Foto bij I fell for you ~295~

Severus Snape pov.

Ongemakkelijk trok ik aan de mouwen van de trui die ik aan had. Die kleur... Ik zuchtte gefrustreerd en richtte mijn blik naar het raam. Sinds gisteren was het al hard aan het sneeuwen en aan de wolken te zien leek het niet als of het elk moment kon gaan stoppen. De lucht zag er grauw en somber uit, niet echt het perfecte kerst weer, maar het had wel wat. De lichtjes in de kerstboom zorgde voor de gezellige kerstsfeer en het beviel me wel. Op het tafeltje voor de bank waar we op zaten stonden allemaal kleine snacks, samen met wat te drinken. Ik moest eerlijk toegeven, het was niet zo erg als dat ik me had voor gesteld. Michel liet me met rust, dus er was niks dat tegen zat.
'Zullen we de andere cadeaus uit gaan pakken?' Michel knikte enthousiast. We hadden afgesproken dat we de cadeaus niet in een keer zouden open maken, maar dat er wat tijd tussen zat. Het was half een s'middags, maar als je naar buiten keek leek het wel als of de avond er aan kwam.
We hadden allemaal een pakje gepakt en Michel had die van hem al open gescheurd, terwijl die van Jessica en mij nog dicht waren. Het verbaasde me echt hoeveel er lag met mijn naam, waarschijnlijk van Jessica, maar ook van Minerva of Albus. Nieuwsgierig haalde ik het papier er van af en pakte het kaartje beet. Van Minerva. Mijn mondhoek rees lichtelijk omhoog toen ik het boek in mijn handen hield en bekeek. Een kookboek... Geamuseerd door het idee legde ik het op de tafel neer. Minerva en ik hadden daar over een aantal discussies gehad in het verleden. Volgens haar moest de man in de keuken staan aangezien de vrouw al het andere in het huis deed, en omdat ik de gewoonte had om spottend mijn neus op te halen vond ze het discussie waardig. Grijnzend dacht ik terug aan de avond dat we in mijn kantoor zaten, de geur van brandy hing in de lucht en sinds dien was het veilig om te noemen dat Minerva en ik wel degelijk vrienden waren. Het was misschien nooit duidelijk aan buiten standers en ik had het me ook nooit kunnen voorstellen, maar toch was het zo. 'Kijk!' Jessica hield een zak met geel gekleurde, kleine wafels voor mijn neus en glimlachte breed. Wat is dat? Snoep? Vragend trokken mijn wenkbrauwen samen en leunde ik weer naar achteren in de bank. 'Deze zijn zo lekker! Michel heeft ze aan me gegeven,' zei ze vrolijk en voor ik het wist hield ze het stuk snoep voor mijn mond. Zuchtend stond ik toe dat ze het aan me gaf, maar had er gelijk spijt van. De mier zoete smaak verdoofde mijn mond en smaak pupillen en ik kauwde het stuk om het zo snel mogelijk weg te kunnen slikken.
'Wat was dat?' vroeg ik walgend en nam een slok van het glas water op tafel.
'Een boterbabbelaar, echt heerlijk zijn ze.' Spottend keek ik haar aan, die term zou ik niet gebruiken. Eerder verschrikkelijk.
Na nog een lange, lange tijd zaten we nog steeds de cadeaus open te maken, elke keer een pauze er tussen. Een pauze waarin Jessica en Michel het over van alles en nog wat hadden, terwijl ik onderzoekend door een boek van Albus bladerde. Ondertussen had Jessica al meerdere pakjes open gemaakt, allemaal van collega's, Michel en Elijah. Mijn woede borrelde weer op. Elijah had haar een glimmende armband gegeven met bedeltjes er aan, maar die bedeltjes waren niet zomaar bedeltjes. Zilver kleurige, oude bedeltjes van weet ik veel hoeveel jaar geleden. Rot vampier. Hij had natuurlijk die tijd mee gemaakt door zijn onsterfelijkheid en had dus blijkbaar heel wat souvenirs. Ik zuchtte geïrriteerd en staarde dodelijk naar mijn boek, waarom gaf hij haar überhaupt iets? Het akelige gevoel knaagde al een tijdje aan me, volgens mij wilt hij niet alleen haar bloed. Ik sloeg de pagina ruw om en klemde mijn kaken diep in gedachte op elkaar. Hoe kan ik met een gerust hart haar telkens naar hem toe laten gaan als ik weet en duidelijk heb gezien dat hij zich niet kan beheersen en het ook niet wilt. Geschrokken keek ik op toen Jessica haar hand op mijn borst neer legde en me door dringend aan keek. 'Maak je niet zo druk,' mompelde ze zacht voordat ik een vlugge, stevige kus op mijn wang kreeg. Ik maakte een geïrriteerd geluid toen ze van me weg liep naar de boom. Ook dat nog, ze kan nog steeds alles horen wat ik denk. 'Kom brompot, je heb nog een cadeautje te openen, nog twee eigenlijk, maar ik wil dat je deze opent,' grijnsde ze breed en tilde de grote, blijkbaar zware doos op. Dat is voor mij? Die grote doos is voor mij? De doos zette ze tussen mijn voeten neer en plofte naast me op de bank neer. Vragend pakte ik de kaart vast die boven op de doos lag en vouwde het open.
Omdat ik weet dat je het mist...
Liefs Jessica

Dat was het enigste wat er opstond, en ik wierp haar een vragende blik toe.
'Wat is het?' hoorde ik Michel ongeduldig vragen terwijl hij heen en weer wiebelde om het beter te kunnen zien. Maar ondanks zijn vraag werd hij door ons beide genegeerd en begon ik het papier van de doos af te verwijderen. Hmm. Een gewone doos, waar niks op stond. Voorzichtig haalde ik de doos open en keek naar binnen, maar natuurlijk, zag ik nog niks. Allemaal bubbelplastiek lag er en Jessica lachte zacht. Dit word toch niet zo iets waar ik uit eindelijk honderden doosjes heb uitgepakt, hé? Maar nee, gelukkig was dat niet het geval.
'Is dit..' Mijn stem stierf weg toen ik het laatste vel bubbelplastiek had weg gehaald en naar de binnenkant van een ketel staarde. Een verdomd grote ketel ook nog. Meteen haalde ik het uit de doos en verbazing wekkend nam ik de ketel in me op. Met open mond en wijde ogen liet ik mijn hand over de rand van de goud, koper kleurige ketel heen glijden en trok mijn wenkbrauwen op. Wauw. De ketel was versierd, over de hele oppervlakte waren mooie, sierlijke lijnen, symbolen, tekens, noem het maar op. Maar dat had mijn aandacht niet. Aan de voorkant van de ketel kwamen alle lijnen bij elkaar en vormde zich gezamenlijk in een cirkel waar een slang in ruste. Het beest had groene steentjes als ogen en leek sprekend op het Slytherin logo, alleen dan veel gedetailleerder.
Ik wist niks meer te zeggen toen ik de ketel rond draaide op de grond en het van alle hoeken bewonderde. Eindelijk kan ik al die potions uitproberen waar ik over gelezen had de afgelopen weken!
'En?' vroeg ze zacht met haar hand op mijn arm. 'Wat vind je er van?'
'Prachtig,' mompelde ik oprecht en trok haar tegen me aan in een diepe omhelzing. 'Maar ik heb ook nog wat voor jou,' zei ik met mijn lippen dicht bij haar oor. Met glinsterende ogen keek ze me aan en glimlachte breed naar me. Toen ik naar de boom liep, het cadeau er onder uit haalde en weer terug naar haar keerde, begon ik te twijfelen over het cadeau in mijn handen. Het was een boek, een oud boek met dingen er in waar van ze zei dat ze dat altijd al wilde lezen van me, maar is het wel zo verstandig dat ik het geef? Nou ja, nu kan ik toch niet meer terug. Ik gaf haar het boek, ingepakt in het simpelste inpak papier dat ik kon vinden en veegde mijn handen over mijn benen heen. Heen en weer, tot dat ze zacht haar hand op die van mij legde om me te stoppen.
Snel lag het papier op de grond en keek ze met grote ogen aan. Het is goed dat ik het haar gegeven heb, bedacht ik me. Dan hoef ik het niet zelf aan haar te vertellen, dan leest ze er over. Ik slikte en nam het oude in leer gebonden boek in me op. Dit was het boek over Death Eaters en the Dark Lord...
'Oh Sev,' zei ze zacht en verbaast, maar gelukkig geen afgunst of teleur stelling. De kaft werd open geslagen en haar vinger gleed langs de inhoud. 'Weet je het zeker?' vroeg ze, glinsterende ogen keken me enthousiast aan. Ik knikte en veegde nogmaals mijn handen aan mijn broek af.
'Ik denk het, ja.' Glimlachend wonden haar armen zich rond mijn nek en gleed haar hand door mijn haar heen.
'Dankjewel, ik weet dat het moeilijk voor je is,' fluisterde ze in mijn oor om te voorkomen dat Michel alles mee kreeg die tussen haakjes ons nieuwsgierig aan staarde.

Reacties (1)

  • Histoire

    Mocht ik zo'n verleden hebben als hem, zou ik ook niet staan popelen om dat te gaan vertellen in een relatie. Heel wat mensen zouden weglopen van een voormalig crimineel. Wel mooi dat hij Jessica zo vertrouwt dat hij die stap kan zetten. Ben eens benieuwd hoe ze erop zal reageren.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen