Ik open mijn ogen en kreun zacht. Het licht doet pijn aan mijn ogen. Voorzichtig spiek ik tussen mijn wimpers door. Ik lig in een groot, zacht bed in een onbekende kamer. De kamer lijkt op een gewone slaapkamer, maar dan zonder persoonlijke spullen.
De deur gaat open. Ik sluit mijn ogen dicht en doe alsof ik slaap. Door mijn wimpers probeer ik te zien wie de kamer in gekomen zijn.
'We weten dat je wakker bent, Cassiane,' zegt een vaag bekende stem. In een vlaag van nieuwsgierigheid open ik mijn ogen. Naast mijn bed zit een man, hij is klein en heeft grote oren. Dat betekent vast dat hij oud is, want oude mensen hebben vaak grote oren. Naast hem staat een jongen met rood haar, Xavier.
'Jij!' grom ik boos. 'Waarom ben ik hier? Waar is de rest?'
Voordat ik hem de kans geef om te antwoorden stap ik uit bed. 'Ik ga naar huis.'
Resoluut loop ik naar de deur, maar zodra ik de deur open doe weet ik al dat ik nooit de uitgang kan vinden. 'Weet je het zeker, Cassiane?' hoorde ik Xavier achter me lachen.
'Heel zeker!' antwoord ik met een zekerheid die ik niet heb. Ik loop de deur uit en kies op goed geluk een gang uit. Aan de voetstappen hoor ik dat iemand, waarschijnlijk Xavier, me achterna komt. Dus ik doe wat ieder normaal mens zou doen; ik zet het op een lopen.
Meteen voel ik steken in mijn enkel. Oh ja, die was ook nog bont en blauw. De wereld is vandaag echt tegen me.

Rennend, slippend en hinkend vlieg ik door de gangen. Totdat ik met een knal tegen iemand aan bots en op de grond val. De jongen staat nog overeind en kijkt me verbaasd aan.
'Oh eh... Sorry,' zeg ik vlug, terwijl ik overeind probeer te krabbelen. Dit is echt mijn dag niet, ik zak meteen weer door mijn enkel.
'Ik help je wel,' zegt de jongen. Hij trekt me omhoog en ondersteund me zodat ik niet op mijn enkel hoef te leunen. 'Niet zo bang kijken,' grinnikt hij.
'Ik kijk niet bang!' zeg ik meteen terug. De jongen schudt zacht lachend zijn hoofd. 'Wie ben je eigenlijk?' vraag ik nieuwsgierig.
'Eigenlijk kan ik jou dat beter vragen. Ik woon hier, en jij rent als een bang konijntje door mijn huis.'
'Ik rende niet als een bang konijntje!' schiet ik direct in de verdediging. 'Ikke... Ach, laat maar! Mijn naam is Cassiane, noem me maar Cassi. Kan jij me misschien naar de uitgang helpen?'
De jongen lijkt even te schrikken. 'Cassiane Bianchi? Heeft Xene je dan niets verteld? Het spijt me, maar je mag niet naar huis,' zegt de jongen binnensmonds.
'Wat! Waarom niet?' zeg ik boos. Ik die hem weg en leun tegen de muur om niet weer door mijn enkel te zakken. Ik heb de grond nu wel vaak genoeg van dichtbij gezien. 'Wel...' de jongen haalt ongemakkelijk zijn hand door zijn haren. Toen kwam Xavier nonchalant aanlopen. 'En? Heb je de uitgang al gevonden, Cassiane?' vraagt hij spottend. De jongen die me geholpen heeft grijpt deze kans en loopt stil weg.
'Waarom ben ik hier, Xavier?' zeg ik boos. Ik ben wel bang, straks kom ik hier nooit meer weg of doen ze mij - of nog ergeschoudersraks doen ze Fay of Paolo iets aan! Mijn angst stop ik diep weg in en donkere spelonk in mij hoofd, voordat ik aan niets anders meer kan denken. 'Ik leg je alles uit als je met me mee komt, Cassiane. Zoals de bedoeling was, voordat je wegliep,' antwoordt Xavier scherp. Mijn eigenwijze ik neemt het over. Ik sla mijn armen koppig over elkaar en schud mijn hoofd. 'Je kan het best nu uitleggen! Daarbij kan ik toch amper lopen,' zeg ik vastbesloten.
'Kom mee, Cassiane. Nu!' zucht Xavier.
Een grijns speelt om mijn lippen terwijl ik eigenwijs mijn hoofd nogmaals schud. 'Nou, als jij het liever langs de moeilijke weg doet is dat ook goed,' gromt Xavier. Hij stapt naar me toe en tilt me over zijn schouder alsof ik een zak aardappelen ben. 'Wacht, wat?' zeg ik verbaasd terwijl ik ondersteboven hang. 'Xavier! Laat me los!'
Ik weet zeker dat hij grijnst terwijl hij antwoord met een vastbesloten nee. Met mijn vuisten timmer ik op zijn rug, maar hij laat me niet los. 'Xavier! Zet me neer!' zelfs Paolo is niet zo vervelend! Ik herken de gang waar we nu in lopen zelfs ondersteboven, hier is de kamer waar ik in lag. Xavier gaat een kamer in en ik herken de kamer meteen. Ik ben weer terug bij af.
Een zachte klik maakt duidelijk dat Xavier de deur op slot heeft gedaan voordat hij me neer zet. 'Bedankt hoor,' snauw ik boos, voordat ik heel intimiderend naar het bed hinkel om daar te gaan zitten.
De man zit er nog steeds. Zodra ik zit zegt hij glimlachend: 'Hallo Cassiane, fijn dat we nu eindelijk kennis kunnen maken. Mij mag je vader noemen, ik ben de baas van het Aliusproject.'
'Nou, sorry vader,' zeg ik nog steeds geïrriteerd. 'Maar ik heb al een vader en ik heb al een eigen voetbalteam, ik wil graag naar huis.'
'Het spijt me, Cassiane, maar dat kan niet. Je weet nu al teveel van het Aliusproject en je bent één van de beste voetballers van het land, we hebben je nodig.'
'Wat een onzin!' val ik boos uit. Ik sta op, maar zak door mijn enkel. 'Xavier, zou je haar enkel even goed willen verbinden?' vraagt de oude man - vader vriendelijk. Xavier knikt en gaat op zijn knieën op de grond zitten. Hij haalt een EHBO-koffer onder het bed vandaan en trekt daar wat verband uit. Het is duidelijk dat hij vaker dit soort werk heeft gedaan, want hij doet het verband snel en behendig om mijn enkel, zonder het te los of te strak te doen. En zelfs wanneer mijn enkel per ongeluk expres uitschiet richting zijn hoofd laat hij het verband niet los. Zodra hij het verband vast heeft gemaakt sta ik voorzichtig op, 'Kan iemand me nu de uitgang wijzen? Ik wil graag naar huis.'
'Laat ik het anders zeggen.' glimlacht "vader". 'Je moet blijven, Cassiane. Anders lopen jouw geliefde broer en zus gevaar. Paolo en Fayline zijn dan niet veilig. Zet je hun veiligheid op het spel voor dat wat jij zelf wilt? Dat zou wel erg egoïstisch zijn, is het niet?'
Ik voel mezelf wit wegtrekken en ik zal langzaam terug op het bed. 'Oké dan,' zeg ik zacht, maar met ingehouden woede in mijn stem. 'Ik blijf.'

Reacties (3)

  • KvotheEdemaRuh

    niet blijven ....... dat is super stom:(

    2 jaar geleden
  • Effy_Stonem

    Naast mijn bed zit een man, hij is klein en heeft grote oren.

    Ik vind het zo droog hoe ze in plaats van beschrijft wat voor enge 'gedaante' het is die haar ontvoert heeft, let op zijn oren (':
    *denkt een paar tellen na* Wil je soms wat boter? Om het minder droog te maken?

    Dat betekent vast dat hij oud is, want oude mensen hebben vaak grote oren.

    *lacht bij die zin* Ja nee dat komt toch doordat ze kaal zijn en dat hun oren daarom groter lijken? Of groeien oren als mensen ouder worden ofzo? In ieder geval, die redenatie daar, zo prachtig gewoon. Hoe rustig Cassiane is onder het idee dat ze ontvoert wordt en let op de 'kleine' dingen die zij beschouwt als het ontdekken van wat er is gebeurt en wie het zijn, door naar oren te kijken en bijvoorbeeld niet daar de ogen of de mond.
    Ik vind het werkelijk waar een pracht in dit verhaal, serieus

    Resoluut loop ik naar de deur, maar zodra ik de deur open doe weet ik al dat ik nooit de uitgang kan vinden. 'Weet je het zeker, Cassiane?' hoorde ik Xavier achter me lachen.

    Ahw Xavier lach haar nou niet uit, laat het haar tenminste proberen, in zo'n situatie zou jij hetzelfde doen
    Tss sukkel, let maar niet op hem hoor Cassiane

    'Heel zeker!' antwoord ik met een zekerheid die ik niet heb.

    N'awh, ze doet tenminste der best! ik zou die mensen aanvallen, dus wat dat betreft redeneert ze nog verstandig hehe

    De wereld is vandaag echt tegen me.

    Kijk die man mag dan grote oren hebben, maar jouw neus groeit in ieder geval niet. Want dat is geen leugen, en dit is stiekem een Inazuma Eleven met goden fanfictie en geen Pinokkio fanfictie, de wereld is echt tegen je arm kind

    Dit is echt mijn dag niet, ik zak meteen weer door mijn enkel.

    Nawh ik voel medelijden hoor

    'Ik help je wel,' zegt de jongen

    Jeetje, serieus? Gemaakte aardigheid, ik vertrouw die ontvoerders niet hoor

    'Ik kijk niet bang!' zeg ik meteen terug.

    Alleen die ontkenning maakt al dat je het wel bent, beste Cassiane, ga een cursus tactvolheid volgen -_-

    Ik die hem weg

    Ik vind die spelfout heel grappig zonder reden :''D Half en half omdat ik het lees als 'dood gaan' in het Engels
    Sorry negeer dit maar :''D

    of nog ergeschoudersraks

    Ergeschoudersraks wat? Cassiane ben je dronken? Is dit een plottwist? Dat had ik niet aanzien komen zeg...

    'Nou, sorry vader,' zeg ik nog steeds geïrriteerd. 'Maar ik heb al een vader en ik heb al een eigen voetbalteam, ik wil graag naar huis.'

    Ja goed zo Cassiane! Wees maar koppig en laat je niet kennen! Zelfs niet nu je dronken bent

    'Je moet blijven, Cassiane. Anders lopen jouw geliefde broer en zus gevaar. Paolo en Fayline zijn dan niet veilig. Zet je hun veiligheid op het spel voor dat wat jij zelf wilt? Dat zou wel erg egoïstisch zijn, is het niet?'

    Wat een vuile... ZAK AARDAPPELEN
    DIT IS ONACCEPTABEL EN ONAARDIG JONGENS DIT VALT NIET ONDER SOCIALE KWALITEITEN DIT KLOPT NIET
    WAAROM RUÏNEERT DEZE MAN DE SUPERKRACHTEN MET VOETBAL VREDIGE SAMENLEVING DIE VAN KORTE DUUR ZO VREDIG LEEK?

    'Oké dan,' zeg ik zacht, maar met ingehouden woede in mijn stem. 'Ik blijf.'

    Néé Cassiane geef nou niet toe....

    2 jaar geleden
  • MrsNeymessi

    Oh gawd, das die enge man die mensen ontvoert en later in het olympisch dorp komt als ze naar het wereldkampioenschap gaan. D:

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen