Foto bij 022

Let op: in dit hoofdstuk wordt huiselijk geweld beschreven

In de tussentijd praatten we over mijn moeders begrafenis. Eerst wilde ik het onderwerp vermijden, maar het was verrassend behulpzaam. Het ergste van de dood van de dood van mijn broers was hun anonieme begrafenis, en dat zou ik niet laten gebeuren met mijn moeder. Ik vermoedde echter dat ik degene was die alles zou moeten regelen en dat deed ongelooflijk veel pijn. Toch was ik niet helemaal alleen.

Ik verstijfde toen ik gerommel aan de deur hoorde.
“Mijn vader.”
Even later zwaaide de deur open en met mijn vader kwam ook de geur van drank. Hij was weer dronken en dat maakte me misselijk.

“Justine, wat doet hij hier?”
Zijn stem was onvast en hij hikte. Normaal zou ik nu mijn ogen neerslaan, maar in plaats daarvan wierp ik hem een vuile blik toe.
“Ze is dood, vader. Ze is dood en u was er niet!”
“Wat?”
Even leek het erop dat zijn stem brak, maar toen werd zijn stem harder. Mijn hart begon sneller te kloppen. Ik sloeg mijn ogen weer neer en hoopte dat ik veilig zou zijn. Hij zou me niet nog een keer slaan, toch?

“Hoe is dit gebeurd?” Hij klonk woedend en ik kroop in elkaar.
“Justine? Geef antwoord! Is dit jouw schuld?”
Ik kon geen woord uitbrengen en staarde naar zijn voeten. Hoe kon hij tegen me schreeuwen op een moment als deze? Ze was dood!
“Kijk me aan! Hoe is dit gebeurd?,” schreeuwde hij. “Jij bent toch de verpleegster hier! Waarom is ze dan dood?”
Hij hief zijn hand op en ik wachtte stilletjes op de pijn.

De pastoor had de hele tijd zijn mond gehouden, maar stond nu op.
“Raak haar niet aan!”
“Vertel me niet hoe ik mijn dochter moet opvoeden!”
Even stonden ze oog aan oog en ik was doodsbang dat er een gevecht uit zou breken. Mijn vader was misschien al tegen de vijftig, maar hij was een sterke man. Ik twijfelde er niet aan dat hij een hoop schade aan kon richten.
Tot mijn opluchting liep hij weg en gooide hij de deur achter zich dicht, scheldwoorden mompelend.
Ik rilde, merkte ik. Tot mijn schaamte bedacht ik me dat hij nooit meer terug hoefde te komen van mij. Toen glimlachte ik. Ik was gered.
“Dank je wel. Denk je dat hij terugkomt?”
“Ongetwijfeld.”

Reacties (4)

  • LilsEvans

    Die vader is echt compleet ontspoord. Ze moet daar zo snel mogelijk weg. Gelukkig is de pastoor er om haar te helpen.

    4 jaar geleden
  • Thuria

    Mooi geschreven (:

    5 jaar geleden
  • Heronwhale

    Oke laat die redding voor die vader maar zitten. Justine: ga de wereld redden!

    5 jaar geleden
  • Helvar

    Uuuh, jeetje, ik vind haar vader eigenlijk best wel een nare man :C

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen