Foto bij 2 — Motto ii toki

2 — Better Times


"The good times ceased to exist."

Verleden — 8 jaar oud.

Nikolaj staarde vol fascinatie uit het raam naar de voorbijkomende auto's. Hij zat op zijn vaste plekje, links achter de bestuurder. Hoe langer hij naar de auto's keek die in de tegenrichting voorbij flitsen, hoe meer het leek alsof de tijd werd voort gespoeld aan de andere kant. Hoogst waarschijnlijk kwam het gewoon door het feit dat ze zo snel reden, maar de jonge Rus ervoer dit heel anders en hij bleef er vol interesse naar staren, terwijl hij in zijn kleine hoofdje probeerde te omvatten hoe het mogelijk was. Het was zijn jongere broer die hem uit zijn gedachten bracht.
"Broer, wat doe je?" vroeg de kleine Sergei. Hij was nog maar net ontwaakt of hij verveelde zich al. Het stoorde Nikolaj wel, dus zonder na te denken antwoordde hij op zijn twee jaar jongere broertje.
"Ik was naar de auto's aan het kijken tot jij het leuk vond te praten", zei hij kort en kwaad zoals alleen een kind kwaad kan zijn op zijn broer of zus.
"Nikolaj. Wat heb ik je gezegd over het afsnauwen van je broer? Ik weet dat je beter bent dan dat", zei zijn moeder lichtjes kwaad en Nikolaj kreeg rode oren van schaamte. Hij hield er niet van als zijn moeder kwaad op hem werd. Hij kruiste zijn armen over zijn borstkas en liet een pruillip zien. "Nikolaj", zijn moeder rok zijn naam een beetje uit voor het effect. De koppigaard draaide zijn rug naar zijn moeder die probeerde hem over te halen sorry te zeggen. Hij had zich echter al voorgenomen om niet toe te geven aan de pogingen van zijn moeder, die nu deed alsof ze het deed rusten. Gavriila echter, sluw als ze was, wendde zich tot zijn vader die achter het stuur zat.
"Gingen we nu niet straks picknicken als Nikolaj en Sergei zich gedroegen?" Nikolaj spitste zijn oren, in zulke dingen was de kleine man meer dan geïnteresseerd. Hij besefte dan ook nog niet dat zijn moeder het ter plekke verzon en hij kneep zijn ogen tot spleetjes om zich te concentreren op de conversatie tussen de vliegtuiggeluiden van zijn jongere broer door. Hij had het nu te druk met de conversatie om zich daar aan te ergeren.
"Ja, maar als Alexei geen sorry wil zeggen, dan zullen we helaas onze plannen moeten schrappen", speelde zijn vader mee. Nikolaj's ogen werden groot op de achterbank en hij keek argwanend naar zijn broertje, alsof het diens schuld was dat hij nu sorry moest zeggen. De gedachtegang van de achtjarige werkte soms nogal in vreemde kronkels. De jongen dacht nog eens na, fronsend in frustratie en zoekend naar het gat in zijn plan, uiteindelijk besloot hij dat toegeven aan zijn moeder hem het meeste voordeel zou bezorgen en mompelde hij een zachte 'sorry' in de richting van zijn broer en ging weer zitten mopperen.
"Hoorde jij iets, Dmitry?" vroeg zijn moeder aan haar echtgenoot, die braaf zijn hoofd van nee schudde. Nikolaj, nu licht gefrustreerd, gromde zacht en zei nu luider sorry. Zijn moeder knikte tevreden.
"Zo hoort het",zei ze zelfvoldaan. En Sergei? Die snapte er niks van en speelde gewoon verder met zijn vliegtuigjes alsof er geen vuiltje aan de lucht was.

Reacties (1)

  • 707

    Haha cute :'D

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen