Foto bij 72 • Onbreekbaar




De avond was gevallen en Eleanor maakte zich klaar om naar bed te gaan. Ze had haar pyjama al aan. Moe dat ze was door de gebeurtenis van vandaag, sleepte ze zich naar de badkamer om haar tanden te poetsen. Het was nog vroeg en zeker iedereen waande nog rond het kasteel, maar Eleanor had geen zin meer in die drukte; ze wilde alleen nog maar slapen. Fang had haar de hele dag niet meer los gelaten. Hoe kon dat lieve beest haar nu zo hebben aangevallen? Hij moest wel erg woedend zijn geweest als het hem daartoe had gezet. Ze poetste haar tanden en kleedde zich uit. Bij elke beweging die ze maakte kon ze de ketting tegen haar beschadigde huid voelen drukken en het ergerde zich mateloos. Ze bracht haar vinger er naartoe en wreef heel zachtjes over de dikke striemen op haar hals. Het voelde echt alsof insecten zich door haar huid gevreten hadden en als ze het aanraakte, voelde het alsof ze te lang in de zon had gelegen; alles was gevoelig. Was er maar een manier dat ze het kon laten genezen, zodat ze het even niet hoefde te voelen. Het was nogal ongemakkelijk om het te verbergen in de klas, want elke keer dat ze ook maar omkeek, kon ze de pijn opnieuw voelen en moest ze haar best doen om het niet aan iemand te laten zien. Eleanor dacht na, had ze niet iets dat ze onder de ketting kon stoppen, zodat haar huid in ieder geval de tijd kon krijgen om te genezen. Ze liep de badkamer uit en keek even vlug in de gang om te zien of er iemand aankwam. Toen de kust veilig leek, rende ze naar de slaapkamer en trok daar haar herfstsjaal uit de koffer. Ze liep terug naar de spiegel in de badkamer en vouwde de zachte sjaal om haar nek heen, waarna ze de ketting er vanonder uit trok en deze erover heen legden. De sjaal was nog duidelijk merkbaar en prikte hier en daar wel wat, maar ze hoefde zo tenminste niet meer dat schurende juweel te voelen. Ze trok er nog een dikke trui overheen en glimlachte naar zichzelf. Misschien dat ze nu een keer gemakkelijk in slaap zou vallen vannacht. Weliswaar zou het een warme nacht worden, maar dat hinderde niet. Ze draaide zich om en liep de badkamer uit, maar botste gelijk tegen iemand op toen ze de gang op liep.
'Whoa, kijk je een beetje uit, kleine?' grapte Jayden toen hij zag dat zij het was en Eleanor zette haar handen in haar zij. 'Wie noem jij hier kleine?'
'Jou, klaarblijkelijk.'
Ze gaf hem en duw en lachte. 'Je bent net meer dan een kop groter hoor, dat valt best mee.'
'Iedereen is een kop groter dan jij,' grinnikte hij. 'Zeg, we gaan straks in de keuken nog een drankje doen, wil je mee?'
Ze glimlachte en schudde dankbaar haar hoofd. 'Bedankt voor het aanbod, maar ik moet even wat slaap inhalen.'
'Ach, kom op. Het is zo saai zonder jou erbij.' Hij trok een pruillip en keek haar smekend aan. Eleanor rolde met haar ogen en glimlachte. 'Een andere keer weer.'
'Oh-wee als je dan weer met hetzelfde smoesje komt.' Hij knipoogde een keer naar haar en liep toen terug naar gemeenschappelijke ruimte. Mafkees, dacht ze in zichzelf. Stiekem had ze wel zin om mee te gaan. Ze miste de jongens van haar team wel. De laatste tijd was ze zo druk bezig geweest met zichzelf en die stomme ketting, dat ze eigenlijk minder met haar vrienden had kunnen omgaan. Niet dat ze een keuze had, maar ze miste het wel. Haar eigen jaargenoten zag ze gelukkig elke dag wel, maar behalve Zacharias, zaten de andere teamgenoten in andere jaren. Vooral Jayden en Davon miste ze wel. Hun nuchterheid over alles had ze op dit moment wel even nodig. Eleanor glimlachte in zichzelf bij de gedachten aan die twee. Ze deden haar sterk denken aan Fred en George. Het zal wel een Beater-eigenschap zijn om zich zo nuchter te gedragen. Maar ondanks dat ze haar aan hen liet denken, kon niemand tippen aan de gebroeders Weasley. Die twee stonden bij haar toch wat hoger op de 'bijna-als-familie-ladder'. Ze zuchtte en even drong het tot haar door hoe erg ze die twee mistte.
Een schok ging door haar heen toen ze opnieuw een hevig, brandende pijn aan haar nek voelde. Bijna als in een reflex rende ze de badkamer in en sloot de deur achter zich. Ze trok de trui uit en keek in de spiegel, naar haar hals. Even leek het alsof haar hart stil stond toen ze zag wat er was gebeurd. De sjaal had niet geholpen, de ketting was er dwars doorheen gebrand. Duidelijke schroeiplekken waren te zien te midden van de geel met zwarte stof. Met trillende handen trok ze aan de sjaal, die in lappen van haar nek op de grond viel. Ze staarde naar beneden. Die sjaal had ze nog van Cedric gekregen. Eleanor bukte en pakte de verschroeide sjaal van de grond af. Wat moest ze hier nou mee doen? De stof stonk verschrikkelijk naar verbrand wol, ze kon het niet zomaar ergens neerleggen. Ze propte de sjaal in de wasbak en trok haar staf. Ze merkte dat haar hand trilde, maar ze moest dit doen. 'Incendio!' sprak ze hardop en de sjaal vatte vlam. Binnen een mum van tijd was er niks meer van de sjaal over en stonk de hele badkamer naar verbrand wol. Vlug zette Eleanor de kraan open en schrobde de wasbank, waarna ze het raam openzette om de stank weg te krijgen. Ze wierp een blik in de spiegel toen ze richting de deur liep. Dit deed het 'm. Die ketting moest van haar nek afkomen, of ze hem nou moest breken of niet. Alleen had ze geen idee welke spreuk ze het beste kon gebruiken, zonder dat ze zichzelf zou opblazen of verwonden. In dit geval was er maar één persoon die ze om hulp kon vragen. Eleanor stormde de badkamer uit, rende de gemeenschappelijke ruimte door zo de kelder uit. Onderweg kwam ze heel wat leerlingen tegen die verrast naar haar omkeken, maar het kon haar niet zoveel schelen. Alsof ze nooit eerder een vrouw in pyjama hadden gezien. Eleanor rende de trappen op tot ze bij de vijfde verdieping aankwam en liep daar de gang in. Ze liep pardoes tegen Draco op, die net uit de zelfde gang richting de trappen liep.
'Kijk uit waar je loopt,' zei ze verhit en stormde langs hen heen. Ze bloosde, wetend dat ze in haar pyjama's rondliep. Beschamend, dacht ze, waarom nou net die clown?
Ze liep langs het muzieklokaal en glimlachte even vriendelijk naar professor Powell, die net het lokaal uit kwam lopen met een stapel muziekpapier in zijn handen en met een uiterst bedachtzame blik op haar pyjama neerkeek. Ze passeerde de ziekenzaal en prefects badkamer tot ze bij een wenteltrap aankwam. Deze liep ze helemaal op naar boven totdat ze voor een grote houten deur stond, de ingang naar de gemeenschappelijke ruimte van Ravenclaw. Daar waar een deurknop hoorde te zitten, zat een bronzen deurklopper in de vorm van een arend. Ze strekte haar hand er naar uit om te kloppen, maar voordat haar vingers het ijzer raakte, sprak de arend: 'Wat is het dat niemand ooit heeft gezien, dat nooit is geweest, maar wel altijd zal zijn?'
Eleanor trok haar hand terug. Ze had al eerder gehoord van de ingang van Ravenclaw en dat ze een raadsel moesten oplossen, maar ze dacht dat het een grapje was van de andere afdelingen. Eleanor dacht na en herhaalde de zin een paar keer in haar hoofd. Voorwerpen kon ze uitsluiten, want voorwerpen kun je zien. Net als landen, mensen en dieren. Dit raadsel had met tijd te maken, iets dat nooit is geweest, maar altijd zal zijn.
Eleanor glimlachte, het verraste haar hoe simpel dit raadsel was. 'Morgen,' zei ze en ze hoorde de deur van het slot gaan.
Eleanor duwde de deur open en liep naar binnen. Ze was nog nooit binnen de Ravenclaw toren geweest en keek verwonderd om zich heen. In vergelijking met de Gryffindor toren was het hier veel lichter en luchtiger. Het was een grote, ronde kamer met een middernacht-blauw tapijt op de vloer. Aan weerszijde van de grote, gebogen ramen hingen blauw en bronzen zijde gordijnen en het plafon was gewelfd en beschilderd met sterren. Eleanor liep langs de ramen en kon uit elk raam een ander deel van de school zien. In het ene raam zag ze het schoolterrein, door een ander het meer en het verboden bos, omringd door de prachtige bergen en door nog een raam kon ze duidelijk de kruidentuinen en het Quidditchveld zien. De kamer was ingericht met tafels, stoelen en heel veel boekenkasten; en voor de deur in de aanloop naar de slaapzalen stond een groot standbeeld van Rowena Ravenklauw, gemaakt van wit marmer.
Het was pas op het moment dat ze overal langs was gelopen dat ze doorhad dat er naar haar werd gekeken. De eerste die op haar afstapte was Cho Chang.
'Eleanor, wat kom jij hier doen?' vroeg ze verbaasd. 'Hoe ben je door de deur gekomen?'
'Ik had het raadsel goed,' antwoordde Eleanor, 'heb je Luna gezien?' Ze had geen zin in een heel lang gesprek met de Ravenclawer. Cho draaide zich om en wees naar de gang naast het standbeeld van Rowena. 'Ik zag haar richting de slaapzaal lopen.'
Eleanor knikte en liep langs haar heen naar de slaapkamers. De slaapkamers waren al net zo ruim en helder als de gemeenschappelijke ruimte. Er stonden een aantal prachtige, witte hemelbedden, afgedekt met blauw, fluwelen gordijnen met bronzen kartelrandjes. Op één van de bedden zat Luna, in haar pyjama de Quibbler ondersteboven te lezen. Eleanor rende naar haar toe. 'Luna!'
Luna keek verbaasd op en glimlachte. 'Dag Eleanor.'
'Kun jij me helpen? Ik zoek een spreuk die iets kan breken, maar het moet heel netjes kunnen, zodat ik niks anders beschadig.'
Luna keek haar met grote ogen aan en even was Eleanor bang dat ze het verdacht zou vinden, maar toen knikte Luna. 'Diffindo. Daar kun je zelfs kleding mee snijden.'
Eleanor lachte en sloeg zichzelf tegen haar voorhoofd aan. 'Natuurlijk, waarom heb ik daar nooit eerder aan gedacht.' Eleanor draaide zich om en maakte aanstalten om weg te lopen, maar net toen ze bij de deur uitkwam, hoorde ze Luna haar nog roepen. 'Ella!'
Eleanor draaide zich om en keek Luna afwachtend aan. Het zweet brak haar uit en ze perste haar lippen op elkaar. Ze had wel gemerkt dat Luna vaker de neiging had haar terug te roepen, vlak voordat ze iets gevaarlijks ging zeggen.
'Mocht er iets fout gaan, dan kun je Reparo gebruiken.'
'Eleanor stak glimlachend haar hand op. 'Dank je wel, Luna!' Gelukkig leek ze nu niks in de gate te hebben, niet zoals de vorige keer met het raadsel. Eleanor kon de ketting langzamerhand warmer voelen worden en klemde haar kaken op elkaar. Gauw rende ze de Ravenclaw toren weer uit, voordat de ketting heviger begon te branden en haar haast van de trap af slingerde. Ze zakte ineen op de grond en probeerde haar tranen tegen te gaan. 'Nee,' hijgde ze terwijl ze haar hand krampachtig om de trapleuning sloot. 'Het is genoeg nu!' Eleanor verbeet de pijn en stormde van de trap af. Zou gauw als ze kon rende ze naar de toiletten en sloot de deur achter zich. Kreunend en jammerend drukte ze haar rug tegen de deur aan, zo hard dat ze haast dacht dat ze er doorheen zou breken. Alsof ze met haar nek boven een kampvuur hing, stroomde de pijn over haar huid heen. Met trillende hand greep ze naar haar staf en bracht haar voeten vooruit, totdat ze voor de spiegel stond. Ze hief haar hand en richtte haar staf op de ketting. Even slikte ze moeizaam en klemde haar kaken op elkaar. Ze kon niet ontkennen dat ze niet doodsbang was. Er hoefde maar één ding fout te gaan en het was gedaan met haar. Haar enige troost was dat ze de spreuk goed beheerste en er haast zeker van was dat er niks mis kon gaan. Ze dacht na en zag voor ogen hoe de ketting van haar nek zou vallen en hoe ze eindelijk verlost zou zijn van deze marteling. Dan kon ze weer zichzelf zijn en pret maken met haar vrienden. Ze hoefde niet meer bang te zijn en kon weer slapen. Ze moest wel, ze had geen keus. Ze haalde een keer diep adem en sprak de spreuk uit. 'Diffindo!' Een fel, roze licht ontsprong uit haar staf en er klonk een geluid als een zwaard dat op een dikke ketting inhakte. Tot haar grote schrik was dat niet het enige geluid dat de kamer vulde. Het raam aan de andere kant van de kamer spatte uit elkaar en scherven glas kletterden op de grond. Beneden in de Quad hoorde ze leerlingen gillen. Eleanor griste geschrokken naar de ketting, maar deze was onbeschadigd. 'Nee,' jammerde ze hopeloos en ze kreeg een brok in haar keel. Een paar dikke tranen rolden over haar wangen terwijl ze in de spiegel staarde. De ketting was onbreekbaar. Alle moeite was voor niks geweest en nog erger, haar hoop was verloren. Ze had geen idee wat ze nu moest doen.
Gehaast veegde ze haar tranen weg en draaide zich om naar het raam. Ze moest hier weg komen, anders zou iedereen straks denken dat ze een raam kapot had gemaakt. Met kloppend hart draaide ze zich om en rende de toiletten uit, richting de dichtstbijzijnde trappen. Een verdieping lager vloog ze de gang in en opende de deur naar een balkon. Hijgend bleef ze tegen de deur staan en probeerde haar ademhaling onder controle te krijgen. Ze hoorde stemmen aan de andere kant van de deur en wist dat ze maar net op tijd was. Ze bleef even staan en toen ze zich weer kon ontspannen, duwde ze zich van de deur weg en liep het balkon op. Zuchtend leunde ze met haar armen op de balustrade en keek uit over het terrein. De laagstaande zon, die langzaam achter de bergen leek te verdwijnen, scheen een gouden licht over het meer. Ze hoorde de uilen krassen in het bos en luisterde naar hun geroep. De wind blies zachtjes door haar haren en Eleanor merkte hoeveel koeler het was geworden buiten, maar ze durfde nog niet terug te gaan naar binnen. Ze bracht haar hand weer naar het juweel en pakte deze vast. Het moment dat het raam in de toiletten in stukken brak, was ze ook haar hoop verloren. Er was geen manier om de ketting te breken zonder dat ze haarzelf daarmee omlegde, of nog erger, de anderen het leven zou kosten. Nu pas begreep ze dat er geen kans was dat iemand haar zou kunnen helpen, niet zonder dat zij er zelf bij omkwamen. Zij moest deze last in haar eentje dragen.

Reacties (11)

  • GoCrazy

    Er zal toch wel iets werken? En ik geef Histoire en Dolan gelijk:)

    3 jaar geleden
  • Histoire

    Hopelijk wordt die pijn net nog een klein beetje erger, niet te erg uiteraard, maar dat ze haar naar de ziekenzaal moeten afvoeren en haar kunnen onderzoeken.

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Jammer dat diffindo niet werkte :/

    4 jaar geleden
  • X_Tina

    Mooi geschreven!!

    4 jaar geleden
  • Mouli

    Er moet toch iets zijn om de ketting van je nek af te krijgen? Eleanors moeder was het ook gelukt!

    Ik blijf erbij dat het iets met haar vader & slytherin te maken heeft en op je cover staat onder je titel 'how (volsmij) a snake killed a badger' dus hoe een slytherin een hufflepuff 'dood'. Hmmm ... ik ben slecht in raadsels en die dingenxD

    Maar je schrijft zo mooooi!(H)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen