdat ze zichzelf vrijwillig in mijn handen legde en me voor haar liet zorgen.
Misschien was ik gewoon jaloers. Omdat ze nu een beetje minder van mij was dan voorheen. Ze bloosde niet meer maar trok, nog steeds wel lipbijtend, haar wenkbrauwen op als ze me aan zag komen. Dan glimlachte ze uitdagend en vroeg me of het goed met me ging. Of ik iets nodig had. Haar! Ik had haar nodig!

Ik had besloten een weekendje weg voor ons te plannen. Geen werk, geen vluchtelingen, geen kinderen, ook geen eigen kinderen. Alleen ons tweeën. Ik zorgde er wel voor dat het precies in een schoolvakantie van de jongens viel, zodat de twee in die tijd terug naar Holmes Chapel konden gaan.
Ik had het Aibileen nog niet verteld maar zou dat wel doen zodra ze over een paar uur weer terug was. Volgende week. Volgende week!
Ik had mijn best gedaan met het koken en prees mijn timing toen ik de pannen net op tafel had gezet en Aibileen net binnenkwam. Ze glimlachte breed toen ze de tafel zag.
‘Wat lekker,’ haar stralende ogen ontmoetten de mijne en ze liep naar me toe om een kus op mijn mond te drukken. Ik hield haar echter tegen me aan, hield mijn lippen tegen de hare gedrukt en voegde daar zelfs mijn tong bij.
Giechelend wurmde ze zich los, om dan wel meteen mijn handen vast te pakken.
‘Later,’ beloofde ze lipbijtend terwijl ze in mijn handen kneep, ‘maar nu heb ik honger. En dat het zo lekker ruikt helpt ook niet bepaald.’

‘Waar zijn de jongens?’
‘Charlie is bij Duncan en Tristan bij zijn moeder.’
‘O, oké.’
Ik keek naar de jonge vrouw tegenover me en gniffelde zacht toen een spettertje op haar kin terecht kwam en ze het niet door had. Integendeel, ze praatte onverstoorbaar door, had zelfs nog restjes eten in haar mond waarvoor ze te lui was geweest die fatsoenlijk door te slikken, maar ik vond het niet erg, hoorde haar graag praten, ook al was luisteren iets wat ik niet per se deed.
‘Harry!’ Ze zond me een blik. ‘Luister je wel?’
Een beetje betrapt beantwoordde ik haar priemende blik. ‘Hm, half. Sorry. Ik werd afgeleid.’
Twee wenkbrauwen schoten omhoog. ‘Door wat?’
Glimlachend nam ik een hap van het eten en wees al verder kauwend met de vork haar richting op. Haar mondhoeken trilden. Op de onderlip werd vluchtig gebeten. Toen klonk er alleen nog maar de radio zacht op de achtergrond. Dat was niet erg.

‘Ik heb een weekendje weg voor ons gepland. Volgende week.’
Ze zat aan de andere kant van de bank maar had haar benen wel door mij gehaakt. Haar blik, die onafgebroken op de televisie was gericht, schoot mijn kant op.
‘Echt?! Harry, wat leuk, maar dat hoefde je echt niet te doen, hoor. Waarom dacht je dat dat moest?’ Ze glimlachte wel maar bleef verbazend rustig. Ik haalde mijn schouders op. ‘Het moest van niemand. Ik wilde het gewoon graag en dacht dat het even leuk kon zijn. Het is druk geweest, en vooral voor jou.’
Aibileen knikte instemmend. ‘Dat klopt. Het wordt steeds een beetje een gekkenhuis daar. En ongelooflijk dat de overheid er zo weinig aandoet. En liegen tegen de media! Dat is het enige wat ze kunnen.’ Er kwam een mooie frons tussen haar wenkbrauwen, die net zo snel verdween als dat ‘ie verschenen was toen ze mijn blik weer kruisten en zich met hele lichte blosjes excuseerde. Ik wuifde het weg.
‘Maar dat is oké? Het lijkt mij echt heel leuk.’
Aibileen grijnsde van oor tot oor en kwam voor het eerst die avond overeind om tussen mijn benen door tegen me aan te gaan zitten. Haar wang rustte tegen mijn borst en haar lichaam lag zwaar op de mijne, maar ik vond het niet erg. Integendeel, ik sloeg genietend mijn armen om haar heen en drukte haar nog dichter tegen me aan.


WEET JE WAT IK VERGETEN BEN ERBIJ TE DOEN
Het einde van Perrie's zwangerschap en de geboorte van het kind ahahahahaha omf
ik beloof je dat ik dat erin ga verwerken en zullen we dan doen alsof ze gewoon 9 maanden zwanger is geweest en niet 14 oops

Reacties (7)

  • WhereWeArex

    Hahahahah kan gebeuren. Was mij niet eens opgevallen. Ik doe alsof ik van niks weet!
    Mooi geschreven weer (:

    3 jaar geleden
  • biancadokkum

    Super leuk geschreven <3!
    kudo erbij:)!!

    3 jaar geleden
  • LarryNiam

    Hahaha heb het niet eens gemerkt
    Leuk hoofdstukje:)
    Snel verder<3

    3 jaar geleden
  • Framboise

    @MissBurton; flashback is echt een goed idee! Dan hoeft Perrie niet 14 maanden zwanger te zijn! HAHA!
    Verder mooi deeltje! Ben benieuwd wat er tijdens de vakantie gaat gebeuren...

    Xx

    3 jaar geleden
  • Lovecandy

    HAHHAHAHA

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen