Foto bij You are home

‘Waarheen?’
‘Ik heb nog niet geboekt. Wilde eerst horen wat jouw wens zou zijn.’
‘Het maakt mij niet uit, Harry.’
Ze glimlachte naar me, niet voluit, maar zo een die je op het eerste gezicht niet zou zien. Alleen als je echt naar haar zou kijken, haar gezicht zou bestuderen, zou je behalve de glimlach in haar gezicht deze ook in haar ogen vinden. Ze straalden, en omdat ze op dat moment op mij waren gericht werd ik warm vanbinnen.
‘Nou, ik heb graag dat je iets kiest. Een tropische plek, misschien? Of een andere stad? Een wit strand? Bali is heel leuk, heb ik van Niall gehoord.’
‘Wat dacht je van Damascus?’
‘Damascus?’
Ze knikte. ‘Ja, of Aleppo?’
Ik lachte zacht, voelde me een beetje stom want ik kende de plekken niet. ‘Waar ligt dat dan?’
Twee seconden stilte volgden.
‘In Syrië.’
De glimlach verdween van mijn gezicht en mijn kaak verstrakte. Ik staarde haar aan. Ze staarde terug.
‘Ik dacht dat we dit al hadden gehad.’
Ze kneep haar ogen samen. ‘Dit is alleen maar een vakantie.’
‘Dan is het geen vakantie, Aibileen, maar een zelfmoordmissie.’ Het kwam er botter uit dan ik bedoelde.
Ze keek boos de andere kant op terwijl ze haar armen over elkaar sloeg.
‘Waarom wil je het nu nog? Ik dacht dat je je wilde richten op de mensen die dit land binnen zijn gekomen.’
‘Wil ik ook. Maar daar heengaan ook nog steeds.’
‘Hm.’ Meer wist ik niet te zeggen. Ik was eerlijk gezegd nogal verrast door dit plotselinge voorstel, van streek bijna, omdat zij totaal anders naar het land keek dan ik.
Ze bestudeerde mijn gezicht en fronste toen ze merkte hoe stil ik was. Ik glimlachte krampachtig naar haar.
‘Het spijt me, Abs.’
Ze zuchtte luid, rolde met haar ogen en stond toen op. ‘Laat maar. Ik wist dat je het niks zou vinden.’
‘Abs,’ ik stond ook op en pakte haar hand beet, ‘je wist hiervoor al hoe ik erover dacht. Waarom nu nog dan zo boos?’
Ze draaide haar gezicht weg, maar ik kon een opkomende grimas nog zien. Ik trok haar naar me toe en sloeg mijn armen losjes om haar heen. Ze leunde tegen me aan.
Het was een tijdje stil. Af en toe hoorde ik haar haar neus ophalen, en wreef dan als reactie zacht over haar rug.
‘Ik had gehoopt dat je misschien een beetje opgewarmd zou zijn. Door wat ik nu doe en je verhalen vertel over de mensen die ik ontmoet. En misschien omdat je dan mee zou zijn in plaats van dat je hier zou gaan zitten kniezen of ik daar wel veilig ben,’ ze murmelde in mijn shirt en bleef deze aan de achterkant vasthouden.
‘Allereerst,’ ik wiegde haar zacht heen en weer, ‘heb ik nooit wat tegen de mensen gehad die daar vandaan komen. Echt niet. Ook niet degenen die daar nu nog zijn, mits ze er alleen nog leven en niet doden. Want ik heb wel wat tegen de mensen, en dan eigenlijk in het algemeen, die een gevaar zijn voor jou of voor mij of voor de kinderen.’
Haar greep verstrakte.
‘Daardoor kom ik nu op het tweede – ik kan wel met je mee maar ik zal in zo’n land niet in staat zijn je te beschermen. En dat baart me zorgen.’
Ze tilde haar hoofd op om bloedserieus naar me te kijken.
‘Je maakt je zorgen over het feit dat je me dan niet kan beschermen?’
‘Ja,’ ik zei het zacht, alsof ik het bijna niet wilde toegeven, streek haar haar uit haar gezicht en probeerde de serieuze frons te verzachten met een zwakke glimlach van mijn kant. Haar mond viel een stukje open. De frons bleef staan.
‘Het gaat niet om jou. Het gaat om mij, oké? En ik kan mezelf wel beschermen.’
Ik suste zacht. ‘Uhu, dat weet ik ook wel. Maar het gaat ook om ons. Want, of je het nu wilt of niet, en ik denk dat je het uiteraard wel graag wilt, ben je onderdeel van ons leven en wij van het jouwe. Alles wat je doet heeft invloed op ons. Gaat het goed met je, zijn wij gelukkig. Gaat het niet goed met je, dan...’ Ik viel stil. Pakte haar stevig vast en beantwoorde haar starende blik opnieuw met een zwak glimlachje. Deze keer verdween haar frons wel.
‘Maar ik moet ook gelukkig, toch?’ Ze liet haar hoofd tegen mijn borst vallen terwijl ze dat zei en het ontging me niet hoe kleintjes en onzeker het klonk. Ik staarde naar de muur.
‘Natuurlijk wil ik dat jij ook gelukkig bent,’ zei ik ten slotte zacht, ‘maar ook levend. En het spijt me alsof het leek dat ik niet wilde dat je iets ging doen met je leven, want dat is niet waar. Het is juist een van de belangrijkste dingen voor mij. Dat jij gelukkig bent,’ ik pakte haar hoofd met beide handen beet en draaide haar gezicht naar me toe. Ik beantwoordde haar rode ogen met een doordringende blik. ‘Ik probeer alleen, voor jou maar ook voor ons, de grens daartussen te vinden. Dat je nog steeds kan doen wat je gelukkig maakt maar het je niet in levensgevaar brengt. En god, als je daar heengaat, ik –’ Mijn adem stokte in mijn keel en ik draaide mijn gezicht weg. Twee zachte handen draaiden deze echter terug. Aibileen staarde met een trillende onderlip recht in mijn ogen terwijl uit het hare tranen glipten. Ik veegde ze stilletjes weg, voelde haar vingertoppen op mijn huid en leunde licht in haar handpalmen.
‘Ik weet die grens niet te vinden, Harry,’ piepte ze. De eerste snik klonk door de kamer terwijl ik haar tegen me aandrukte en zacht suste. Ze trilde.

We waren weer op de bank gaan zitten. Ten minste, ik zat met gestrekte benen terwijl Aibileen met haar volle gewicht tegen me aanleunde. Ik hield haar stevig vast, en hoewel de televisie aan was gezet waren we allebei met onze gedachten ergens anders. Toen tilde Aibileen plotseling haar hoofd op en keek ze me aan. Ze was gestopt met huilen en had nu alleen nog rode, opgezette ogen. Wat was ze mooi.
‘Ik zal het idee voorlopig uit mijn hoofd zetten,’ zei ze zacht, haar keel nog pijnlijk door de emotionele momenten. ‘Ik zal in Engeland blijven en me bezig houden met de mensen in nood die híér zijn in plaats van dáár.’
Een halve last viel van mijn schouders. Maar nog niet helemaal. Ik glimlachte zwakjes naar haar.
‘Voorlopig?’ Ze beantwoordde mijn vragende blik met een zwak glimlachje voordat ze haar hoofd weer op mijn borst legde.
‘Gewoon, tot we allebei die grens hebben gevonden. Vooral voor mij, maar ook voor wat jij wil gaan doen.’
‘Ik denk niet dat dat wat ik ooit wil gaan doen mij in levensgevaar zal brengen, Abs, maar ik begrijp je punt en ben het met je eens. Het is goed.’ Ik drukte een kus op haar kruin.

‘Waar wil je nu heen?’ Ik porde haar zacht in haar zij toen ik bij haar in de keuken kwam staan. Ze kromp ineen, gaf me een stomp op mijn arm en schonk toen de tweede mok met thee in. Ernaast lag een reep chocolade van Tony’s Chocolonely. Grijnzend nam ik deze met mijn mok mee terug de woonkamer in met Aibileen op mijn hielen, die de chocolade maar vooral mij nauwlettend in de gaten hield.
‘Misschien is Los Angeles wel een goed idee,’ zei ze pas nadat we waren gaan zitten. Ik trok mijn wenkbrauwen. ‘Los Angeles? Waarom?’
‘Waarom niet? Het is er lekker weer. En jij bent er vaak en veel geweest, toch? Dat zei je al toen we er waren. Ik zou wel graag al je plekjes willen zien. Als jij dat goed vindt, natuurlijk.’
Ik kon het niet helpen dat ik geamuseerd begon te glimlachen. Aibileen fronste. ‘Wat?’
‘Niets,’ ik schudde glimlachend mijn hoofd, ‘het verrast me gewoon dat je uitgerekend deze stad kiest.’
‘Het is niet zomaar een stad, Harry,’ Aibileen haalde haar schouders op terwijl ze voorzichtig van haar thee nipte, ‘het is jouw tweede thuis. Derde, dan, na Holmes Chapel en Londen. Ik zou ook die Harry willen kennen die daar heeft geleefd, en de mensen met wie hij zijn tijd heeft gespendeerd, en de plekken waar hij graag kwam, of de huizen waar hij in woonde, waar hij zijn eigen van maakte, of de kleding die hij daar altijd hield en droeg als hij er was, wat er nog van over is tenminste,’ ze gniffelde, ik staarde naar haar opbloeiende gezicht, ‘en gewoon het hele leven wat jij daar hebt geleid.’
‘Als je op zoek wilt gaan naar wat mijn thuis is geweest zal dat voor niets zijn, eigenlijk,’ zei ik schouderophalend en ik zette de mok thee op de salontafel. In plaats daarvan pakte ik de reep chocolade, wikkelde het uit de verpakking, brak het in tweeën en gaf het grootste stuk aan Abileen.
‘Hoe bedoel je?’ vroeg ze geamuseerd terwijl ze het stuk van me overnam en er een stuk van afbeet.
Ik glimlachte naar het beeld voor me, hoe ze diep in de kussens weg was gezakt en hoe ze haar benen had gestrekt maar nog steeds nauwelijks ruimte innam en hoe ze het niet erg vond dat mijn voeten, na een hele dag te hebben gelopen, naast haar rustten. Integendeel, ze had een deel van het dekentje waar ze onder zat eromheen gewikkeld toen ze zag dat ik geen sokken droeg.
‘Hm? Wat?’ Bruine mondhoeken, maar de rest was schoon.
‘Ik bedoel alleen maar te zeggen dat je niet hoeft te zoeken naar wat mijn thuis is omdat je het altijd al zal hebben gevonden.’
‘Moet het altijd zo poëtisch? Waar heb je het over?’ Ze rolde gniffelend met haar ogen.
‘Jij bent mijn thuis, Abs.’
Ze staarde me even aan voordat ze het kussen achter haar rug pakte en naar mijn hoofd gooide. Ze miste ruimschoots.
‘Idioot!’ Daar zat ze dan, met toch rode wangen lachend van haar chocolade te eten en mijn blik te ontwijken. Me namen te geven terwijl ze eigenlijk hetzelfde wilde zeggen, maar het toch niet deed. Dat vond ik niet erg. Ik kon aan haar zien wat ze dacht en wat ze voelde. Vooral richting mij.
Ik schoof naar haar toe, trok haar ondertussen ook naar mij en drukte mijn mond op het hare. Haar hand lag op mijn borst en ik wist dat ze het snelle bonzen van mijn hart duidelijk kon voelen. Ze greep de stof van mijn shirt stevig beet en kuste me met haar chocolade-lippen liefdevol terug.
Ik had heel veel zin in het weekendje weg.


ERG BELANGRIJK!!!
Of misschien een beetje. Geen idee. Your call!
Maar ik ben dus door een paar van jullie gevraagd waarom ik niets doen met dit verhaal. Ook omdat er dus schijnbaar een fanfiction uitgeverij in nederland bestaat, en ja, die bestaan ook echt! Ze hebben ook al boeken uitgebracht en jullie zullen er een paar misschien ook al kennen (ze staan op de website).
Nu is dus mijn vraag: denken jullie dat dit verhaal ook iets daarvoor kan zijn?? Qua niveau maar vooral ook qua hoe graag je dan bijvoorbeeld het boek zou willen kopen etc.
Ik heb wel gelezen dat het verhaal tussen de 10 en 400 pagina's ofzo moet zijn, en lol, daar schiet ik ver boven. Dit verhaal, deel 2 alleen, heeft iets van 550 pagina's (via Word, dan), dus laat staan met deel 1 erbij. Dus stel het is wat dan zou er wel een boel anders of korter moeten.

Maar ik hoor HEEL graag wat jullie vinden!! Want het lijkt me wel een ontzettend!! gaaf idee maar ik ga me niet aanmelden als het geen zin heeft (-: het komt er eigenlijk op neer of jullie, als de trouwe lezers van dit verhaal, dit waardig vinden om uitgebracht te worden en of jullie het ook zouden lezen als het korter zou zijn en daardoor ook zonder een heleboel dingen die je juist eerst zo leuk vond, bijvoorbeeld. Idk!! Let me know!!
(uiteraard moet dit verhaal wel eerst af zijn voordat ik het aan zou kunnen melden (-: )

Reacties (9)

  • Framboise

    Jaa, je moet het echt laten uitgeven! Ik ben het met een paar anderen eens dat je deel 1 en 2 apart uit moet laten geven. Je snapt het namelijk beter als je deel 1 hebt gelezen, en deel 1 is ook super leuk en mooi! Ook al ben jij het daar niet helemaal mee eens..
    Xx

    3 jaar geleden
  • biancadokkum

    Super awesome geschreven <3!
    Kudo erbij:D!

    Jaa zou leuk zijn als boekvorm:)!

    3 jaar geleden
  • BiebStyless

    Dit verhaal ga ik zeker aanschaffen in boekvorm, like i told you once before. Het is wel een super gaaf idee om jou verhaal als boek naast me favoriete boeken op de plank te kunnen neerzetten en ik ben het eens met VampireMouse om als het kan deel 1 en 2 apart uit te geven.

    x

    3 jaar geleden
  • fleurence

    Zonder twijfel, zou ik hem meteen aanschaffen!

    3 jaar geleden
  • mhiwhiwhi

    Ik vraag me af als het wel korter kan..
    Ik heb me zo erg ingeleefd in het verhaal door de manier waarop je schrijft en alles goed beschrijft. Het zou echt jammer zijn als dat weg zou vallen.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen