Foto bij 024

Mijn vader kwam niet hierheen en ik vermoedde dat hij bij mij thuis was, waar ook mijn moeder nog lag. Ik haatte hoe bang ik was voor hem, maar François had me beloofd dat hij mijn moeder zou ophalen en dat deed hij. Hij kwam terug met een blauw oog en weigerde verder iets te zeggen.

Ondertussen was ik terug naar mijn werk gegaan en ook daar waren geen incidenten geweest. De hoofdzuster en ik hadden ondertussen een gesprek gehad over het front. Ze zei dat vrijwilligers altijd nodig waren en dat ik geen gevaar zou lopen. Ik bedacht me grimmig dat het toch een vreemde speling van het lot was dat ik veilig was in de oorlog, maar niet thuis. De ziekenhuizen bevonden zich achter de loopgraven, maar ver genoeg weg van de strijd. Het maakte eigenlijk al niet meer uit wat ze zei, ik was allang overtuigd.

Ik stuurde diezelfde dag nog een brief naar Anna. Tot mijn schaamte had ik dat niet gedaan de afgelopen maanden, maar ze was niet boos op me. Ze schreef me haar locatie terug en zei dat ze van harte hoopte dat we in hetzelfde ziekenhuis terecht zouden komen. Ik kaartte het aan en er werd me verteld dat het een mogelijkheid was.

François liet me in zijn huis blijven en ik wist niet hoe ik hem nog moest bedanken. Hij zei dat mijn dapperheid voor hem al genoeg was, maar ik voelde me niet dapper. Het voelde alsof ik vluchtte naar het front en datgene waar ik iedereen me voor prees, nu juist het gene was dat ik mistte: moed. Mijn vader onder ogen zien, joeg me meer angst aan dan een oorlog.

Toch kwam het moment van de waarheid steeds dichterbij. François en ik hadden mijn moeders begrafenis samen gepland en de kosten op mijn vaders rekening gezet. Het werd een prachtige ceremonie. Ik had ervoor gezorgd dat mijn moeder alles kreeg wat ze verdiende en nog meer: wat mijn broers hadden gemist. De hele buurt was uitgenodigd en ik had al veel toezeggingen in ontvangst mogen nemen. Mijn vader had ook een uitnodiging gekregen, maar ik had nog niets van hem gehoord. Ik hoopte dat hij niet zou komen, want ik wilde hem niet zien.

Reacties (7)

  • LilsEvans

    Ik vind het wel een fijn idee dat ze zo'n mooie begrafenis heeft kunnen regelen voor haar gezin, ondanks dat ze twee lichamen niet zelf kan begraven. Dat helpt toch altijd wel heel veel. En yay, ze gaat naar Anna. Dat is iets positiefs? c:

    4 jaar geleden
  • Croweater

    Ondanks dat ze haar vader niet wil zien, denk ik dat het haar wel heel veel verdriet doet als haar vader niet naar de begrafenis van zijn vrouw komt...

    5 jaar geleden
  • Helvar

    Pfffff, misschien heb ik het al gezegd, maar wat een eikel is die vader zeg :C

    5 jaar geleden
  • Heronwhale

    Aaahw, ik vind die francois echt aardig!

    5 jaar geleden
  • Galactica

    Hoeveel hoofdstukken komen er nog? Ik zit ze allemaal samen in een Word te steken om dit later af te drukken...

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen